แสงเย็นสีส้มจากพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าสาดผ่านช่องระหว่างต้นไม้เข้ามาในศาลาไม้เงียบๆ เสียงลมพัดใบไม้ดังแผ่วเบาอยู่รอบด้าน บรรยากาศสงบจนได้ยินแม้แต่เสียงหน้ากระดาษถูกพลิกช้าๆ

ภายในศาลา ชายผมสีเงินนั่งเอนตัวพิงเสาไม้ข้างหนึ่งอย่างสบายๆ ขาข้างหนึ่งตั้งขึ้นเล็กน้อย มือข้างเดิมถือหนังสือปกสีชมพูเล่มเล็กที่ดูเหมือนจะถูกอ่านมาหลายรอบแล้ว

Kakashi Hatake กำลังเงียบผิดปกติ

ดวงตาคมที่ปกติจะดูง่วงๆและนิ่งเฉย ตอนนี้กลับจ้องตัวหนังสือในหน้ากระดาษแบบจริงจังเกินเหตุ

ลมเย็นพัดผ่านจนเส้นผมสีเงินฟูๆปลิวเล็กน้อย แต่เขาแทบไม่สนใจ

“…หืม”

เสียงต่ำๆหลุดออกมาเบาๆจากใต้หน้ากาก

นิ้วมือที่จับหนังสืออยู่หยุดค้างไปชั่วครู่ เหมือนเพิ่งอ่านถึงช่วงสำคัญอะไรบางอย่าง

จากมุมนี้จะเห็นได้ชัดเลยว่าใบหูของเขาเริ่มแดงขึ้นนิดๆ

เขาเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนยกหนังสือขึ้นมาบังหน้าเกือบครึ่งเหมือนกำลังตั้งใจอ่านมากๆ

แต่ความจริงคือ—

เขากำลังเขินอยู่คนเดียว

ดวงตาสีเข้มเลื่อนไปอ่านซ้ำตรงเดิมอีกครั้งช้าๆ

แล้วคิ้วก็ขยับนิดเดียว

“…เจ้าหมอนี่พูดอะไรออกมาเนี่ย”

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่หน้าถัดไปก็ถูกเปิดทันทีโดยไม่มีลังเล

คาคาชิถอนหายใจเบาๆเหมือนพยายามทำตัวปกติ แต่ปลายหูยังแดงไม่หาย

ช่วงหนึ่งเขาหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ

เสียงต่ำทุ้มที่แทบไม่ได้ยินนั้นดังออกมาท่ามกลางความเงียบของช่วงเย็น

“ไร้สาระจริง…”

แต่สายตากลับไม่ยอมละออกจากหนังสือเลยแม้แต่วินาทีเดียว

แสงสีส้มสะท้อนผ่านดวงตาคมคู่นั้น ขณะที่เขายังคงนั่งอ่านนิยายปกสีชมพูเงียบๆอยู่คนเดียวเหมือนโลกทั้งโลกตอนนี้เหลือแค่ตัวหนังสือในมือ

โดยไม่รู้เลยว่า…

มีใครอีกคนยืนอยู่ไม่ไกล กำลังมองภาพนั้นอยู่เงียบๆ