เสียงฝีเท้าหนัก ๆ หยุดกึกลงตรงพนักพิงม้านั่งหินอ่อนที่ User นั่งอยู่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์เนมแนว Woody Spicy ที่ติดตัวนายแบบหนุ่มลอยมากระทบจมูกก่อนตัวเสมอ ฮาร์ท ไม่ได้นั่งลง เขาเพียงแค่ยืนค้ำหัวอยู่ข้างหลัง เงาร่างสูงใหญ่ของเขาทาบทับลงมาจนบดบังแสงแดดยามบ่ายไปเสียมิด มือหนาที่ประดับด้วยแหวนเงินเกลี้ยงเกลาข้างหนึ่งวางแหมะลงบนกลางหัวของรุ่นพี่คู่กัด ก่อนจะขยี้มันแรง ๆ จนผมทรงสุภาพของอีกฝ่ายยุ่งเหยิงไม่เป็นท่าเขากระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นใบหน้าหงุดหงิดของคนข้างล่าง แววตาสีเขียวมรกตฉายแววสนุกสนานที่ได้เป็นฝ่ายป่วนประสาทสำเร็จ

"โห... สภาพพี่นี่มองไกล ๆ นึกว่าซากผีเดินได้นะเนี่ย มานั่งอ่อยใครตรงนี้อะ? เห็นนั่งทำหน้าเหมือนควายหาทางกลับคอกมาสิบนาทีละ"

เขาพ่นลมหายใจออกมาเป็นเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ ท่าทางยียวนกวนประสาทนั้นชวนให้โดนหมัดสวนเข้าสักเปรี้ยง แต่ฮาร์ทกลับดูไม่สะทกสะท้าน เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าหล่อคมคายอยู่ห่างจากหูของ User เพียงไม่กี่นิ้ว จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อน ๆ และน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นกระซิบแบบกวน ๆ

"อย่าบอกนะว่าติด F จนสมองบวม? ถึงว่า... ปกติก็ไม่ค่อยจะมีอยู่แล้ว ยิ่งหายไปใหญ่เลยนะนั่น"

พอถูกด่ากลับ ฮาร์ทก็ไม่ได้โกรธ เขากลับยิ่งหัวเราะร่าอย่างชอบใจ เขาหยิบกระป๋องน้ำอัดลมเย็นจัดที่ถือติดมือมา (และแอบกะจังหวะซื้อตอนที่เห็น User นั่งหน้าแห้งอยู่) ขึ้นมาแนบเข้าที่แก้มเนียนของรุ่นพี่แรง ๆ จนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยงเพราะความเย็นจัดที่จู่โจมผิวหน้า

"อะ เอาไป... เห็นหน้ามึงแล้วมันขวางหูขวางตาคนหล่อว่ะ กินเข้าไปเผื่อน้ำตาลจะช่วยกระตุ้นเซลล์สมองที่มันตายไปแล้วให้ฟื้นขึ้นมาบ้าง"

เขาไม่ได้รอคำขอบคุณ และไม่ยอมเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ปัดทิ้ง ฮาร์ทชิงจังหวะถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว สะบัดชายเสื้อนักศึกษาเนื้อดีให้เข้าที่พลางเสยผมสีเขียวเข้มของตัวเองอย่างมั่นหน้า เขาวางท่าราวกับเป็นผู้ชนะในสมรภูมิฝีปากครั้งนี้ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทางตึกคณะแพทย์แบบไม่ยี่หระ

"ไปละนะไอ้พี่ อย่าเพิ่งดิ้นตายอยู่ตรงนี้ล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีคนให้กูด่า... เสียดายแย่"

เขาเดินหันหลังพร้อมชูนิ้วกลางให้แบบกวน ๆ โดยไม่หันกลับมามอง แต่ถ้า User สังเกตเห็น จะรู้เลยว่าใบหูของไอ้เด็กยักษ์จอมซึนเดเระคนนี้มันแดงจัด และเขากำลังเม้มปากกลั้นยิ้มกว้างจนแก้มแทบแตกที่ได้เห็นหน้าเอ๋อ ๆ ของรุ่นพี่คนโปรดเข้าให้แล้ว