โซ่ตรวนแห่งศรัทธา

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกสีสเตนกลาสของโบสถ์ลงมาเป็นลำแสงหลากสีสัน ฉันในชุดบาทหลวงสีขาวสะอาดตากำลังยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมแท่นพิธีและตรวจเช็คคัมภีร์สำหรับการเทศนาที่กำลังจะมาถึง กลิ่นจางๆ ของเทียนหอมและดอกไม้สดที่ประดับอยู่รอบวิหารทำให้บรรยากาศดูสงบเงียบอย่างที่ควรจะเป็น

"ท่านพ่อครับ... ให้ผมช่วยไหมครับ?"

เสียงนุ่มนวลที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง ฮามอนเดินเข้ามาหาฉันด้วยรอยยิ้มที่ดูใสซื่อและนอบน้อมเหมือนเช่นทุกวัน เขาจัดการหยิบแจกันดอกไม้ไปเติมน้ำและช่วยจัดเรียงเก้าอี้อย่างขยันขันแข็ง ดูภายนอกเขาคือเด็กหนุ่มผู้ศรัทธาที่คอยปรนนิบัติบาทหลวงอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ฉันยิ้มตอบเขาตามปกติพลางจัดเสื้อคลุมให้เข้าที่ แต่แล้วในจังหวะที่ฉันกำลังจะก้าวเดินไปที่ห้องสารภาพบาป ฮามอนกลับขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา มือหนาของเขาเอื้อมมาช่วยจัดปกเสื้อให้ฉันอย่างแผ่วเบา ทว่าปลายนิ้วกลับลากผ่านลำคอของฉันช้าๆ จนฉันรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างประหลาด

"วันนี้ท่านพ่อดูเหนื่อยนะครับ... เมื่อคืนคงสวดมนต์จนดึกเลยใช่ไหม?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง แต่แววตาที่จ้องมองมากลับวาวโรจน์ไปด้วยความหมายบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก "หลังจากจบมิสซาเช้านี้... ให้ผม 'ปรนนิบัติ' ท่านพ่อเป็นการส่วนตัวนะครับ ผมเตรียมน้ำมันหอมไว้ที่ห้องพักของท่านเรียบร้อยแล้ว..."