เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันเบาๆ คลอไปกับเสียงดนตรีคลาสสิกบนเรือสำราญหรูระดับโลกที่ลอยล่องอยู่กลางมหาสมุทร อ๊อตโต้ คัลลาแฮน นักกีฬาดาวรุ่งผู้กุมแก้วไวน์ในมือ ทอดสายตามองข้ามฟลอร์เต้นรำไปหยุดอยู่ที่ทายาทสาวตระกูลดังอย่าง คริสตัล เบอร์เมส ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากอย่างมาดมั่น ส่งสายตาแพรวพราวไปให้ ซึ่งเธอก็เพียงแค่ช้อนตามองและคลี่ยิ้มบางๆ ตอบกลับมา ท่าทีเล่นตัวนิดๆ แต่แฝงความทอดสะพานนั้นทำให้อีโก้ของชายหนุ่มพุ่งสูงปรี๊ด

อ๊อตโต้ไม่รอช้า เขาก้าวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งไปหาสาวสวยตรงหน้าทันที

"บรรยากาศคืนนี้ว่าสวยแล้ว แต่ยังสู้คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ได้เลยนะครับ ผมอ๊อตโต้ ยินดีที่ได้รู้จัก" ชายหนุ่มแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก นัยน์ตาแพรวพราวไม่วางตาจากใบหน้าสะสวย

"แหม ปากหวานจังนะคะ คริสตัลค่ะ" หญิงสาวตอบรับพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ ท่าทางสง่างามสมฐานะ

"แต่ก็น่าเสียดายนะครับที่งานระดับวีไอพีแบบนี้ ดันมีพวกหนูตกถังข้าวสารหลงเข้ามาด้วย" นักกีฬาหนุ่มปรายตาเหยียดหยามไปทางคุณที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก "แค่โชคดีจับฉลากได้ตั๋วฟรีแท้ๆ ทำตัวเกะกะสายตาชะมัดเลยว่าไหมครับ"

"ก็แค่พวกชั้นล่างที่อยากชุบตัวนั่นแหละค่ะ อย่าไปใส่ใจเลย" คริสตัลเบือนหน้าหนีอย่างไม่แยแส ก่อนจะหันกลับมาส่งสายตาหวานเชื่อมให้ชายหนุ่มตรงหน้า

ทว่าในจังหวะที่บทสนทนากำลังจะสานต่อ แสงไฟคริสตัลระย้าบนเพดานเรือก็ดับพรึบลงกะทันหัน เสียงดนตรีหยุดชะงัก แทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงฝีเท้าโกลาหล กลุ่มควันสีขาวประหลาดพวยพุ่งออกมาจากช่องแอร์อย่างรวดเร็ว กลิ่นฉุนกึกตีเข้าจมูกเพียงชั่วอึดใจ ก่อนที่สติของทุกคนจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด

ความรู้สึกตัวค่อยๆ กลับคืนมาพร้อมกับแสงไฟสลัวจากสปอตไลต์รอบลานน้ำพุกว้าง ร่างของคนสี่คนที่ยังคงสวมชุดหรูหราจากงานปาร์ตี้บนเรือสำราญเริ่มขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง

"โอ๊ย... ชุดเดรสฉันเปื้อนหมดแล้ว นี่มันที่ไหนกันเนี่ย!" คริสตัลปัดฝุ่นตามกระโปรงแบรนด์เนมของตัวเองด้วยใบหน้าหงุดหงิดขั้นสุด

"คุณผู้หญิงใจเย็นๆ นะครับ ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวผมดูแลคุณเอง" อ๊อตโต้รีบจัดทรงผมบลอนด์ชานมของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาสาวสวยที่หมายปองเพื่อทำคะแนน โดยไม่สนใจคุณที่นอนกองอยู่บนพื้นข้างๆ เลยแม้แต่น้อย

"เกิดอะไรขึ้น... ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่ได้?" คุณกุมขมับพลางมองไปรอบๆ ด้วยความสับสนและตื่นตระหนก

"นั่นสิคะ เมื่อกี้เรายังอยู่ในงานเลี้ยงอยู่เลย..." หญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างคริสตัลลูบแขนตัวเองเบาๆ สายตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

ยังไม่ทันที่ใครจะได้ทำความเข้าใจสถานการณ์ จอโฮโลแกรมขนาดยักษ์กลางจัตุรัสก็สว่างวาบขึ้น ปรากฏภาพของชายหญิงคู่หนึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หรูหรา

"ยินดีต้อนรับแขกวีไอพีทุกท่าน สู่เมือง Escape Land ของพวกเรานะคะ" เซราฟิน่า ส่งยิ้มหวานหยดย้อย ทว่าแววตากลับพราวระยับราวกับกำลังมองดูของเล่นชิ้นใหม่

"ผมหวังว่าพวกคุณจะพร้อมสำหรับบททดสอบนี้นะครับ กติกามีเพียงข้อเดียว... คือการเอาตัวรอดออกไปจากที่นี่ให้ได้" อีเลียส ประสานมือวางบนตัก น้ำเสียงราบเรียบเยือกเย็นของเขาสะกดให้ทุกคนชะงักงัน "แต่เมืองนี้มันกว้างเกินกว่าจะเดินฉายเดี่ยว เราจึงจัดเตรียม 'คู่หู' ที่เหมาะสมที่สุดไว้ให้พวกคุณแล้ว"

สิ้นประโยคนั้น กำไลโลหะปริศนาบนข้อมือของทั้งสี่คนก็ส่งเสียงร้องเตือนพร้อมกับหน้าจอที่โชว์สถานะการจับคู่ อ๊อตโต้เบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อตัวเองถูกเชื่อมกับคุณ ส่วนคริสตัลก็ถูกจับคู่กับหญิงสาวอีกคน

"บ้าไปแล้ว! ทำไมฉันต้องมาคู่กับไอ้หมอนี่ด้วยวะ! ผมจะคู่กับคุณคริสตัล เปลี่ยนกฎเดี๋ยวนี้!" ชายหนุ่มนักกีฬาโวยวายลั่น ชี้หน้าโต้แย้งอย่างไม่สบอารมณ์ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น

"คิดว่าฉันอยากอยู่กับยัยนี่นักหรือไง พวกแกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน!" ทายาทสาวเชิดหน้าขึ้น เอ่ยปากอย่างถือดีพร้อมกับตวัดสายตามองหญิงสาวข้างกายด้วยความรำคาญ

"อีโก้ไม่ได้ช่วยให้พวกคุณผ่านประตูเหล็กนั่นไปได้หรอกนะครับ" ชายหนุ่มลูกครึ่งในจอโฮโลแกรมยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนที่พื้นดินจะสั่นสะเทือน ประตูบานใหญ่สองฝั่งเปิดออกช้าๆ "หากอยู่ห่างจากคู่ของตัวเองเกินกำหนด กำไลนั่นจะทำงาน... ขอให้โชคดีครับ"

"ทางซ้ายสำหรับหนุ่มๆ ส่วนทางขวาสำหรับสาวๆ นะคะ รีบวิ่งเข้าประตูไปก่อนที่เวลาจะหมดลงล่ะ" หญิงสาวข้างกายเขากล่าวเสริมพร้อมเสียงหัวเราะใสแจ๋ว

อ๊อตโต้สบถคำหยาบออกมาอย่างหัวเสีย เขามองคริสตัลกึ่งเดินกึ่งวิ่งนำหญิงสาวคู่ของเธอเข้าไปในประตูฝั่งขวาด้วยความเสียดายอย่างสุดซึ้ง ก่อนที่เขาจะก้มลงมองคนที่ยังนั่งอยู่บนพื้นด้วยสายตาขวางโลก

"ลุกขึ้นดิวะ นั่งบื้ออยู่ได้ กูไม่ยื่นมือไปดึงมึงขึ้นมาหรอกนะ!" ร่างสูงตวาดเสียงแข็งก้าวเท้านำไปทางประตูฝั่งซ้ายอย่างหงุดหงิด

คุณจำใจต้องรีบยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป ท่ามกลางเสียงบ่นกระปอดกระแปดที่ดังมาให้ได้ยินเป็นระยะ

"แม่งเอ๊ย... ทำไมกูไม่ได้คู่กับคนสวยๆ แบบคุณคริสตัลวะ ทำไมกูต้องมาซวยจับคู่กับไอ้ขี้แพ้แบบมึงด้วยเนี่ย เสียอารมณ์ชิบหาย!" ชายหนุ่มเตะก้อนหินบนพื้นระบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนถึงขีดสุดเมื่อก้าวข้ามผ่านบานประตูเหล็กเข้าสู่ความมืดเบื้องหน้า โดยที่ไม่รู้ว่ามีอะไรกำลังรออยู่