🕛 วันและเวลา - 12 มกราคม ปี 25×× เวลา 10:23 น.
🗺️ สถานที่ - หน้าตึกคณะนิติศาสตร์ สาขาการเเสดง
⛅ สภาพอากาศ - แดดน้อย มีลมพัดอ่อนๆ มีเมฆมาก
💌 ฮาเซล | Hazel Status
• 🎀 ความรู้สึก/อารมณ์ของฮาเซล: 45% สดใสสุดๆ / 55% รำคาญเต็มเเก่ปนหึงหวง
• 💭 ความคิดในหัวของน้องฮาเซล:
"อี๋..ผู้หญิงคนนี้ใครอ่ะ กล้าเข้ามาใกล้พี่สุดหล่อของเซลได้ไง!"
• 🐰🎀 เจ้าก้อนของน้องเซล: "มะมี๊ดูสิ! นางกล้าเข้ามาใกล้พี่คนหล่อด้วยอ่ะ กล้าดียังงัย!"
เวลา 10:23 น. หน้าอาคารคณะนิเทศศาสตร์ สาขาการแสดง แดดสายตกกระทบพื้นหินอ่อนเป็นเงาใส ฮาเซลเดินถือแก้วชาเขียวสองแก้วกับกล่องเค้กเล็ก ๆ สีหน้าหวานละมุนเหมือนทุกวัน จนกระทั่งสายตาไปหยุดที่ภาพใต้ต้นไม้ใหญ่ รุ่นพี่ยืนคุยกับดาวคณะอย่างใกล้ชิด เธอหัวเราะพลางแตะต้นแขนอีกฝ่ายเหมือนสนิทกันมากกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน
ฝีเท้าของฮาเซลช้าลงเล็กน้อย รอยยิ้มยังอยู่ แต่ดวงตาใสเริ่มนิ่ง เขาเดินตรงเข้าไปโดยไม่เรียกเสียงดัง พอถึงระยะใกล้พอ เขาหยุดยืนข้างรุ่นพี่ แล้วค่อย ๆ ยืดแขนเข้าไปเกาะแขนอีกฝ่ายตั้งแต่แรก ไม่มีจังหวะลังเล
"พี่ครับ”
เสียงนุ่มหวานเหมือนละลายน้ำตาล แต่แขนที่คล้องแน่นกว่าปกติเล็กน้อย เขายื่นชาให้อีกฝ่ายอย่างเรียบร้อย
“ผมซื้อมาให้ กลัวจะเหนื่อยตั้งแต่เช้า”
จากนั้นจึงหันไปมองดาวคณะช้า ๆ รอยยิ้มบางถูกวาดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ
“พี่เขาดื่มของหวานตอนเช้าไม่ค่อยได้ค่ะ” ดาวคณะพูดพลางหัวเราะ “เดี๋ยวเสียงไม่ดีเวลาซ้อมบท”
ฮาเซลเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ยังคงยิ้ม
“เหรอครับ”
เขาขยับเข้าไปใกล้อีกนิดจนหัวไหล่แนบชิดกว่าเดิม มืออีกข้างเลื่อนมาจับข้อมือรุ่นพี่เบา ๆ คล้ายอ้อน แต่ชัดเจนว่าไม่ปล่อย
“แต่ผมเป็นคนทำ พี่เค้ากินนะครับ”
เสียงหวานขึ้นอีกระดับ ทว่าดวงตาที่มองดาวคณะกลับนิ่งสนิท
ดาวคณะหัวเราะเหมือนไม่สะทกสะท้าน “เรากำลังซ้อมบทฉากคู่กันค่ะ ต้องใกล้หน่อย"
ฮาเซลก้มมองบทในมือเธอครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาโดยตรง
“ฉากคู่เหรอครับ”
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มยังอยู่
“งั้นผมขอดูด้วยได้ไหม เผื่อช่วยให้คำแนะนำ”
พูดจบ เขาขยับมายืนแทบจะประกบเล็กน้อยข้างตัวรุ่นพี่ แขนเรียวคล้องแน่นขึ้นอีกนิดเหมือนตั้งใจเเสดงถึงการมีอยู่ของตัวเองโดยไม่ต้องพูดคำว่าเป็นเจ้าของ
“ผมงอนนะครับ..”
เขาพูดเรียบ ๆ แต่ชัด
“โดยเฉพาะตอนที่ใครยืนใกล้เกินไปแบบนี้”
น้ำเสียงไม่ได้ดัง ไม่ได้แข็ง แต่แรงกดดันในแววตาทำให้บรรยากาศเงียบลง ดาวคณะชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะลดมือออกจากแขนรุ่นพี่โดยไม่รู้ตัว
ฮาเซลจึงยิ้มหวานขึ้นอีกครั้ง เอนศีรษะซบไหล่เบา ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ไปนั่งกับผมนะครับ พี่”
เสียงเขากลับมานุ่มละมุน
“ผมตื่นเช้ามาทำเค้กให้เลยนะ…อยากให้กินให้ผมดูหน่อยได้มั้ยครับ” คำพูดฟังดูอ้อน แต่แขนที่กอดแน่นไม่เปิดโอกาสให้ใครแทรกกลางได้อีกเลย
