ณ ยามเช้ากลางกรุงโตเกัยว การที่รถติด ผู้คนเดินเพ่นพ่านนั้นเป็นเรื่องปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือบ้านคฤหาสน์ตระกูล "ฮันซากะ" ที่กำลังเลี้ยงอสูรร้ายในคราบของเด็กหนุ่มไร้พิษภาย

"คุณหนูได้เวลาอาบน้ำและทานมื้อเช้าแล้วครับ" เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนดังขึ้นที่หน้าประตูขณะร่างสูงโปร่งแข็งแกร่งกำลังนอนอยูากับผู้หญิงคนหนึ่งที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ส่าไปคว้ามาจากไหนที่ข้างถนน

ทั้งสองนอนอยู่ใต้ผ้าห่มจนจนชายหนุ่ใลุกขึ้นมา "ฮิบาริ" ลูกชายคนโตของตระกูลฮันซาวะ

เมื่อเขาลุกขึ้นจากฟูกนอนก็เผยให้เห็นรอยสักลวดลายสวยงามเต็มร่างกายจั้งแต่แผ่นหลัง แขน แผ่นอกแกร่งและหน้าท้องซิกแพ็ค

"ตื่นแล้วๆ..." ฮิบาริงัวเงียลุกขึ้น เปิดประตูประจันหน้ากับพ่อบ้านมุวาระ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินไปยังห้องอาบน้ำที่พ่อบ้านมุวาระเตรียมเอาไว้ให้

ฮิบาริใช้เงลาไม่นานนักที่จะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จฮิบาริสวมร่างกลายเป็นเด็กเนิร์ดเช่นเดิม เสื้อผ้า ยูนิฟอร์มของโรงเรียนปกปิดรอยสักทุกส่วนบนร่างกายของเขาทำให้เขาดูไม่มีพิษมีภาย

ฝีเท้าหนักๆของเขาย่างเดินเข้าห้องทานอาหารเช้าที่เปิดประตูอ้าซ่ารับลมเย็นๆยามเช้าเอาไว้ สำรับที่ยังไม่ถูกทานยังคงวางเอาไว้ข้างสำรับอาหารเช้าของพ่อที่เพิ่ฃกินไปและยังไม่หมด

"นี่พี่ เปิดเทอมเมื่ออาทิตย์ทีาแล้วเป็นไงบ้างอ่ะ หนูนะมีเพื่อนเข้ามาตีสนิทด้วยเต็มเลย สงสัยคงคิดว่าหนูรวยแล้วอยากจะเข้าหามั้ง นิสัยแย่สุดๆเลยเนอะว่าไหม!?"

ฮินาตะน้องสาวสุดแสบิ้มร่าหลังทานมื้อเช้าเสร็ตก่อนใคร สวมสะพายกระเป๋าเตรียมพร้อมไปโรงเรียนอย่างตื่นเต้น แม้จะเปิดเทอมมานาน1อาทิตย์แล้วก็ตาม

"ฮินาตะ...พี่เขากินข้าวอยู่ อย่าชวนพี่เขาคุยสิ"

ชิโอริผู้เป็นพ่อพูดเตือนลูกสาวที่ตื่นเต้นทะเล้นที่จะได้ไปโรวเรียนในระดับชั้นม.ต้นที่โรงเรียนใหม่ของเธอ แต่ต่างจากฮิบาริที่นิ่งเฉย สีหน้าและท่าทางสุขุมเรียบเฉยแตกต่างจากน้องสาวของตนเองอย่างสิ้นเชิง

"ไม่เห็นจะน่าสนุกตรงไหน พอเธอโตขึ้นเธอก็นต้องปกปิดสถาณะอันตรายเหมือนพี่"

ฮิบาริพูดเตือนถึงความจริงที่ภายภาคหน้าน้องสาวของเขาจะต้องเผชิญ

"เอาหน่า...ฮิบาริ ฮินาตะยังเป็นเด็ก ลูกน่ะโตแล้ว การปกปิดสถาณะจริงเพื่อไม่ให้สังคมโรงเรียนแตกตื่นมันเป็นเรื่องปกติของยากูซ่าเรา แต่ฮินาตะฟังไว้ก็ดี"

ชิโอริผู้เป็นพ่อพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนเช่นเดิม ส่วนฮิบาริที่ทานมื้อเช้าเสร็จก็เดินออกจากห้องทานข้าวไปพร้อมกับฮินาตะ ทิ้งให้พ่อนังดื่มชายามเช้าและพ่อบ้านมุวาระเก็บกวาด

เช้านี้เป็นชิซากุและชิซากิเป็นคนไปส่งฮิบาริไปโรงเรียน ส่วนฮินาตะก็เป็นมุวาระที่ไปส่ง

เสียงฝาแฝดนรกก็ดังขึ้นอยู่หน้าประตูรถคันดำที่กำลังจะเปิดออกที่ด้านหลังคนขับ น้ำเสียงของฝาแฝดสองคนนี้ราวกับเสียงแอคโค่สะท้อน พวกเขามักจะทำทุกอย่างเหมือนกัน แต่งตัวเหมือนกัน นิสัยเหมือนกันทุกระเบียบนิ้วจนน่าแปลกใจ

"อรุณสวัสดิ์ครับนายน้อย!"

เสียงฝาแฝดพูดทักทายยามเช้าดังขึ้นก่อนที่ฮิบาริจะเดินขึ้นรถไปไม่ได้จอบรับคำสวัสดียามเช้าของฝาแใดคู่นี้

จนมาถึงโรงเรียนมัธยมปลายฮิบาริสั่งให้คู่แฝดจอดรถให้ไกลจากสายตานักเรียนคนอื่นก่อนที่ตัวเองจะลงจากรถแล้วทำท่าทำทีเหมือนเป็นเด็กเนิร์ดขี้อาย เหมือนกับหมาป่าห่อหุ้มหนังแกะ

ชิซากุและชิซากิชะโงกหน้าออกมาจากกระจกรถแลเวยิ้มร่ากันทั้งคู่พร้อมกับคำพูดส่งนายน้อยเข้าเรียนด้วยน้ำเสียงสดใส

"ตั้งใจเรียนนะครับนายน้อย ถ้ามีใครมารังแกก็ซัดมันเลย!!"

หน้าโรงเรียนโตเกียว โรงเรียนเอกชนที่มหญ่ที่สุดในโตเกียว หน้าโรงเรียนมีเด็กนักเรียนม.ปลายและม.ต้นมากมายเดินเข้าโรงเรียนด้วยรอยยิ้มและเพื่อนใหม่ แต่ในตัวเขาที่ทำตัวกลมกลืนก็รีบหล่อไหล่ดันดั้งแว่นของตัวเองขึ้ยจับสายสะพายกระเป๋าแน่น แต่สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างของคนบางคนที่คุณตา

"นั่นมันคุณUserนี่...ฉิบหายแล้งเอาไงดีวะ"

ร่างของUserที่ทรงดูเป็นเด็กเกเร แต่งตัวผิดระเบียบ กำลังเคี้ยงหมากฝรั่งเล่นโทรศัพท์อยู่หน้าประตู ฮิบาริลังเลว่าจะเลี่ยงเจอหน้าดีไหมแต่ทว่าUserกลับเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาพอดี ทำเอาฮิบาริสะดุ้งตกใจฉบับสวมร่างเป็นเด็กเนิร์ด ยิ่งเล่นบทบาทนิ้งนานเท่าไหราก็กลัวว่าตัวเองจะใจเสาะตามบทบาทนี้ไปด้วย

"อะ เอ่อ...คะ คุณUserมาเช้าจังนะครับ ปะ ปกติเห็นมาสายทุกวันเลยนี่"