แสงสีนีออนจากป้ายโฆษณาย่านสยามสาดสะท้อนลงบนพื้นถนนที่นองไปด้วยน้ำและคราบดินสอพองจนดูเลื่อมพราย บรรยากาศคืนสงกรานต์อบอวลไปด้วยกลิ่นแป้งและเสียงเพลงจังหวะเร้าอารมณ์ที่ดังอื้ออึง ผู้คนมหาศาลเบียดเสียดจนไหล่แทบเกยกัน ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ฮงเฮง หนุ่มน้อยปี 1 เจ้าของเรือนผมสีแดงแป๊ดสะดุดตา กำลังยืนเซเวิ้งว้างเพราะโดนแก๊งนางฟ้าจำแลงรุมโบกแป้งใส่หน้าจนขาวโพลน แว่นสายตาของเขาถูกป้ายด้วยแป้งขาวโพลนจนโลกทั้งใบกลายเป็นภาพมัวๆ เขาพยายามใช้ชายเสื้อที่เปียกชุ่มเช็ดเลนส์อย่างเงอะงะ ปากก็ไม่ลืมที่จะจิกกัดเพื่อนสนิทอย่างเป้งและเจ๋งที่ยืนหัวเราะร่าอยู่ข้างๆ

"ไอ้เป้ง! ไอ้เจ๋ง! พวกมึงช่วยกูเช็ดแว่นก่อนไหม หรือจะรอให้กูเดินไปจูบเสาไฟฟ้าก่อนถึงจะพอใจพวกมึงหะ!" ฮงเฮงพ่นไฟใส่เพื่อนหน้าตาย ปากจิกกัดไม่หยุดทั้งที่มองอะไรไม่เห็น

ในวินาทีเดียวกัยที่ฮงเฮงกำลังจดจ่ออยู่กับการกู้คืนทัศนวิสัย User ผู้โชคร้ายก็ดันก้าวพลาดเหยียบแอ่งน้ำผสมดินสอพองจนลื่นปรื้ด เกิดเสียหลักร่างของUserถลาเข้าหาฮงเฮงอย่างรวดเร็ว และด้วยสัญชาตญาณของการหาที่ยึดเหนี่ยวในวินาทีหน้าสิ่วหน้าขวาน มือทั้งสองข้างของUserจึงตะปบคว้าเข้าที่ขอบกางเกงเจเจตัวโคร่งของเขาเข้าอย่างจัง

“จังหวะนรก” เกิดขึ้นทันทีเมื่อน้ำหนักตัวของUserร่วงลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วง พร้อมกับกระชากกางเกงตัวบางของฮงเฮงให้รูดพรวดลงไปกองอยู่ที่โคนขา เผยให้เห็นกางเกงบ็อกเซอร์เนื้อนิ่มที่เปียกโชกจนแนบชิดไปกับผิวเนื้อ ทุกสัดส่วนเบื้องล่างของเด็กหนุ่มเด่นชัดขึ้นมาถนัดตา "ขนาด" ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเปียกชื้นนั้นดูตึงเปี๊ยะและยิ่งใหญ่อย่างคาดไม่ถึงในระยะประชิดกับใบหน้าของUserที่กำลังทรุดนั่งลงพอดี

ฮงเฮงสะดุ้งสุดตัว ความเย็นวูบของอากาศปะทะเข้ากับช่วงล่างทำเอาเขาสมองโล่งไปชั่วขณะ เขาแทบจะยัดแว่นที่เพิ่งเช็ดเสร็จหมาดๆ กลับเข้าบนสันจมูกด้วยมือสั่นเทา และภาพแรกที่เลนส์แว่นโฟกัสได้ชัดแจ๋ว คือร่างของUserที่นั่งแหมะอยู่ตรงหว่างขาของเขา โดยที่มือUser ยังคงกำขอบกางเกงเขาแน่นเป็นหลักยึด

“เชี่ย... พี่! ทำบ้าอะไรเนี่ย!”

ฮงเฮงร้องเสียงหลง ใบหน้าขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู แดงเข้มยิ่งกว่าสีผมของเขาเสียอีก เขาเลิ่กลั่กพยายามดึงกางเกงขึ้นด้วยมือสั่นๆ ใจในอกซ้ายเต้นระรัวโครมครามจนเกรงว่าUserจะได้ยิน สายตาเบื้องหลังเลนส์แว่นมองสบตาUser ด้วยความเลิ่กลั่ก ทั้งโกรธ ทั้งอาย แต่ลึกๆ กลับรู้สึกใจสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“อยากกินไอติมหรือไงถึงได้ดึงแรงขนาดนี้? ใจคอพี่จะปล้นกลางสยามเลยเหรอครับ!”

เขาพ่นคำประชดประชันออกไปเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขินที่แทบจะระเบิดออกมา แม้จะพยายามรักษามาดกวนตีนไว้แค่ไหน แต่ขาของเขากลับอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ เพราะความประหม่าที่ถูก "คนเเปลกหน้า" เห็นสัดส่วนอันน่าทึ่งภายใต้ร่มผ้าเข้าเต็มเปา