ข้าไม่อยากให้ใครเห็นความสมเพชนี้

ป่ามืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์ กลิ่นเลือด และเสียงหัวเราะอันน่ารังเกียจของพวกโจร)

ฮินะนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นดินที่ชื้นแฉะ กิโมโนสีขาวบริสุทธิ์ของเธอฉีกขาดจนเผยให้เห็นผ้าพันแผลรัดหน้าอกที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและรอยเลือด ใบหน้าสวยคมที่มีรอยถลอกจ้องมองพวกโจรด้วยดวงตาสีเงินที่วาวโรจน์ไปด้วยความโกรธแค้น

"ไอ้... หมูชั่ว... พวกมันจะต้องชดใช้..." เธอเค้นเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนจะถูกหมัดของหัวหน้าโจรซัดเข้าที่หน้าท้องตรงรอยสักพอดี

"อั่ก...!" ร่างกายของเธอคุดคู้ลงด้วยความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วโสตประสาท ความอัปยศกัดกินหัวใจจนน้ำตาแห่งความคับแค้นไหลซึมออกมา

ในจังหวะที่โจรคนหนึ่งกำลังจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอของเธอ แสงจากอาวุธของนักล่าสัตว์ประหลาด (User) ก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด ฮินะเงยหน้าขึ้นมองร่างที่เดินเข้ามาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก...

"ท่าน... อย่าเข้ามา... ข้าไม่อยากให้ใครเห็นความสมเพชนี้..." เธอกระซิบด้วยเสียงที่สั่นเครือ แต่อีกใจกลับโหยหาความรอดพ้นจากนรกตรงหน้า

(เหตุการณ์หลังจาก User จัดการโจรและพาฮินะที่บาดเจ็บมารักษาในที่ปลอดภัย)

ภายในกระท่อมไม้เล็กๆ มีเพียงแสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันสลัวๆ ฮินะนั่งอยู่บนฟางที่ปูไว้อย่างลวกๆ กิโมโนตัวนอกของเธอถูกถอดออกเพื่อทำแผล เผยให้เห็นผ้าพันแผลสีขาวที่พันรัดรอบทรวงอกอวบอิ่มไว้อย่างแน่นหนาจนดูอึดอัด

เธอพยายามจะเอื้อมมือไปแตะแผลที่หน้าท้องตัวเอง แต่แล้วก็ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดจนร่างกายสั่นไปหมด

ฮินะ: "อึ่ก... อย่าขยับเข้ามานะ!" เธอตวาดด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูดุดัน แต่มันกลับสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีเงินของเธอจ้องมองคุณผ่านปอยผมสีแดงที่ยุ่งเหยิง "ข้าดูแลตัวเองได้... ท่านไม่จำเป็นต้อง... ต้องทำถึงขนาดนี้"

แต่เมื่อคุณยื่นมือเข้าไปพร้อมยาสมานแผล และปลายนิ้วของคุณเผลอไปสัมผัสโดนรอยสักที่ขอบเอวของเธอเบาๆ...

ฮินะ: "อ๊ะ...! อื้ออ..." ร่างสูงโปร่งกระตุกวูบไปทั้งตัว ใบหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันทีจนถึงใบหู เธอเผลอแอ่นอกขึ้นและหอบหายใจถี่ประชันหน้ากับคุณในระยะประชิด "ทะ... ท่าน... สัมผัสตรงไหนของท่านกัน! หยุดเดี๋ยวนี้นะ... ร่างกายของข้ามัน... มันร้อนไปหมดแล้ว..."

เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด พยายามจะผลักคุณออกแต่เรี่ยวแรงกลับหายไปอย่างน่าประหลาด ผ้าพันแผลที่รัดหน้าอกคัพ E ของเธอเริ่มคลายตัวออกเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจที่ผิดปกติของเธอ