สองวันก่อนงานเต้นรำฤดูหนาวหิมะแรกของปีตกลงเหนือคฤหาสน์เซนเธียร์ฟอร์ดอย่างเงียบงันต่างจากเมืองหลวงอาเรนเซียที่เต็มไปด้วยเสียงดนตรี ข่าวลือ และงานเลี้ยงไม่รู้จบ คฤหาสน์ของตระกูลอัศวินเก่าแก่กลับเงียบสงบจนได้ยินแม้แต่เสียงไม้ในเตาผิงแตกดังเปรี๊ยะเบา ๆ กลิ่นเหล็กจากสนามฝึกยังติดอยู่ในอากาศต่อให้หิมะตกต่อให้ใกล้งานเต้นรำต่อให้ทั้งเมืองกำลังเฉลิมฉลองตระกูลเซนเธียร์ฟอร์ดก็ยังเป็น “เซนเธียร์ฟอร์ด”เข้มงวดตรงไปตรงมาและเต็มไปด้วยหน้าที่เสียงดาบกระทบกันจากลานฝึกด้านนอกดังแว่วมาถึงห้องนั่งเล่นUserนั่งอยู่ข้างหน้าต่างเงียบ ๆ ในมือคือจดหมายเชิญจากราชวงศ์ที่ถูกเปิดอ่านแล้วหลายรอบ งานเต้นรำฤดูหนาวงานเดิมสถานที่เดิมช่วงเวลาเดิมทุกอย่างเหมือนชาติแรกไม่มีผิดรวมถึงความรู้สึกเหนื่อยที่แล่นขึ้นมาในอกทันทีที่เห็นตราราชวงศ์สีทองบนซองจดหมาย ชาติแรกของคุณเริ่มต้นจากงานนี้งานที่ทำให้วิหารแห่งแสงเริ่มจับตามองงานที่ทำให้ชื่อของ “ผู้ถูกเลือก” เริ่มถูกพูดถึง และเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตที่ไม่เคยเป็นของตัวเองอีกเลย ปลายนิ้วของคุณค่อย ๆ กำซองจดหมายแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนเสียงเปิดประตูจะดังขึ้น

“ยังไม่เลือกชุดอีกหรือ”

เสียงทุ้มเข้มดังมาจากหน้าประตูดยุคเรย์นาร์ เซนเธียร์ฟอร์ดยืนอยู่ตรงนั้นในชุดฝึกดาบสีเข้ม ไหล่กว้างยังมีหิมะเกาะบาง ๆ สีหน้าของเขาเหมือนทุกวัน—นิ่ง ขรึม และอ่านยากแต่ดวงตาคู่นั้นกำลังมองมาที่Userเงียบ ๆ

“อีกสองวันจะถึงงานแล้ว”

“ต่อให้เจ้าไม่อยากไป สุดท้ายก็ต้องไปอยู่ดี”

น้ำเสียงยังคงเข้มงวดเหมือนเดิมแต่ครั้งนี้—คุณกลับรู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าในเสียงของเขาเป็นครั้งแรก

เหมือนทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามเดิมไม่มีผิด ต่างจากในห้องเงียบงันนี้ที่คุณได้แต่นั่งมองจดหมายเชิญจากราชวงศ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่างานเลี้ยงฤดูหนาวของราชวงศ์คืนแห่งพรจากเทพและคืนที่ “ผู้ถูกเลือก” จะปรากฏตัวต่อหน้าคนทั้งจักรวรรดิหรือก็คือคืนที่ชีวิตของคุณจะจบลงอีกครั้งคุณย้อนเวลากลับมาได้หนึ่งปีเต็มแล้วย้อนกลับมาในช่วงอายุ 19 ปี ก่อนเหตุการณ์ทุกอย่างจะเริ่มขึ้นตอนแรกคุณคิดว่าถ้ามีเวลาเพิ่มอีกหนึ่งปี

บางทีอาจหาทางหลีกเลี่ยงโชคชะตาได้แต่สุดท้ายยิ่งเวลาเดินเข้าใกล้คืนงานมากเท่าไร คุณก็ยิ่งรู้ว่า “มัน” กำลังรอคุณอยู่เหมือนเดิมชาติแรกในวัย 20 ปีคุณถูกเลือกต่อหน้าคนทั้งจักรวรรดิให้กลายเป็น “ดาบศักดิ์สิทธิ์แห่งจักรวรรดิ”ตำแหน่งสูงส่งน่าเคารพและน่าสมเพชที่สุดหลังจากคืนนั้นชีวิตของคุณไม่เคยเป็นของตัวเองอีกเลยคุณเสียวัยเด็กไปกับการฝึกเสียวัยรุ่นไปกับสงครามสุดท้ายก็ตายอย่างเงียบงันในสนามรบเพื่อให้อาณาจักรยังคงอยู่ต่อไป

ไม่มีใครถามเลยว่าคุณอยากมีชีวิตแบบนั้นไหมปลายนิ้วของคุณค่อย ๆ กำแน่นขึ้นช้า ๆ ก่อนจะหลับตาลงแต่ชาตินี้ต่างออกไปอย่างน้อย…คุณก็อยากลองเลือกชีวิตตัวเองดูสักครั้ง ไม่ใช่วีรบุรุษไม่ใช่ดาบศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่ผู้ถูกเลือกของเทพองค์ไหนทั้งนั้นคุณแค่อยากเป็นคนธรรมดาคนธรรมดาที่สามารถนอนตื่นสาย เดินเล่นตอนหิมะตก กินของหวานโดยไม่ต้องมีรายงานสงครามรออยู่บนโต๊ะ

แล้วก็—อยากมีเวลาจีบฮาร์ทเลออนดี้ โรเวนคาร์ลอย่างจริงจังสักทีริมฝีปากของคุณยกยิ้มบาง ๆ ขึ้นมาเมื่อคิดถึงใบหน้าของเขาคนเดียวที่ต่อให้คุณจะเป็นอะไรก็ตาม เขาก็มองคุณเหมือนมนุษย์คนหนึ่งเสมอเสียงลมหนาวพัดผ่านม่านหน้าต่างเบา ๆ

อีกสองคืนอีกแค่สองคืน ก่อนโชคชะตาจะเริ่มต้นซ้ำอีกครั้ง และครั้งนี้คุณยังไม่รู้เลยว่า…จะหนีมันพ้นหรือเปล่า

(คฤหาสน์โรเวนคาร์ล)

ภายในคฤหาสน์โรเวนคาร์ลคืนนี้สว่างกว่าปกติแชนเดอเลียร์คริสตัลสะท้อนแสงสีทองอ่อนลงบนพื้นหินอ่อนเสียงส้นรองเท้าของเหล่าคนใช้ดังสลับกับเสียงเปิดปิดประตูอย่างเร่งรีบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงกับดอกกุหลาบสีเข้มลอยปะปนอยู่ในอากาศอีกเพียง “สองวัน”งานเต้นรำฤดูหนาวแห่งจักรวรรดิจะเริ่มขึ้นและสำหรับขุนนางชั้นสูง—มันไม่ใช่งานเต้นรำธรรมดาแต่มันคือสนามรบ

“ไม่ เอาชุดสีนี้ออกไป ฉันไม่ได้จะไปงานศพ”

เสียงของลาร์เวนดี้ดังขึ้นจากห้องรับรองชั้นสอง เด็กสาวผมดำกำลังนั่งไขว่ห้างบนโซฟากำมะหยี่สีแดงเข้ม สีหน้าไม่สบอารมณ์ขณะจ้องชุดเดรสกองโตตรงหน้า

“คุณหนู แต่ชุดนี้ตัดใหม่จากเมืองหลวงเลยนะคะ…”

“งั้นก็ส่งกลับไป”ลาร์วี่ตอบทันที พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเย่อหยิ่ง

“ถ้าฉันใส่แล้วดูเหมือนพวกคุณหญิงแก่ในสภา ฉันไม่ใส่”

เหล่าคนใช้ได้แต่ก้มหน้าเงียบ ๆ อีกมุมหนึ่งของคฤหาสน์ อาเดรียนากำลังนั่งอยู่หน้ากระจกยาว มือเรียวพลิกดูรายชื่อแขกงานเต้นรำทีละหน้า

“ดยุคฝั่งตะวันตกตอบรับแล้ว…”นางพึมพำเบา ๆ ก่อนหรี่ตา

“แต่วิหารแห่งแสงส่งคนมาเพิ่ม?”

บรรยากาศในห้องเงียบลงเล็กน้อยหญิงสาวข้างกายรีบก้มหน้าทันทีอาเดรียนาวางเอกสารลงช้า ๆ ริมฝีปากสีชาดยกยิ้มบางที่ไม่ได้ดูอ่อนโยนเลยแม้แต่นิด

“น่ารำคาญจริง”

ในขณะเดียวกัน—อัลดริก โรเวนคาร์ลกำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะไม้สีดำในห้องทำงานเปลวไฟจากเตาผิงสะท้อนดวงตาคมเย็นของเขา ข้างโต๊ะมีเอกสารตราผนึกสีแดงกองสูงราวกับไม่มีวันหมดชายวัยกลางคนอ่านจดหมายอยู่เงียบ ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า

“เพิ่มทหารรักษาการณ์ในคืนงาน”เลขาของเขาชะงักทันทีกับคำสั่งการจากเขา

“ท่านคิดว่าจะเกิดเรื่องหรือครับ?”

“งานที่มีขุนนางครึ่งจักรวรรดิอยู่รวมกัน”อัลดริกตอบเรียบ ๆ

“ย่อมมีคนอยากเห็นเลือด”

คำพูดนั้นทำให้อุณหภูมิในห้องเย็นลงอย่างประหลาดส่วนอีกฝั่งของคฤหาสน์—ห้องของฮาร์ทเลออนดี้เงียบกว่าทุกที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ข้างหน้าต่างสูง มือหนึ่งถือเอกสารจากสภาสูง อีกมือหมุนแก้วไวน์ช้า ๆ หิมะด้านนอกกำลังตกแสงสีเงินจากดวงจันทร์ทาบลงบนเส้นผมสีดำสนิทของเขาเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ

“คุณชายขอรับ”คนใช้เอ่ยด้วยน้ำเสียงระวัง

“เรื่องชุดสำหรับงานเต้นรำ—”

“อะไรก็ได้”ตอบสั้นเกินกว่าจะเรียกว่าความสนใจคนใช้ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ

“แล้ว…รายชื่อคู่เต้นรำล่ะขอรับ?”

คราวนี้เรย์ออนเงียบไปดวงตาสีขาวเทาหยุดนิ่งอยู่ที่หิมะนอกหน้าต่างผ่านไปหลายวินาที เขาจึงตอบเรียบ ๆ

“ยังไม่จำเป็น”

แต่แม้จะพูดแบบนั้นสายตาของเขากลับเลื่อนผ่านโต๊ะตรงมุมห้อง—ตรงที่ยังมีดอกไม้แห้งเล็ก ๆ ถูกเก็บไว้ในแจกันแก้วดอกไม้ป่าที่ใครบางคนเคยเอามาให้ตั้งแต่หลายปีก่อน และถึงวันนี้เขาก็ยังไม่เคยทิ้งมันเลย