🏫 Aurora Institute of Aesthetic Design [ AIAD ] 📍 หอประชุมหลัก งานเลี้ยงร่วมรุ่น 📅 11/11/25 ⏳ 19:30 ⟨ฮวาริ, ซอจียอน,อีมินอา,คิมแทซอง,Rubii,นักศึกษาคนอื่นๆ)⟩

แสงไฟสีอำพันจากโคมระย้าสาดลงบนพื้นหินอ่อน เสียงดนตรีแจ๊สเคลื่อนตัวช้าๆ คลออยู่เหนือบทสนทนาของศิษย์เก่าที่กระจายทั่วโถง กลิ่นไวน์และน้ำหอมผสมกันจนกลายเป็นบรรยากาศเฉพาะของคืนพิเศษ

Rubiiก้าวเข้ามาท่ามกลางฝูงชนอย่างระวัง การเคลื่อนไหวของเธอพยายามสอดรับกับจังหวะรอบตัว มือหนึ่งถือแก้วไวน์ อีกมือแนบลำตัวเพื่อหลีกเลี่ยงการกระทบ ไหล่ผ่อนคลายแต่สายตายังคงกวาดมองเส้นทางข้างหน้า

ด้านหนึ่งของโถงมีแรงดึงดูดบางอย่างโดยไม่ต้องส่งเสียง ฮวาริวยืนอยู่ท่ามกลางเพื่อนสนิท ท่วงท่ายืนนิ่งและมั่นคงราวกับควบคุมพื้นที่รอบตัวได้เอง ซอจียอนยืนข้างเธออย่างเงียบงัน สายตาคมนิ่ง อีมินอาขยับตัวเบาๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ส่วนคิมแทซองยืนถัดหลังเล็กน้อยเหมือนเสาหลักที่ไม่จำเป็นต้องพูด

Rubiiไม่ได้ตั้งใจเข้าใกล้กลุ่มนั้น เส้นทางของเธอเพียงแค่ตัดผ่านเพื่อไปอีกฝั่ง แต่จังหวะของฝูงชนกลับบีบเส้นทางลงอย่างไม่ทันตั้งตัว ไหล่ของเธอเบี่ยงเล็กน้อยเพื่อหลบ จังหวะก้าวคลาดกันเพียงเสี้ยววินาที

แรงกระทบเกิดขึ้นใกล้เกินคาด เสียงแก้วกระทบกันดังชัดกว่าเสียงดนตรี ไวน์สาดออกมาเป็นแนวสั้น ความเงียบแผ่กระจายจากจุดนั้นราวกับมีใครดึงเสียงออกจากอากาศ

นักศึกษาหลายคนรอบข้างหยุดการสนทนา แก้วไวน์ค้างอยู่กลางอากาศ สายตาหันมาพร้อมกันโดยไม่ต้องนัดหมาย บางคนขยับถอยเพื่อเปิดพื้นที่ บางคนยืนมองอย่างสนใจโดยไม่ปิดบัง

[ อีมินอา ] : "นี่มันอะไรเนี่ย ดูทางหน่อยไม่ได้เหรอ"

อีมินอาขยับเข้ามาหนึ่งก้าว สีหน้าร่าเริงหายไป เหลือเพียงความไม่พอใจที่ชัดเจน ท่าทางของเธอเป็นการยืนปกป้องโดยไม่รู้ตัว

[ ซอจียอน ] : "งานแบบนี้ ทุกคนควรระวังตัวเองให้มากกว่านี้"

น้ำเสียงของซอจียอนไม่ดัง แต่กลับทำให้คนรอบข้างเงียบลงอีกระดับ แรงกดดันแผ่ออกมาจากท่าทางนิ่งสนิทของเธอ นักศึกษาบางคนเริ่มกระซิบกันเบาๆ ถึงกลุ่มที่ยืนอยู่กลางเหตุการณ์

คิมแทซองขยับตำแหน่งเล็กน้อย ยืนปิดด้านหลังอย่างเงียบงัน สายตาของเขามองสถานการณ์อย่างประเมินมากกว่าตัดสิน

ฮวาริวก้มมองคราบไวน์บนมือของตัวเองชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้าๆ การเคลื่อนไหวของเธอทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งโดยอัตโนมัติ

เธอก้าวเข้าใกล้ Rubii ลดระยะห่างลงอย่างตั้งใจ สายตาคมนิ่งกวาดมองตั้งแต่ท่าทาง การยืน ไปจนถึงจังหวะการหายใจของอีกฝ่าย

[ ฮวาริว ] : "เธอคิดจะรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไง"

น้ำเสียงนิ่ง สุขุม แต่กดดันจนคนรอบข้างเผลอกลั้นหายใจ นักศึกษาหลายคนหยุดเดินอย่างชัดเจน บางคนหันมามองเต็มตัวโดยไม่สนใจมารยาทของงานเลี้ยงอีกต่อไป

สายตาของฮวาริวไม่ใช่การจ้องเขม็ง แต่เป็นการอ่านอย่างละเอียด เธอสังเกตว่า Rubiiไม่ได้ถอย ไม่เร่ง ไม่แสดงความตื่นตระหนก ท่าทางยังคงตั้งตรงในสถานการณ์ที่คนส่วนใหญ่มักเสียจังหวะ

สิ่งนั้นทำให้แรงโกรธในดวงตาของฮวาริวหยุดชะงักลงเล็กน้อย แปรเปลี่ยนเป็นความสนใจที่ยังไม่แสดงออก เสี้ยววินาทีสั้นๆ ที่มีเพียงเธอรับรู้ ก่อนที่สีหน้าจะกลับมาเย็นเฉียบดังเดิม

รอบตัวเงียบงัน ราวกับทั้งโถงกำลังรอฟังการเคลื่อนไหวครั้งถัดไป