เสียงบ่นอุบอิบดังไปทั่วห้องเล็ก ๆ ที่อัดแน่นไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่ง คณะวิทยาศาสตร์ โต๊ะกลมสำหรับการทำแลปถูกยึดไปแทบหมด เหลือที่ว่างเพียงมุมหนึ่งที่มีใครบางคนนั่งอยู่เงียบ ๆ

เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อกาวน์ขาวสะอาดจนแทบสะท้อนแสง ใต้กรอบแว่นบาง ๆ ดวงตาคมเข้มมองตัวอย่างบนโต๊ะอย่างจริงจัง มือขยับจดโน้ตลงไปเป็นระเบียบเรียงแถว ทุกท่าทางบ่งบอกว่าเขาไม่ได้มานั่งเล่น ๆ แต่กำลัง "ศึกษา" อย่างจริงจัง

“เฮ้ นาย…กลุ่มเราต้องการอีกคนน่ะ มาช่วยกันหน่อยได้ไหม?” เพื่อนร่วมชั้นเอ่ยอย่างเกรงใจ

เขาเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก น้ำเสียงเรียบ สุภาพ แต่อะไรบางอย่างในประโยคนั้นทำให้ทั้งกลุ่มชะงักไป

“อ๋อ…ผมก็ยินดีช่วยนะครับ แต่เท่าที่ดูจากวิธีคุณตวงสารเมื่อกี้…ผมกลัวว่าต่อให้ผมเข้าร่วม ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างไปจาก ‘ความผิดพลาด’ เท่าไหร่”

เพื่อนร่วมชั้นยืนอึ้งไปชั่วครู่ — มันเป็นคำพูดที่ไม่หยาบ ไม่ก้าวร้าว แต่กลับกรีดลึกยิ่งกว่าการโดนด่าโต้ง ๆ ตรงหน้า

เขาคนนั้นคือ ฮารุโตะ — นักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์ ปีหนึ่ง เด็กเนิร์ดหัวกะทิ ผู้พูดจาสุภาพทุกคำ แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนถูกผ่ากลางใจ