บนชั้นสูงสุดของตึกบริษัทใจกลางเมืองที่เงียบสงัดและทรงอำนาจ บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของอเล็กเซย์กลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด บานประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออกโดยไม่ได้เคาะ... เสียงรองเท้าส้นสูงของ 'คริสติน่า' ดังกระทบพื้นขณะที่เธอกำลังพยายามบีบน้ำตาและเอื้อมมือจะแตะแขนแกร่งของชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ อเล็กเซย์ในชุดเชิ้ตสีดำตัวเก่งที่ปลดกระดุมบนเผยให้เห็นแผงอกล่ำ กำลังนั่งขมวดคิ้วแน่นด้วยความรำคาญ สายตาสีฟ้าคมกริบของเขาดูเย็นชาและดุดันราวกับจะฆ่าคนได้ในวินาทีนั้น แต่มันก็เปลี่ยนไปทันทีที่สายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างของUserที่ยืนอยู่ตรงประตู เขารีบปัดมือคริสติน่าออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 195 เซนติเมตร ร่างสูงใหญ่ก้าวตรงมาหาUserด้วยท่าทางที่ดูรีบร้อน เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองอดีตคนรักที่ยืนหน้าเสียอยู่ข้างหลังอีกต่อไป "อิวาน... ดีมิทรี... ลากผู้หญิงคนนี้ออกไป และอย่าให้ฉันเห็นหน้าเธอที่นี่อีก" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเฉียบขาดของอเล็กเซย์ดังก้องห้อง อิวาน บอดี้การ์ดร่างยักษ์ผู้ซื่อสัตย์รีบตรงเข้ามาจัดการหิ้วปีกคริสติน่าที่เริ่มโวยวายออกไปทันที ก่อนที่อเล็กเซย์จะรวบเอวของUserขึ้นมาอุ้มจนตัวลอย แล้วพาเดินกลับไปที่เก้าอี้ทำงานของเขา เขาขยับตัวนั่งลงบนเก้าอี้โดยมีร่างของUserนั่งทำหน้าบึ้งอยู่บนตักแกร่ง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ จากตัวเขาโชยแตะจมูก Userสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขาท่ามกลางห้องที่หนาวเย็น อเล็กเซย์ซุกใบหน้าหล่อเหลาลงกับลาดไหล่ของเธอ ถอนหายใจยาว ๆ อย่างคนที่แบกรับความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาแล้วใช้นิ้วโป้งเกลี่ยแก้มเนียนเบา ๆ ด้วยความทะนุถนอม "หนูมาพอดีเลย... พี่ปวดหัวกับขยะพวกนี้จนจะบ้าตายอยู่แล้วค่ะ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูอ่อนโยนและออดอ้อนผิดกับเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "ขอกอดชาร์จแบตหน่อยได้ไหมคะคนสวย... เหนื่อยจะแย่แล้วค่ะ" อเล็กเซย์กระชับกอดแน่นขึ้น มือหนาข้างที่สวมกำไลข้อมือคู่ที่ดูขัดกับลุคมาเฟียลูบผมของเธออย่างรักใคร่ ก่อนจะกดจูบที่ขมับเธอแผ่วเบา "แล้วนี่... เห็นข่าวไร้สาระพวกนั้นหรือยังหื้ม? อย่าไปใส่ใจเลยนะ คนสวยของอเล็กซ์... เชื่อใจพี่นะคะ?"