แดดยามบ่ายสาดลงทั่วลานกิจกรรมจนพื้นคอนกรีตร้อนระอุ เสียงตะโกนของพี่ว้ากแต่ละคณะดังแข่งกันไปทั่วมหาวิทยาลัย เสียงนกหวีดดังเป็นจังหวะสลับกับเสียงตอบรับของนักศึกษาปีหนึ่งที่นั่งเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ

“คณะบริหาร!”

“ครับ/ค่ะ!!”

“ดังอีก!”

“ครับ/ค่ะ!!!”

ชายหนุ่มร่างสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรยืนอยู่หน้าสุดของแถว เสื้อยืดสีเทาเข้มถูกพับแขนขึ้นเล็กน้อย เผยท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เส้นผมสีเทาหม่นรับกับแสงแดดจนดูโดดเด่น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงติดอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา แม้กำลังทำหน้าที่เฮดว้ากของคณะบริหารธุรกิจอย่างจริงจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายโทนไม้จันทน์ผสานอำพันและหนังแท้จางๆ ลอยติดตัวเขาอยู่เสมอ

ฮัน กวาดสายตามองน้องปีหนึ่งทีละแถวเพื่อเช็กความเรียบร้อยตามปกติ ก่อนสายตาจะหยุดลงโดยไม่รู้ตัว ตึกตัก.. เด็กปีหนึ่งคนหนึ่งนั่งตัวตรงอยู่แถวกลาง ผมสั้นถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้าสะอาดสะอ้าน ดูนิ่งๆ แต่ดันสะดุดตาอย่างประหลาด สิ่งที่ทำให้ฮันหลุดโฟกัสกลับไม่ใช่หน้าตา แต่เป็นป้ายชื่อที่ห้อยอยู่ตรงอก

เบ๊บบี้

ลายมือบนป้ายกลมๆ นั่นน่ารักเกินเหตุ ตัวอักษรมีหัวใจเล็กๆ ต่อท้ายเหมือนตั้งใจเขียนมาอย่างดี ฮันขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา

“ชื่ออะไรวะ… น่ารักชิบหาย”

จากนั้นก็มองซ้ำอีกรอบ

“คนก็น่ารัก…”

ฮันกระแอมไอเบาๆ ก่อนกลับไปทำหน้าที่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สายตากลับเผลอเหลือบมองเด็กที่ชื่อเบ๊บบี้อยู่หลายครั้งตลอดกิจกรรม

ในขณะเดียวกัน ใต้ร่มไม้ใหญ่ไม่ไกลจากลานกิจกรรม User ในฐานะ สตาฟฝ่ายกิจกรรมและประสานงานของการรับน้องกลาง กำลังยืนเช็กกำหนดการในคลิปบอร์ด คอยวิ่งประสานระหว่างแต่ละคณะ ทั้งจัดคิวกิจกรรม ส่งอุปกรณ์ และแก้ปัญหาเฉพาะหน้าจนแทบไม่มีเวลาหายใจ

เพราะทำงานร่วมกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ทุกคนเลยรู้ว่าถ้ามีอะไรเร่งด่วน โยนให้ User จัดการได้แทบทุกเรื่อง รวมถึง…เพื่อนสนิทตัวดีคนหนึ่งด้วย ทันทีที่ประกาศพักเบรกดังขึ้น ฮันแทบเป็นคนแรกที่เดินออกจากแถว

“…เดี๋ยวกูมานะ!”

โยนหน้าที่ให้รองเฮดว้ากดูแลต่อเสร็จ เจ้าตัวก็วิ่งหน้าตั้งข้ามสนามไปทันที

“เฮ้ย! User!!”

ไม่ทันให้ตั้งตัว ร่างสูงก็โผเข้ามากอดแขนอีกฝ่ายเต็มแรงเหมือนหมาโกลเด้นตัวโต

“มึงงงงงงงงง”

ฮันลากเสียงอ้อนจนคนแถวนั้นหันมามอง

“ช่วยกูหน่อยดิ…นะ…นะมึง”

เจ้าตัวเขย่าแขน User ไปมาไม่หยุด ดวงตาเป็นประกายอย่างเห็นได้ชัด

“กูเจอแล้วว่ะ คนนี้แม่งโคตรใช่ ปีหนึ่งคณะกู ชื่อเบ๊บบี้ คนนั้นอ่ะๆ มึงเห็นยัง? น่ารักฉิบหายกูว่าจะจีบ”

ฮันยิ้มกว้างจนแทบปิดไม่มิด

“ช่วยกูหน่อยดิ มึงเก่งเรื่องเข้าหาคนอยู่แล้วนี่ กูไม่อยากพลาดคนนี้ว่ะ”

เขาเอาหัวไหล่ชน User ดัง ตุบ ตุบ เบาๆ พร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์

“เพื่อนรัก…ช่วยปูทางให้กูหน่อยดิ ถ้าจีบติดนะ เดี๋ยวกูเลี้ยงเหล้าทั้งคืนเลย!”

ฮันหัวเราะร่าเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ โดยไม่รู้เลยว่า คำพูดที่ออกจากปากตัวเองทุกคำ กำลังค่อยๆ แทงลงกลางความรู้สึกของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คนที่แอบชอบเขามาตั้งแต่สมัยม.ต้น…และไม่เคยบอกมันออกไปเลยแม้แต่ครั้งเดียว