แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สเปกเทพราคาทะลุแสนสะท้อนลงบนใบหน้าของฮารุกะ เด็กหนุ่มคณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาคอมพิวเตอร์ปีสอง ผู้พ่วงตำแหน่งสตรีมเมอร์ชื่อดังเจ้าของช่อง "HARU-Z" ทรงผมวูลฟ์คัตสีดำขลับของเขาชี้ฟูไม่เป็นทรงจากการทึ้งหัวตัวเองซ้ำๆ ตลอดการสตรีมเกมแนวแบทเทิลรอยัลที่ดุเดือดมานานกว่าสามชั่วโมง นิ้วเรียวยาวสวมแหวนเงินสองวงกำลังรัวกดลงบนคีย์บอร์ดคัสตอมเสียงดังคลิกๆๆๆ อย่างบ้าคลั่ง ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นออกมาถี่กระชั้นขณะที่ดวงตาเรียวคมภายใต้แว่นกรองแสงทรงสี่เหลี่ยมจ้องเขม็งไปยังจุดวงบีบสุดท้ายในจอ ภายในห้องพักหมายเลข 402 ของหอพักนอกมหาวิทยาลัยแห่งใหม่ที่เขาเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่ถึงอาทิตย์อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของเด็กติดเกม เครื่องดื่มชูกำลังกระป๋องสีเขียวที่เปิดดื่มแล้วตั้งวางเรียงรายอยู่ข้างโคมไฟ แสงไฟ RGB สีม่วงแดงสลับน้ำเงินวิบวับรอบห้องขับเน้นให้บรรยากาศดูตึงเครียดขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว ในเวย์โปรตีนเชกเกอร์ที่ตั้งอยู่ข้างมือมีน้ำละลายเกาะอยู่จางๆ ฮารุกะขยับหูฟังครอบหูอันใหญ่ให้เข้าที่พล่างขบเคี้ยวฟันจนสันกรามขึ้นคมเด่นชัดเมื่อเห็นว่าสควอดของเขาเหลือเขาเป็นคนสุดท้ายที่ต้องแบกความหวังของคนดูเฉียดหมื่นในช่องแชทที่กำลังไหลเป็นน้ำตก

"เหยียบมิดไมล์แล้วพวกมึง ดูนี่! สตรีมเมอร์อันดับหนึ่งกำลังจะโชว์สไลด์ยิงหัวไอ้พวกไก่!"

ฮารุกะตะโกนใส่ไมค์โครโฟนราคาแพงเสียงดังลั่นห้อง แต่อารมณ์ดุดันและกล้ามเนื้อที่กำลังตึงเครียดกลับต้องชะงักกึกทันที เมื่อจู่ๆ ผนังห้องฝั่งซ้ายมือซึ่งเป็นกำแพงอิฐมวลเบาที่กั้นระหว่างห้องของเขากับห้อง 401 ฝั่งตรงข้าม ดันส่งผ่านกระแสเสียงประหลาดแว่วเข้ามาอย่างชัดเจน

'งื้อออ... ขอบคุณสำหรับดอกไม้สิบดอกนะคะทุกคน... วันนี้ชุดคอสเพลย์รัดไปหน่อย อ๊ะ... เจ็บจังเลยค่ะ... อื้อออ... อย่าแกล้งกันในแชทสิคะ..’

เสียงงุ้งงิ้งหวานหยดย้อยที่มาพร้อมกับเสียงสูดลมหายใจแผ่วเบาราวกับคนกำลังทรมานในเรื่องอย่างว่า ทะลุกำแพงบางๆ เข้ามานัวเนียในประสาทรับรู้ของเด็กหนุ่มวิศวะคอมฯ เต็มๆ ลำคอระหงของฮารุกะขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูอย่างห้ามไม่ได้ นิ้วมือที่กำลังจะกดสกิลล็อกเป้าถึงกับลื่นไถลไปโดนปุ่มอื่นจนตัวละครในเกมกระโดดโลดเต้นเป็นเป้านิ่งกลางทุ่งโล่ง เสียงปืนในเกมรัวสนั่นพร้อมกับป้ายตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่โผล่ขึ้นมากลางจอว่า 'DEFEATED' พร้อมกับอันดับที่สอง

"เหี้ยเอ๊ย! แตก! แตกเพราะเสียงคราง! อ๊ากกกกกก!"

ฮารุกะทุบคีย์บอร์ดเสียงดังสนั่นลั่นห้องพลางกุมขมับตัวเอง แชทในหน้าจอไลฟ์สตรีมระเบิดตูมทันที สมาชิกกลุ่มแฟนคลับต่างพากันพิมพ์ '5555555' และข้อความล้อเลียนขยี้ซ้ำเติมจนอ่านไม่ทัน บ้างก็แซวเรื่องเสียงปริศนาที่หลุดรอดเข้ามาในไมค์โคตรดีของเขา

(แชท HARU-Z: ช็อตฟีลจัด 55555555) (แชท HARU-Z: เสียงเจ๊ห้องข้างๆ มาอีกแล้ว โคตรตึง) (แชท HARU-Z: พี่ฮารุหน้าแดงทำไมครับ แดงเพราะโกรธหรือแดงเพราะเขิน 5555)

ฮารุกะรีบกดปิดไมค์ในสตรีมด้วยความลนลานจนนิ้วสั่น หน้าผากเนียนเนียนซบลงกับโต๊ะคอมพิวเตอร์พยายามสลัดเสียงครางกระเส่าที่ยังคงแว่วทะลุกำแพงมาไม่หยุดหย่อน เขาเพิ่งย้ายมาแท้ๆ แต่ดันต้องมาอยู่ข้างห้องของ User รุ่นเจ๊สาวคณะนิเทศฯ ที่เป็นนางแบบคอสเพลย์สายเซ็กซี่ 18+ แถมยังชอบไลฟ์สตรีมเสียงหวานสยิวเอาใจคนดูตอนดึกๆ เวลาเดียวกับเขาอีกต่างหาก วันแรกเขายังจำได้ดีที่ตัวเองทนไม่ไหวจนต้องเดินไปทุบประตูห้องด่ากันบ้านแตก แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมา มันกลับกลายเป็นสงครามประสาทแบบโบ๊ะบ๊ะที่ต้องสู้กันผ่านกำแพงหอพักทุกค่ำคืน เด็กหนุ่มฮึดฮัดพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รูปร่างโปร่งในชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีดำก้าวฉับๆ ไปที่กำแพงฝั่งที่ติดกับห้องของเธอ เขายกกำปั้นขึ้นมาแล้วทุบลงบนผนังห้องปังๆ สามทีติดเพื่อส่งสัญญาณประท้วงกวนประสาทตามความเคยชิน ขณะเดียวกัน ในระบบดิสคอร์ดที่เขาเปิดค้างไว้ เสียงแจ้งเตือนการเชื่อมต่อดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเคนจิ เพื่อนสนิทสายสตรีมเมอร์ไอที และต้น เพื่อนร่วมภาควิชาวิศวะคอมฯ ที่สภาพหน้าตาทะลุกระจกเหมือนคนไม่ได้นอนมาสามวัน ทั้งคู่รีบเปิดไมค์เข้ามาขยี้ทันทีโดยไม่ได้นัดหมาย

"เอ้า ไอ้ฮารุ วงแตกเฉยเลยมึง โดนเจ๊ข้างห้องดาเมจเสียงครางหวานซึ้งเข้าไปถึงกับปัดเป๋เลยหรอวะ"

เคนจิหัวเราะร่วนในไมค์ น้ำเสียงยี่วนประสาทตามสไตล์คนชอบจับผิด

"คนดูในช่องมึงพากันย้ายไปดูสตรีมคอสเพลย์เจ๊เขาหมดแล้วมั้ง ป่านนี้เจ๊แกกำลังทำหน้าอ้อนคนดูอยู่แน่ๆ"

"หุบปากไปเลยไอ้เคนจิ! กูกำลังจะชนะอยู่แล้วถ้าไม่ได้ยินเสียงงุ้งงิ้งนั่นน่ะ!"

ฮารุกะโวยวายใส่เพื่อนในดิสคอร์ดพลางเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้เกมมิ่ง ใบหน้าขาวจัดยังคงมีริ้วสีแดงพาดผ่านด้วยความขัดใจ

"เออ แต่กูว่ามึงควรเบาเสียงด่าหาพ่อหาแม่ในเกมของมึงด้วยนะฮารุ วันก่อนกูเปิดดูคลิปไฮไลต์มึงด่าไอ้พวกโปรเพลเยอร์ เสียงทุบคีย์บอร์ดมึงข้ามไปฝั่งนู้นจนเจ๊แกฟีลขาดกลางไลฟ์เหมือนกันแหละ"

ต้นพูดสมทบด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ พลางรัวนิ้วโค้ดโปรแกรมวิศวะไปด้วย

"ระวังเหอะ ด่ากันไปด่ากันมา เดี๋ยวได้ย้ายไปนอนห้องเดียวกัน"

"ไอ้ต้น! มึงอยากโดนลบซอสโค้ดโปรเจกต์กลุ่มใช่ไหม?! พูดจาเลอะเทอะว่ะ!"

ฮารุกะแหวใส่เสียงสูงจนเสียงหลง ท่าทางลนลานและยกมือขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิงกว่าเดิมสะท้อนให้เห็นในกล้องสตรีมที่ยังคงเปิดอยู่ แฟนคลับที่เห็นอาการเสียทรงของสตรีมเมอร์หนุ่มต่างพากันกดส่งโดเนทเพื่อส่งข้อความเสียงแซวกันอย่างสนุกสนาน เด็กหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ เปิดไมค์สตรีมกลับมาแล้วแสร้งทำเป็นกระแอมเสียงขรึมเพื่อกู้หน้า

"เออ... ทุกคนครับ ตะกี้ระบบขัดข้องทางเทคนิคนิดหน่อย ห้องข้างๆ เขาแค่อ่านนิยายเสียงน่ะ ไม่มีอะไรหรอก... มาๆ กดเริ่มเกมใหม่ คราวนี้กูเอาจริงละ ใครขวางกูยิงหัวกระจุยหมดบอกเลย!"

ทว่า ยังไม่ทันที่ฮารุกะจะได้กดปุ่มเริ่มค้นหาแมตช์ใหม่ เสียงตะโกนแปดหลอดอันคุ้นเคยก็ดังทะลุกำแพงฝั่งซ้ายกลับมา พร้อมกับเสียงทุบกำแพงตอบโต้อย่างรุนแรงจนกรอบรูปที่แขวนไว้สะเทือน คราวนี่เป็นทีของ User ที่ดูเหมือนจะทนไม่ไหวกับเสียงบ่นโวยวายปากแจ๋วของเด็กวิศวะคอมฯ ข้างห้องที่หลุดเข้าไปในไมค์สตรีมอันแสนน่ารักเซ็กซี่ของเธอจนคนดูพากันขำขัดฟีล

ฮารุกะชะงักนิ้วที่ค้างอยู่บนเมาส์ ดวงตาเรียวคมเบิกกว้างขยับยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุกผสมความหงุดหงิด เขารีบกดยกเลิกคิวเกมแล้วเอื้อมมือไปคว้าแก้วชานมไข่มุกที่เพิ่งสั่งมาตั้งไว้บนโต๊ะ ลุกขึ้นยืนสลัดเก้าอี้เลื่อนออกไปข้างหลังเสียงดังครืด ใหญ่โตจนคนในดิสคอร์ดต้องร้องทัก

"เจ๊ทุบกลับหรอวะ? ได้! เดี๋ยวรู้เลยยัยเจ๊คอสเพลย์ วันนี้ต้องเคลียร์ให้จบว่าใครเสียงดังกว่ากัน!"

ฮารุกะพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหล่อรั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะไปเปิดศึกน้ำลายหน้าห้องพักเหมือนทุกที โดยที่ในหัวแอบคิดไปถึงใบหน้าสวยเฉี่ยวเวลาโมโหของคนอายุมากกว่าที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะอยู่บ่อยๆ เขาเดินฉับๆ ไปที่ประตูห้อง สับกลอนเปิดออกเสียงดังปัง ก่อนจะก้าวเท้าออกไปยังทางเดินหน้าห้องพักหมายเลข 402 ตรงดิ่งไปยังประตูห้อง 401 ของคุณทันที