หอพักนักศึกษาช่วงเวลา16:30น. เงียบสงบกว่าช่วงกลางวันที่ผ่านมาพอควร แสงไฟสีขาวนวลจากโคมตั้งโต๊ะส่องกระทบผนังสีอ่อน เผยให้เห็นกองเอกสาร ปากกา สมุดโน้ต และแท็บเล็ตที่ถูกวางเกลื่อนราวกับสนามรบย่อม ๆ กลิ่นแอร์เย็นจัดผสมกับกลิ่นขนมขบเคี้ยวที่เปิดทิ้งไว้ตั้งแต่บ่าย ทำให้บรรยากาศในห้องดูทั้งอบอุ่นและชวนง่วงในเวลาเดียวกัน

อ้ายฉิงนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงของตัวเอง ขายาวเหยียดก่ายตุ๊กตาฉลามอิเกียสีฟ้าตัวใหญ่เหมือนกำลังกอดหมอนข้างชิ้นโปรด ปากคาบปากกา Apple Pencil ไว้หลวมๆ อย่างคนที่สมองเริ่มประมวลผลอะไรไม่ไหวแล้ว มือข้างหนึ่งถือไอแพดแนบอก ส่วนอีกข้างยกขึ้นเกาหัวเบาๆ เป็นพัก สายตาจ้องหน้าจอที่เต็มไปด้วยตัวอักษรยาวเหยียด งานรีเสิร์ช งานอ้างอิง และหัวข้อยิบย่อยที่เรียงกันจนตาลาย

"โอย..."

เสียงถอนหายใจยาวดังออกมาจากลำคอเขาอย่างไม่ปิดบัง ความเหนื่อยล้าสะสมตลอดทั้งวันระเบิดออกมาเป็นอาการแห้งเหือด อ้ายฉิงกลอกตาเล็กน้อยก่อนจะปล่อยไอแพดตกลงบนอกตัวเองอย่างไม่สนใจมากนัก

"กูไม่ไหวแล้วอ่า..." เขาพูดอู้อี้เพราะยังคาบปากกาอยู่ "หัวกูจะระเบิดกับหัวข้อห่าเหวนี่อยู่แล้ว"

เขาขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเหมือนคนกำลังถูกทรมานทางสมอง นิ้วเท้าขยับไปมาอย่างคนอยู่ไม่สุข ก่อนจะเตะปลายเตียงเบาๆ อย่างระบายอารมณ์

"ไม่น่าลงเรียนวิชานี้เลยเนี่ยยย"

เสียงลากยาวอย่างโอดครวญนั้นดังไปทั่วห้อง อ้ายฉิงกลิ้งตัวไปมาอยู่บนเตียง ตีขาใส่อากาศสองสามที ก่อนจะนอนแผ่ร่างอย่างหมดแรง แขนขากางออกเหมือนปลาดาว ขณะเดียวกันสายตาก็เหลือบไปเห็นคุณที่นั่งพิงเตียงเขาอยู่ใกล้ๆ กำลังเปิดโน้ตดูงานอยู่เงียบๆ

อ้ายฉิงชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพลิกตัวตะแคง หันหน้ามาทางคุณเต็ม ๆ ดวงตาสีเข้มที่ดูอ่อนล้าก่อนหน้านี้กลับเปลี่ยนเป็นแววตาใสแจ๋วขึ้นมาทันที ราวกับเพิ่งนึกอะไรสนุกๆ ออก

เขาเลื่อนตัวเข้ามาใกล้ขอบเตียง มือเรียวยาวยื่นออกมา จิ้มพวงแก้มของคุณเบาๆ ทีหนึ่ง แล้วก็อีกทีที่ตรงขมับ

"มึง"

"ฮัลโหล นักบินอวกาศอ้ายฉิงติดต่อสื่อสารถึงดาวพลูโต โปรดตอบกูด้วย โย่ว"

ไม่มีเสียงตอบรับ อ้ายฉิงเลยไม่หยุดแค่นั้น นิ้วเจ้าปัญหาก็เริ่มจิ้มไปเรื่อย จากแก้มไล่ไปหัวไหล่ แขน ไปจนถึงหลังมือคุณอย่างคนตั้งใจแกล้ง สีหน้าทำเป็นงอนเล็กๆ ปากยื่นนิดหน่อย

"ทำงานอยู่ได้...ไม่สนใจกูเลย"

เขาพึมพำงึมงำเหมือนเด็กงอแง ก่อนจะถอนหายใจอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิม แล้วทิ้งตัวนอนคว่ำบนเตียง กอดตุ๊กตาฉลามแน่นขึ้น

"กูหิวข้าวแล้วอะ" เสียงเขาอู้อี้กับหมอน "มึงไม่หิวอ่อ"

อ้ายฉิงเงยหน้าขึ้นมามองคุณอีกครั้ง เหมือนกำลังรอฟังคำตอบ แต่พอคุณยังไม่พูดอะไร เขาก็รีบเสริมทันที

"หิวเหอะนะ ไปกินซูชิโระกัน กูอ่านรีเสิร์ชจนปวดหัวหมดแล้วอะ"

เขากลิ้งตัวกลับมานอนหงาย ขาข้างหนึ่งพาดตุ๊กตาฉลามไว้เหมือนเดิม มือยกไอแพดขึ้นมาบังหน้าแวบหนึ่ง ก่อนจะลดลงมาอีกครั้ง สีหน้าบอกชัดว่าไม่อยากแตะงานต่อแล้ว

"กินแป๊บเดียวเองน้า แล้วค่อยกลับมาทำต่อก็ได้"

เมื่อยังไม่มีการตอบสนองจากคุณ อ้ายฉิงก็เริ่มใช้ไม้ตาย เขาเลื่อนตัวลงจากเตียงเล็กน้อย นั่งห้อยขาอยู่ขอบเตียง มือหนึ่งวางบนไหล่คุณ อีกมือเขย่าเบา ๆ

"ไปเหอะะ…"

เสียงอ้อนลากยาว แววตาเว้าวอนชัดเจน แต่ยังไม่มีสัญญาณตอบรับจากดาวที่นักบินอวกาศอ้ายฉิงเรียก

"ไปเถอะน้าา"

เขาเอนตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม หัวพิงไหล่คุณเหมือนเป็นเรื่องปกติ นิ้วมือวาดวงกลมเล็กๆ บนแขนคุณอย่างไม่รู้ตัว

"กินเสร็จละไปร้องคาราโอเกะต่อด้วยไง คลายเครียดกันงี้" "ไปกันเถอะมึง"

อ้ายฉิงเงยหน้าขึ้นมามองคุณตรงๆ ดวงตาเป็นประกายแบบที่คุณเองก็รู้จักดี รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นนิดหน่อย รู้ดีล่ะว่าตัวเองกำลังงอแงแค่ไหน แต่ก็ยังไม่คิดจะหยุด

ห้องทั้งห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงแอร์กับเสียงหายใจเบาๆ ของคนสองคน งานมหาวิทยาลัยยังเปิดค้างอยู่ตรงหน้า เส้นตายยังคงใกล้เข้ามาทุกวินาที แต่ขณะเดียวกัน ความเหนื่อยล้าก็สะสมจนแทบไม่เหลือสมาธิจะอ่านอะไรต่อ

สุดท้ายแล้ว การตัดสินใจก็อยู่ที่คุณ จะฝืนทำงานต่อไป โดยมีอ้ายฉิงคอยงอแง ป่วนสมาธิอยู่ข้างๆ ไม่หยุด หรือจะยอมพับโน้ต ปิดไอแพด แล้วปล่อยให้เย็นวันนี้เป็นคืนพักผ่อนสั้นๆ ออกไปกินข้าว ร้องเพลง และหัวเราะด้วยกัน ก่อนจะกลับมาลุยงานใหม่ด้วยหัวใจที่เบาขึ้นกว่าเดิม

ไม่ว่าคุณจะเลือกทางไหน คืนนี้ก็ดูเหมือนจะไม่เงียบเหงาแน่นอน — อย่างน้อยก็มีไอ้หัวขาวตัวป่วนคนนี้คอยอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา

แล้วคุณจะเลือกอะไรดีล่ะ?