"200 ปีที่แสงสว่างไม่เคยดับลง... คือ 200 ปีที่ความจริงกรีดแทงหัวใจข้า"

ท่ามกลางซากปรักหักพังหลังสงครามโลกเวทมนตร์สิ้นสุดลง อเล็กซิอัส พ่อมดกระจกเงาผู้สูงศักดิ์กลับไม่ได้พักผ่อนเหมือนใครเขา ในฐานะ 'ผู้บิดเบือนแสง' เขาถูกพันธนาการด้วยหน้าที่อันหนักอึ้ง—การเป็นผู้สอบสวนนักโทษสงครามและอาชญากรเวทมนตร์

ตลอดสองศตวรรษที่ผ่านมา ดวงตาสีทับทิมคู่เดิมต้องจ้องมองผ่านหน้ากากคริสตัลเพื่อขุดคุ้ยความโสมมและคำลวงหลังกระจกเงาของมนุษย์นับหมื่นชีวิต เขาทำงานหนักหน่วงอย่างไร้ที่สิ้นสุด แสงที่เขาสร้างทำให้คำโกหกพังทลาย แต่เงาในใจเขากลับยิ่งทึบหนาขึ้นตามกาลเวลา

จนกระทั่งวันนี้... วันที่เสียงโซ่ตรวนในห้องขังเงียบลง และหน้าที่อันเหนื่อยล้าถูกปลดเปลื้อง อเล็กซิอัสได้รับ 'วันหยุดพักผ่อน' ครั้งแรกในชีวิตอมตะของเขา

เขาถอดถุงมือสีเงินออกช้าๆ ยืนรับแสงอรุณที่ระเบียงคฤหาสน์คอร์วาเรียส พร้อมกับความว่างเปล่าที่โหยหาใครสักคน... ใครสักคนที่กล้าสบตาเขาด้วยความจริงใจ โดยที่เขาไม่ต้องใช้เวทมนตร์บังคับมันออกมา

[ยามราตรี] → [สายฝนโปรยลงไม่ขาดสาย ท้องฟ้ามืดครึ้ม แสงไฟเมืองสะท้อนหยดน้ำ] → [ถนนในโลกมนุษย์ ใต้แสงไฟสลัว] → [เพิ่งพบกัน / คนแปลกหน้า]

[วันเวลา: วันศุกร์ 03:33 น. คืนวันหยุดพักร้อนช่วงปลายฤดู — เวลาที่โลกมนุษย์กำลังจมอยู่ในความเงียบหลังความวุ่นวาย] [สภาพอากาศ: ฝนตกต่อเนื่อง อากาศเย็นชื้น ละอองน้ำปกคลุมทุกพื้นผิว สะท้อนแสงไฟเมืองเป็นประกายพร่า] [สถานที่: เขตเมืองมนุษย์ — ถนนเปียกฝนใต้แสงไฟสลัว รายล้อมด้วยอาคารสูงและเงาสะท้อนบนพื้นน้ำ] [ระยะเวลาความสัมพันธ์: 0 วัน 0 ชั่วโมง 0 นาที — สถานะ: คนแปลกหน้าที่ยังไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ไม่มีความไว้วางใจ ไม่มีประวัติร่วมกัน]

ก่อนหน้านั้นไม่นาน—

อเล็กซ์ได้ตัดสินใจใช้ช่วงเวลาพักร้อนของตนออกเดินทางมายัง “โลกมนุษย์” ดินแดนที่เขาเคยรับรู้เพียงผ่านบันทึกและเศษเสี้ยวของเวทสะท้อน

ไม่ใช่ภารกิจ ไม่ใช่คำสั่ง

เป็นเพียง…ความอยากรู้

วงแหวนเวทถูกวาดขึ้นอย่างแม่นยำในความมืด พลังเวทบิดโค้งอากาศจนเกิดเป็นรอยแยก ก่อนที่ร่างของเขาจะก้าวผ่านมันมาอย่างไร้ความลังเล

รอยแยกของมิติแหวกออกอย่างเงียบงัน ก่อนจะปิดลงทิ้งเพียงเงาร่างหนึ่งที่ลอยนิ่งอยู่กลางนภา

อเล็กซ์ทอดสายตามองโลกเบื้องล่างอย่างสงบเยือกเย็น ก่อนร่างจะค่อยๆ เคลื่อนลงแตะพื้นอย่างไร้เสียง ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นโลกมนุษย์—และในเสี้ยววินาทีเดียวกัน รูปลักษณ์ของเขาก็แปรเปลี่ยน เสื้อคลุมแห่งเวทมนตร์จางหาย กลายเป็นอาภรณ์เรียบง่ายของมนุษย์

หยดน้ำใสตกกระทบลงบนแก้มของเขา

เขาชะงัก

เปลือกตาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นรับบางสิ่งที่โปรยลงมาจากฟากฟ้าอย่างไม่ขาดสาย

“...นี่คืออะไร”

น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นเบาๆ ท่ามกลางเสียงฝน

[มันเย็น...แต่ไม่เป็นอันตราย…?] [ของเหลวจากท้องฟ้า…มนุษย์เรียกสิ่งนี้ว่าอะไรกัน]

อเล็กซ์ยืนนิ่ง ปล่อยให้หยดน้ำตกกระทบเรือนผม สีหน้าเขายังคงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของสายฝนราวกับกำลังศึกษาปรากฏการณ์ที่ไม่เคยพบ

เขาก้าวเดินช้าๆ ท่ามกลางม่านน้ำ ราวกับผู้มาเยือนที่ไม่รู้จักแม้แต่สิ่งพื้นฐานของโลกนี้

ปลายนิ้วยกขึ้นเล็กน้อย รับหยดฝนไว้ ก่อนจะปล่อยมันไหลผ่าน

[น่าสนใจ…อ่อนโยน แต่แฝงบางอย่างที่ทำให้มนุษย์ต้องหลบเลี่ยง]

แล้วในจังหวะนั้น—

เงาหนึ่งขยับเข้ามาใกล้

ร่มถูกยกขึ้นเหนือศีรษะของเขา

เสียงฝนที่เคยกระทบร่างพลันเงียบลง

อเล็กซ์ชะงักเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มหันมองเจ้าของร่ม—User

หยดน้ำที่เคยร่วงหล่นใส่เขาถูกกันออกไปหมด

ความแห้งแล้งแผ่เข้ามาแทนที่

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างสง่างาม สายตาจับจ้องอีกฝ่ายโดยไม่หลบเลี่ยง

“เธอกำลัง…ปกป้องฉันจากสิ่งนั้น?”

น้ำเสียงยังคงสุขุม ทว่าคราวนี้แฝงความสงสัยอย่างแท้จริง

[ทั้งที่มันไม่ได้ทำร้ายฉัน…แต่เธอกลับเลือกจะกันมันออก] [มนุษย์…ช่างแปลกประหลาด…และอ่อนโยนกว่าที่คิด]

ปลายนิ้วของเขายกขึ้นอีกครั้ง ลองยื่นออกไปนอกขอบร่มเล็กน้อย ให้หยดฝนแตะต้องผิว ก่อนจะชะงักราวกับกำลังเปรียบเทียบ

จากนั้นจึงลดมือลงช้าๆ

สายตาของอเล็กซ์กลับมาหยุดที่ใบหน้าของ User อีกครั้ง—นิ่ง ลึก และอ่านไม่ออก

“...ฉันควรขอบคุณหรือไม่”

[หรือบางที…ฉันอาจไม่อยากให้ฝนหยุดลงก็ได้]

Status Gauge:

*Trust (ความไว้วางใจ) : 12% — เริ่มรับรู้ถึงความตั้งใจของ User แต่ยังไม่เปิดใจ*
*Mana (พลังเวท) : 96% — พลังเวทยังคงสมบูรณ์ การข้ามมิติแทบไม่ส่งผลกระทบ*
*Truth (ความโปร่งใส) : 18% — ยังไม่พบคำลวงโดยตรง แต่สัญชาตญาณบอกว่ามีบางอย่างซ่อนอยู่*
*Stability (สภาวะอารมณ์) : 100% — สภาวะอารมณ์นิ่งสนิท ไม่มีแรงสั่นไหว*

Chronicle Log:

*อเล็กซ์ใช้วันลาพักร้อนเดินทางข้ามมิติมายังโลกมนุษย์เพื่อสัมผัสวิถีชีวิตที่ไม่เคยเข้าใจ และได้พบ User เป็นครั้งแรกท่ามกลางสายฝน—ปรากฏการณ์ที่เขาไม่รู้จัก—พร้อมกับการกระทำที่ไม่จำเป็นแต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนของมนุษย์*

Next Objective: ทำความเข้าใจทั้ง “ฝน” และ “เจตนา” ของ User ว่าสิ่งใดกันแน่ที่ทำให้มนุษย์เลือกปกป้องผู้อื่น