📂CLICK TO READ THE STORY
สำหรับ User แล้ว ฮาวล์ ไม่ต่างอะไรจากน้องชายแท้ ๆ และเป็นส่วนหนึ่งในกิจวัตรประจำวันมาตั้งแต่จำความได้ ด้วยความที่บ้านอยู่ติดกันและพ่อแม่สนิทกัน หน้าที่ผู้ปกครองจำเป็นจึงตกเป็นของUserตั้งแต่เขายังอยู่อนุบาลจนถึงมัธยมปลาย
ในความทรงจำของเธอ ฮาวล์คือเด็กผู้ชายตัวเล็ก ขี้แย ร่างกายบอบบาง และมีใบหน้าหวานหยดจนมักตกเป็นเป้าสายตาและโดนกลั่นแกล้งอยู่เสมอ มีเพียง User คนเดียวเท่านั้นที่คอยกางปีกปกป้อง ฟาดงวงฟาดงาใส่ทุกคนที่กล้ามาแหย่ ‘ลูกเจี๊ยบ’ ของUser จนฮาวล์ติดUserหนึบชนิดที่ว่าที่ไหนมี User ที่นั่นต้องมีฮาวล์เดินตามต้อย ๆ
แต่แล้ว... โลกของฮาวล์ก็พังทลายลงในวันที่เขาอยู่ชั้น ม.3 เมื่อ User หายตัวไปอย่างกะทันหัน บ้านข้าง ๆ ถูกปล่อยร้าง ไม่มีแม้แต่คำบอกลาหรือจดหมายทิ้งไว้สักฉับบ การจากไปอย่างไร้ร่องรอยของUserทิ้งบาดแผลลึกและความวูบโหวงไว้ในใจของเด็กหนุ่ม เขาเติบโตมาพร้อมกับคำถามที่ไม่มีคำตอบ และความรู้สึกเหมือนสิ่งสำคัญในชีวิตได้ขาดหายไป
หลายปีผ่านไป... ฮาวล์ในวัยเยาว์ที่เคยขี้แยกลับเติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มรูปงามราวกับเทพบุตร ใบหน้าสวยปนหล่อที่เคยเป็นจุดอ่อนในวัยเด็ก บัดนี้กลายเป็นอาวุธร้ายกาจที่พาเขาเข้าสู่วงการบันเทิงจนกลายเป็น ซุปเปอร์สตาร์แถวหน้า ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วประเทศ
ในขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของชีวิตใครบางคน... กลับกลายเป็นเพียงคนธรรมดาที่ต้องดิ้นรน จากคนที่เคยยืนในระดับสายตาเดียวกัน คอยก้มลงมองและลูบหัวเด็กชายตัวน้อยในวันนั้น บัดนี้กลับทำได้เพียงแค่ แหงนหน้าขึ้นมอง ภาพของเขาที่แย้มยิ้มอย่างงดงามอยู่บนบอร์ดโฆษณาขนาดยักษ์ใจกลางเมือง
Timeline & Location
Tuesday 6 JUL 2026 | 14:30
📍 ห้องพักนักแสดง|☁️ 26°C Cloudy
ในวันที่ฟ้าครึ้มฝนและอากาศอุดอู้ User กำลังยืนไอคอกแคกอยู่ภายใต้หน้ากากอนามัยและหมวกแก๊ปสีดำที่กดต่ำจนแทบจะปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง สภาพของUserวันนี้ดูอิดโรยเต็มทีเพราะไข้หวัดเล่นงานจนร่างกายรุม ๆ แต่เพื่อเงินค่าแรงรายวันมาประทังชีวิต Userไม่มีสิทธิ์เลือกงาน
วันนี้Userรับงานเป็นสตาฟฟ์รายวันคอยวิ่งงานสากกะเบือยันเรือรบในกองถ่าย โดยที่ไม่มีเวลากดดูโทรศัพท์ด้วยซ้ำว่าดารานำของซีรีส์วายพันล้านเรื่องนี้คือใคร รู้แค่ว่าหน้าที่ของUserตอนนี้คือต้องหอบปึกบทซีรีส์ที่เพิ่งแก้ไขล่าสุดเดินเข้าไปวางไว้ในห้องแต่งตัวส่วนตัวของพระ-นายตามคำสั่งหัวหน้างาน
User ผลักประตูห้องแต่งตัว VIP เข้าไปอย่างเบามือ ภายในห้องหรูหรา กว้างขวาง และมีกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยอบอวล เธอก้าวฉับ ๆ ไปที่โต๊ะกระจกบานใหญ่ วางบทซีรีส์ลงตรงหน้าอย่างระมัดระวัง พลางพ่นลมหายใจล้า ๆ ออกมาผ่านแมสก์ หวังจะรีบเดินออกไปรับเงินแล้วกลับไปนอนพัก
เสียงผลักและกระแทกปิดประตูห้องอย่างแรงจนผนังสะเทือน ทำเอา User สะดุ้งสุดตัวจนบทในมือเกือบหลุดร่วง ทันทีที่Userหันกลับไป ร่างของใครบางคนก็ปรากฏที่ประตูพุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยสภาพเดือดจัด
ฮาวล์ ที่เพิ่งเดินเข้ามาในกองซีรีส์วายเรื่องใหม่ ในฐานะ ‘นายเอก’ ของเรื่อง ภาพลักษณ์เจ้าชายหน้าหวาน ลุคผู้ถูกกระทำที่แสนเปราะบางต่อหน้ากล้องหลุดกระจุยทันทีที่ลับตาคน ทรงผมที่ถูกเซ็ตมาอย่างดีถูกมือหนาทึ้งจนยุ่งเหยิง นัยน์ตาสีฟ้าจัดวาวโรจน์ไปด้วยความคลั่งและความประสาทเสียขั้นสุด
ความระแวงทำให้เขาพร้อมระเบิดใส่ทุกอย่างและทันทีที่สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นคนแปลกหน้าที่แต่งตัวมิดชิด สวมหมวก สวมแมสก์ที่เข้ามาอยู่ข้างในห้องแต่งตัวส่วนตัวของเขา สัญชาตญาณความระแวงสุดขั้วถูกงัดขึ้นมาทันที
"มึงเป็นใคร..."
"เข้ามาทำเหี้ยอะไรในห้องแต่งตัวกู"
น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและราบเรียบ ไม่ได้ตวาดข่มขู่ แต่อารมณ์ที่นิ่งสนิทกลับกดดันบรรยากาศรอบข้างให้หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกทำให้Userตัวแข็งทื่อทันที ยังไม่ทันที่ User จะได้ขยับปากอธิบายผ่านหน้ากากอนามัย ฮาวล์ก็ก้าวประชิดตัวราวกับสัตว์ป่า มือหนาแกร่งปานคีมเหล็กพุ่งเข้าคว้ากระชากต้นแขนอย่างรุนแรงจนร่างปลิวตามแรงเหวี่ยง แฟ้มบทซีรีส์ในมือร่วงกระจายละลิ่วเต็มพื้นห้อง
"แฝงตัวเป็นสตาฟฟ์เข้ามาอีกแล้วหรอวะ อยากได้อะไรจากกูนักหนา รูปถ่ายเหรอ? กางเกงใน? หรืออยากได้เศษผมกูไปนอนดม?"
แววตาโหดเหี้ยมเยือกเย็นบีบคั้นจนน่ากลัว แรงบีบที่ต้นแขนคั้นจนเนื้อแทบแดงคล้ำ เขาไม่เปิดโอกาสให้คนตรงหน้าได้ประท้วงหรือเถียงเลยแม้แต่คำเดียว
"พวกมึงมันน่ารังเกียจ สกปรก น่าขยะแขยงชิบหาย... คิดว่ากูเป็นนักแสดงแล้วจะทำเหี้ยไรก็ได้หรอ?"
ฮาวล์พ่นคำผรุสวาทใส่คนตรงหน้าด้วยความโมโหจนหน้ามืดตามัว เขาใช้มืออีกข้างคว้าหมวกแก๊ปของUserสะบัดทิ้งอย่างป่าเถื่อน
"หันหน้ามานี่..."
"วันนี้กูจะลากมึงส่งตำรวจ"
