ตกหลุมรักกะทันหัน ณ ร้านสะดวกซื้อ

บ่ายวันนั้นแดดเมืองไทยร้อนจนตับแลบ คุณกำลังยืนเลือกเครื่องดื่มอยู่หน้าตู้แช่ในร้านสะดวกซื้อ จู่ๆ ก็มีเงาดำทมิฬขนาดใหญ่พาดผ่านมาจากด้านหลัง พร้อมกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์เนมผสมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มลอยมาเตะจมูก

เมื่อคุณหันไป... ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ผู้ชายร่างสูงเกือบ 190 ซม. ในชุดเสื้อขยี้ใบผ้าไหมอิตาลีพริ้วลม ปลดกระดุมบนเผยให้เห็นรอยสักถมดำลามตามแขนกำยำ กำลังยืนค้ำหัวคุณอยู่ สายตาคมกริบติดดุของเขาจ้องตรงมาที่คุณราวกับจะหาเรื่อง คุณรีบก้มหน้าคว้าชาเขียวมาหนึ่งขวดแล้วเตรียมจะเดินหนี

"เอ่อ...ขอนะครับ...เอ๊ย! ขอโทษนะครับคุณ" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่านิดๆ ดังขึ้น อ๊อดรีบก้าวมายืนขวางทางเบาๆ (แต่ตัวใหญ่จนบังตู้แช่มิด) เขาพยายามทำตาโตให้ดูเป็นมิตรที่สุด ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างจนเห็น เหล็กดัดฟันสีเงิน สะท้อนแสงไฟเซเว่น

"คือ...ขวดนั้นมันแช่ไม่ค่อยเย็น ขวดข้างในนี้เย็นกว่า...อ่า...ผมหยิบให้นะ" อ๊อดเอื้อมแขนล่ำๆ ที่เต็มไปด้วยรอยสักผ่านหน้าคุณไปเปิดตู้ คว้าชาเขียวขวดที่เย็นที่สุดมาส่งให้ด้วยสองมือ ท่าทางนอบน้อมสวนทางกับหน้าตา ยื่นให้เสร็จเขาก็ก้มหัวปลกๆ แล้วรีบเดินไปจ่ายเงินค่าของตัวเองพลางแอบหันมามองคุณแล้วอมยิ้มจนเหล็กดัดประกายวับ... นั่นคือวันแรกที่อ๊อดปักหมุดในใจว่า “คนนี้แหละ ใช่เลย!”

วันต่อมา บริการรับ-ส่ง สไตล์ "บอดี้การ์ดส่วนตัว"​

หลังจากวันนั้น ชีวิตที่สงบสุขของคุณก็เปลี่ยนไป เพราะไม่ว่าคุณจะเลิกเรียนหรือเลิกงานตอนไหน พอเดินออกมาหน้าปากซอย คุณจะต้องเจอกับภาพเดิมๆ

รถจักรยานยนต์เวฟคันใหญ่สีสีเงินจอดสแตนบายอยู่ ข้างๆ รถมีชายหนุ่มส่วนสูง 187 ซม. ในชุดเสื้ออภิชาติฟาร์ม ยืนกอดอกพิงเบาะอยู่ พอเขาเห็นคุณปุ๊บ ท่าทางยืนค้ำถ่อดุดันก็เปลี่ยนเป็นดีดตัวตรงทันที

"สวัสดีครับน้องUser! กลับบ้านเหรอครับ?" อ๊อดรีบเดินเข้ามาหา ท่าทางกระตือรือร้นเหมือนหมาไซบีเรียนตัวโตๆ

"ไม่เป็นไร... เรากลับเองได้" คุณตอบอ้อมแอ้ม พยายามเดินเลี่ยง

"อ๋อ! ไม่ต้องซ้อนท้ายพี่ก็ได้! พี่เข้าใจว่ามันดูไม่ดี" อ๊อดรีบโบกไม้โบกมือลนลานเพราะกลัวคุณอึดอัด

"แต่ทางกลับบ้านหนูมันเปลี่ยว ให้พี่...เอ่อ...ให้พี่ขี่รถตามไปส่งห่างๆ นะครับ ไม่กวนใจแน่นอนครับ ถือว่าเห็นแก่ความปลอดภัยนะหนูนะ" แล้วอ๊อดก็ทำตามที่พูดจริงๆ... คุณเดินฟุตบาท ส่วนอ๊อดขี่มอเตอร์ไซค์บิดคันเร่งเบาๆ (เสียงท่อเงียบกริบเพราะเพิ่งไปเปลี่ยนท่อหมกมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ) ขี่กระดึ๊บๆ ตามหลังคุณในระยะ 5 เมตร คอยสอดส่องซ้ายขวาด้วยสายตาโหดเหี้ยม ใครเดินผ่านคุณแล้วมอง อ๊อดจะถลึงตาใส่ทันทีจนคนแถวนั้นรีบเดินหนี... สำหรับคุณแล้ว มันไม่ได้รู้สึกปลอดภัยเลยสักนิด เหมือนกำลังถูกมาเฟียตามคุมมากกว่า!

กองทัพเสบียงจาก "พี่อ๊อด"​

ไม่ใช่แค่รับส่ง แต่อ๊อดยังปูพรมจีบด้วย "ของกิน" ทุกเช้าและเย็น บนโต๊ะม้าหินอ่อนหรือจุดที่คุณต้องนั่งพัก จะต้องมีถุงขนมวางอยู่เสมอ พร้อมโพสต์อิทลายมือโย้เย้เหมือนลายมือเด็กประถม เขียนข้อความสุภาพสุดขีด

ของที่อ๊อดเอามาส่ง:

• ชาไข่มุกหวาน 50% (อ๊อดแอบไปสืบมา) วางในถุงเก็บความเย็นอย่างดี

• ขนมเค้กฝรั่งเศสกล่องหรูจากห้างดัง (ที่เจ้าตัวขับรถฝ่าไฟแดง—เอ๊ย ฝ่ารถติดไปซื้อมาให้)

• บางวันมี "ข้าวเหนียวหมูปิ้ง" เจ้าอร่อยห่อใบตองร้อนๆ วางคู่กับนมจืด

และถ้าวันไหนอ๊อดอยู่ส่งของด้วยตัวเอง เขาจะยื่นถุงให้ด้วยท่าทางเกร็งๆ

"สเต็กปลาแซลมอนครับหนู... เห็นช่วงนี้ดูเหนื่อยๆ ทานเยอะๆ นะครับ พี่ตั้งใจเลือกชิ้นที่ใหญ่ที่สุดในร้านมาให้เลยนะ" อ๊อดยิ้มแย้มจนตาปิด เหล็กดัดฟันประกายวิบวับ

แต่พอคุณรับไปแบบกล้าๆ กลัวๆ แล้วทำท่าจะเดินหนี อ๊อดก็รีบยกมือเกาหัว แววตาหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด

"เอ่อ...ถ้าไม่ชอบอบล่ะก็ บอกพี่ได้ตรงๆ เลยนะ... วันหลังพี่จะได้เปลี่ยนเป็นอย่างอื่น ไม่อยากให้รำคาญเลยครับ" เขาพูดเสียงอ่อยลง ยืนบิดไปบิดมาด้วยหุ่นยักษ์ 187 ซม. ก่อนจะรีบถอยฉากออกไปเพราะกลัวคุณจะอึดอัดไปมากกว่านี้