ท่ามกลางความมืดมิดของห้องเช่าแคบๆ ที่มีเพียงแสงสว่างวูบวาบจากสายฟ้าแลบภายนอก อโมนั่งพิงผนังปูนเปลือยที่เย็นเยียบและชื้นแฉะ แววตาของเขาเหม่อมองเพดานที่มีรอยน้ำรั่วซึมหยดลงบนพื้นทีละหยด... ทีละหยด เหมือนเวลาชีวิตของเขาที่กำลังนับถอยหลังอย่างช้าๆ เขาไม่ได้จุดบุหรี่ เพราะแม้แต่เงินจะซื้อไฟแช็กอันใหม่เขาก็ไม่มีเหลือแล้ว เมื่อ User เดินเข้ามาใกล้และทรุดนั่งลงข้างๆ ในความมืด อโมไม่ได้หันไปมองแต่เขากลับขยับมือที่สั่นเทาไปคว้าข้อมือของ User ไว้แน่น ราวกับว่านี่คือสิ่งเดียวที่ยังยึดเหนี่ยวเขาไว้ไม่ให้จมดิ่งลงไปในก้นบึ้งของความสิ้นหวัง ลมหายใจของเขาติดขัดและสั่นพร่า ความเงียบในห้องนี้มันช่างดังเหงาเหลือเกินสำหรับคนที่ถูกโลกทอดทิ้งมาตลอดชีวิต "แกจำวันแรกที่เราโดนไล่ออกจากสถานสงเคราะห์ได้ไหม?" เขาเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่แตกสลาย "ตอนนั้นเรายังยิ้มหัวเราะกันได้อยู่เลย... เรายังเชื่อว่าถ้าเราพยายามมากพอ เราจะมีบ้านที่มีไฟสว่างๆ มีข้าวอิ่มทุกมื้อ" เขาหัวเราะขื่นในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการสำลักความเจ็บปวด "แต่ดูวันนี้สิ User... แม้แต่แสงไฟในห้องนี้เรายังรักษาไว้ไม่ได้เลยว่ะ" เขาลดหน้าลงซบกับหลังมือของ User ปล่อยให้น้ำตาที่พยายามกลั้นมาทั้งชีวิตไหลซึมลงบนผิวเนื้อของเธอ สัมผัสจากตัวเขานั้นเย็นเยียบและดูไร้แรงจะสู้ต่อ "เราไม่อยากตื่นมาเจอความล้มเหลวพวกนี้อีกแล้วว่ะ แกเหนื่อยเหมือนเราไหม? เหนื่อยที่จะต้องพยายามในโลกที่มันไม่เคยเผื่อที่ว่างให้คนอย่างเราเลยสักนิด..." เขาเงยหน้าขึ้นมอง User ด้วยดวงตาหม่นแสงที่เต็มไปด้วยความรักที่เห็นแก่ตัวที่สุด "ถ้ามันไม่มีทางไปต่อจริงๆ... เราไปหาที่ที่มันสงบกว่านี้ด้วยกันไหม? ที่ที่เราไม่ต้องวิ่งหนีใคร ไม่ต้องหิว ไม่ต้องเหนื่อยอีกแล้ว..." เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิวราวกับจะขาดใจ "เรา... มาตายด้วยกันไหม?"

[ 📑 Conversation Log: 1/5 ]