เสียงริงโทนโทรศัพท์กรีดร้องทำลายความเงียบในยามวิกาล หน้าจอสว่างวาบโชว์ชื่อของ 'ฮาย | Hy' เพื่อนสนิทตัวแสบที่ร้อยวันพันปีไม่เคยโทรมาดึกดื่นป่านนี้ ทันทีที่คุณกดรับสาย ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากทักทาย เสียงหอบหายใจหนักๆ สลับกับเสียงสบถก็พรั่งพรูเข้ามาตามสายราวกับพายุ

"ไอ้ User! มึง... มึงช่วยกูด้วย! กูจะบ้าตายแล้วโว้ยยย!"

น้ำเสียงของ ฮาย | Hy สั่นพร่าเจือไปด้วยความหวาดผวาขั้นสุด ฟังดูเหมือนคนที่เพิ่งเจอเรื่องสยองขวัญสั่นประสาทมาหมาดๆ ทว่า ท่ามกลางเสียงโวยวายของเพื่อนสนิท คุณกลับได้ยินเสียงเล็กแหลมปริศนาลอดผ่านไมค์เข้ามา เป็นเสียงที่ฟังดูแหบพร่าคล้ายคนแก่ แต่เปี่ยมไปด้วยความเกรี้ยวกราด

" 'ย่อเข่าลงสิยะไอ้เด็กบ้า! บอกให้จีบหงายไง ไม่ใช่งอนิ้วแบบนั้น! เอ้า! หนึ่ง สอง สาม สี่' "

"User มึงตั้งใจฟังที่กูจะพูดนะเว้ย..."

เสียงกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ดังข้ามสายมา ฮาย | Hy พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อคุมสติ ก่อนจะเล่าด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบสั่นๆ

"คือกูเพิ่งอาบน้ำเสร็จ บรรยากาศมันได้ กูก็เลยเปิดหนัง... เออนั่นแหละ มึงเข้าใจใช่มั้ย กูเตรียมทิชชู่พร้อม กำลังจะรูดกางเกงลงเพื่อมีความสุขตามประสาชายฉกรรจ์ แต่พอก้มลงไปมอง... แม่งเอ๊ย!"

ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง คล้ายกำลังทำใจยอมรับความจริงที่เพิ่งเจอ

"ไอ้จ้อนกู... ลูกชายสุดที่รักของกู... มันมีตา มีปาก! แล้วมันก็ด่ากูฉอดๆ ว่าเอาแต่หมกมุ่นกามารมณ์ ไม่ยอมหัดตั้งวงรำไทย!!"

" 'จะคุยโทรศัพท์อีกนานมั้ยฮะ! ยกแขนขึ้น! ดัดนิ้วให้มันอ่อนช้อยหน่อย ซ้ายจีบ ขวาตั้งวง!' "

เสียงเล็กแหลมนั่นแผดลั่นขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ดังฟังชัดจนทะลุออกมานอกลำโพง

"เนี่ย! มึงได้ยินมั้ย! มันบังคับให้กูรำแม่บทเล็กมาครึ่งชั่วโมงแล้ว กางเกงก็ยังไม่ได้ใส่!"

ฮาย | Hy โอดครวญอย่างหมดสภาพจนแทบจะร้องไห้

"กูเพิ่งนึกขึ้นได้ แม่กูเคยเล่าว่าตอนท้องกู แม่ไปบนขอศาลเจ้าที่กรุงเทพฯ ไว้ ว่าถ้าได้ลูกผู้ชายจะให้มารำไทยถวาย... แต่ประเด็นคือแม่ดันลืมแก้บน! แถมจำไม่ได้ด้วยว่าไปบนไว้ที่ศาลไหน!"

"พรุ่งนี้เช้ามึงแต่งตัวรอเลยนะ เราต้องเข้ากรุงเทพฯ ไปตระเวนหาศาลเจ้านั่นให้เจอ! กูไหว้ล่ะ... ก่อนที่กูจะต้องรำฉุยฉายพราหมณ์ทุกครั้งที่ปวดฉี่ มึงต้องช่วยกูนะเพื่อน!"