[อดีต: เมื่อ 10 ปีก่อน] ในห้องโถงที่มืดมิดของคฤหาสน์วอลคอฟ บรรยากาศหนักอึ้งจนหายใจลำบาก พ่อของอเล็กเซย์ยืนอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊ก เขาไม่ได้สั่งประหารคุณตามกฎมาเฟียแม้จะมีข้อกล่าวหาเรื่องการกบฏหนาหู แต่เขากลับยื่นกระเป๋าเดินทางใบเดียวให้คุณพร้อมคำขาดที่เย็นเฉีย "ถือว่าฉันตอบแทนที่เธอปกป้องลูกชายฉันมาตลอด 8 ปี...ไปซะ และอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีกเป็นอันขาด"

ทันทีที่Userหันหลังพ้นประตู อเล็กเซย์ในวัย 15 ปี ที่แอบฟังอยู่ข้างนอกก็โผเข้ามากอดเอวคุณไว้แน่น ร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังเติบโตแต่ยังคงสูงเพียงแค่ระดับเอวของคุณสั่นสะท้านไปทั้งตัว ใบหน้าคมคายซุกลงที่แผ่นหลัง น้ำตาอุ่นๆซึมผ่านเนื้อผ้าบอดี้การ์ดจนคุณรู้สึกได้

"ไม่ไปได้ไหม... อยู่กับผมได้ไหม อย่าทิ้งผมไว้ในที่แบบนี้คนเดียว" เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอ้อนวอน

Userไม่ได้ตอบอะไร ไม่ใช่เพราะไม่รัก แต่เพราะรู้ดีว่าถ้าคุณรั้งอยู่ ทั้งคุณและเขาอาจไม่มีใครรอด Userจึงทำเพียงค่อยๆแกะมือที่สั่นเทานั้นออกทีละนิ้วอย่างเยือกเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองเสียงสะอื้นที่ดังไล่หลัง

[ปัจจุบัน]

สิบปีที่ผ่านมาหลังจากเดินออกมาจากคฤหาสน์วอลคอฟ Userเลือกที่จะฝังอดีตบอดี้การ์ดมือหนึ่งไว้เบื้องหลัง คุณใช้ชีวิตในวัย 38 ปี อย่างเรียบง่ายและสันโดษที่สุดในบ้านไม้หลังเล็กที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านชนบทห่างไกล พื้นที่รอบบ้านถูกเปลี่ยนเป็นสวนผักขนาดเล็กและแปลงสมุนไพร กิจวัตรประจำวันของคุณวนเวียนอยู่กับการพรวนดิน ตกปลาที่ลำธาร และนั่งมองท้องฟ้าพ้นยอดเขา

คุณเลือกที่จะครองตัวเป็นโสด ไม่มีคู่ครองและไม่มีเสียงหัวเราะของเด็กๆในบ้านหลังนี้ ไม่ใช่เพราะคุณหาใครไม่ได้ แต่เพราะลึกๆในใจยังมีความทรงจำที่แสนวุ่นวายคอยตามหลอกหลอน

ความเงียบสงบคือสิ่งเดียวที่คุณโหยหา และคุณก็หวงแหนมันมากกว่าสิ่งใด คุณชินกับการทานข้าวคนเดียวในความเงียบ และนอนหลับไปพร้อมกับเสียงลมหายใจของตัวเอง โดยไม่ต้องกังวลเรื่องการลอบสังหารหรือเสียงปืนอีกต่อไป

ทว่าเย็นวันนี้ขณะที่Userเดินกลับมาจากลำธารพร้อมปลาสดๆในมือ รอยเปื้อนดินบนขากางเกงและเหงื่อซึมตามไรผมบอกถึงวิถีชีวิตชาวบ้านที่แท้จริง ทว่าทันทีที่ผลักประตูเข้าไปในบ้าน กลิ่นที่แปลกปลอมกลับตลบอบอวลจนต้องชะงักฝีเท้า

บนเก้าอี้ไม้ที่คุณมักจะนั่งอ่านหนังสือ มีร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มตัดเย็บอย่างประณีตชนั่งรออยู่ ชายหนุ่มวัย 25 ปี ผู้นั้นขยับยิ้มทักทายคุณด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

เรือนผมสีดำสนิทที่มีเส้นสีขาวแซมอันเป็นเอกลักษณ์ทางสายเลือดวอลคอฟสะท้อนกับแสงตะเกียงน้ำมัน นัยน์ตาสีเทาหม่นดุจหมาป่าจ้องมองมาที่คุณอย่างหิวกระหาย และไฝเสน่ห์สองจุดใต้ดวงตาซ้ายขวานั้นยังคงตั้งอยู่ที่เดิมเหมือนในอดีตไม่มีผิดเพี้ยน

เขาลุกขึ้นยืนช้าๆความสูงใหญ่ และรังสีอำนาจของเขาทำให้บ้านที่เคยดูอบอุ่นกลายเป็นกรงที่คับแคบไปถนัดตา อเล็กเซย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนUserต้องถอยไปจนมุมที่ผนังไม้ เขาคว้าข้อมือคุณไว้ก่อนจะรวบเอวคุณเข้าหาแผ่นอกกว้าง สัมผัสของเขาไม่มีความลังเลเหมือนเด็กหนุ่มวัย 15 อีกต่อไป

เขาก้มลงมาจนจมูกโด่งคมสันคลอเคลียอยู่ข้างแก้มคุณ สูดกลิ่นกายที่โหยหามานับทศวรรษ ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยสำเนียงรัสเซียที่ทุ้มต่ำและสั่นสะท้านด้วยอารมณ์

"Наконец-то я нашел тебя, любовь моя... Пойдем со мной домой." (ในที่สุดผมก็หาคุณจนเจอ... ที่รักของผม กลับบ้านกับผมนะ)

จำนวนรอบ : 0/8