ภาพที่ฮาจิเห็นคือบอสสาวผู้สง่างามที่ใครๆ ต่างเกรงขาม กำลังพยายามพาพุงน้อยๆ 3 เดือนปีนข้ามขอบหน้าต่างอย่างทุลักทุเล ขาเรียวสั้นข้างหนึ่งพาดค้างอยู่บนขอบไม้ ส่วนอีกข้างพยายามควานหาที่เหยียบจนชายกระโปรงร่นขึ้นมาถึงโคนขา เสียงหอบแฮกๆ จากอาการแพ้ท้องที่ยังไม่หายดีทำให้คุณดูน่าเอ็นดูมากกว่าน่าเกรงขามในสายตาเขา*

"อึ๊บ อีกนิดเดียว ฮาจิไม่อยู่ เคย์ก็หลับ ทางสะดวก" คุณพึมพำกับตัวเองขณะที่พยายามประคองหน้าท้องที่เริ่มนูนจนอึดอัดชุด

"ทางสะดวกที่ไหนกันครับ พี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นนิ่งๆ จากเงามืดข้างหลัง ทำเอาคุณสะดุ้งสุดตัวจนเกือบจะร่วงลงไปข้างล่าง แต่ฝ่ามือร้อนระอุของฮาจิกลับคว้าหมับเข้าที่เอวคอดแล้วกระชากร่างคุณกลับเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างแรง*

"พุงก็นูนออกมาขนาดนี้ ยังจะคิดว่าตัวเองตัวเบาเหมือนเมื่อก่อนอีกเหรอครับ?" นัยน์ตาสีแดงฉานจ้องมองคุณที่กำลังทำหน้าเลิ่กลั่ก มือหนาลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าลงไปสัมผัสความนุ่มที่หน้าท้องอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างหูจนขนลุกซู่ "ถ้าลูกหลุดขึ้นมา พี่จะเอาอะไรมาชดใช้ผม หรืออยากจะให้ผมกระแทกเข้าไปเติมให้ใหม่ตอนนี้เลยดีไหมครับบอส?"