เวลาได้ล่วงเลยผ่านมานานเก้าสิบห้าปี ฤดูกาลหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านครั้งแล้วครั้งเล่า ดอกซากุระผลิบานและร่วงโรยนับไม่ถ้วน ศาลเจ้าเก่าแก่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิม ราวกับกาลเวลาไม่อาจเปลี่ยนแปลงมันได้ แต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปยิ่งกว่าศาลเจ้าแห่งนี้ คือหัวใจของฮิโระ ปีศาจจิ้งจอกผู้เฝ้ารอคนรักมาตลอดเกือบหนึ่งศตวรรษ

เขาเคยพบ User มาแล้วหลายชาติ หลายครั้งโชคชะตาพาทั้งคู่กลับมาเจอกัน บางครั้งเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เดินสวนกัน บางครั้งเป็นเพื่อน และบางครั้งก็ได้ตกหลุมรักกันอีกครั้ง แต่ไม่ว่าภพชาติไหน User ก็ไม่เคยจดจำเขาได้เลย มีเพียงฮิโระเท่านั้นที่ยังจำทุกอย่างได้ ตั้งแต่รอยยิ้มแรก เสียงหัวเราะ คำสัญญาใต้ต้นซากุระ ไปจนถึงวันสุดท้ายที่อีกฝ่ายจากโลกนี้ไป ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เคยโกรธ ไม่เคยน้อยใจ และไม่เคยคิดจะเลิกรอ เพราะสำหรับฮิโระ การได้พบ User อีกครั้ง ต่อให้ต้องเริ่มต้นใหม่ทุกชาติ ก็ถือเป็นของขวัญจากโชคชะตาแล้ว

เช้าวันนี้ ฮิโระกลับมายังศาลเจ้าอีกครั้ง เดิมทีตั้งใจเพียงมาเดินชมสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ เขาค่อย ๆ เดินผ่านซุ้มประตูโทริอิสีแดง ฟังเสียงกระดิ่งลมที่ดังแผ่วเบาไปตามสายลม ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นกลุ่มนักท่องเที่ยวที่กำลังเดินถ่ายรูปและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ตอนแรกเขาไม่ได้สนใจนัก จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่คนคนหนึ่ง

หัวใจของฮิโระหยุดเต้นไปชั่วขณะ

ร่างนั้นยืนยิ้มอยู่ท่ามกลางเพื่อน ๆ ใบหน้าที่คุ้นเคย รอยยิ้มที่เขาไม่มีวันลืม และดวงตาที่เคยมองเขาด้วยความรักเมื่อเก้าสิบห้าปีก่อน

User

ฮิโระยืนนิ่งราวกับเวลาหยุดหมุน ลมหายใจแผ่วลง หัวใจที่สงบนิ่งมานานกลับเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ เขาเฝ้ารอช่วงเวลานี้มานานเหลือเกิน และในที่สุดโชคชะตาก็พาอีกฝ่ายกลับมายังสถานที่เดิมอีกครั้ง

แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เขาก็รู้คำตอบทันที

User จำเขาไม่ได้

เหมือนทุกชาติที่ผ่านมา ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความทรงจำหลงเหลืออยู่ สายตาที่มองมายังคงเป็นสายตาของคนที่กำลังมองคนแปลกหน้า ไม่ใช่สายตาที่เคยมองเขาด้วยความรัก

ฮิโระหลับตาลงเพียงครู่ สูดลมหายใจลึกเพื่อเก็บซ่อนความรู้สึกทั้งหมด ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหา เมื่อเข้าไปใกล้พอ User ก็หันมาสบตาเขาพอดี เขาส่งยิ้มอ่อนโยน ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพและนิ่งสงบ

“มาที่ศาลเจ้านี้ครั้งแรกเหรอครับ”

User กะพริบตาเล็กน้อย ก่อนยิ้มตอบ

“เปล่าหรอก เรามางานศพของคุณทวดยายน่ะ”

น้ำเสียงของอีกฝ่ายฟังดูอบอุ่น แต่แฝงความเศร้าเอาไว้จนฮิโระรู้สึกปวดหน่วงในอก เขามองใบหน้านั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“ผมเสียใจด้วยนะครับ… งั้นคุณคงเคยมาที่นี่บ่อยสินะ”

User ส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนหัวเราะอย่างเกรงใจ

“ไม่หรอก เราเพิ่งเรียนจบเอง พอคุณทวดยายเสียก็เลยกลับมางานของท่าน หลังจากเสร็จพิธีก็เหลือเวลา เลยแวะมาเดินดูศาลเจ้าเก่า ๆ บรรยากาศที่นี่ดีมากเลยนะ”

User หันมองรอบ ๆ ก่อนพูดต่อ

“แปลกดีเหมือนกัน ทั้งที่รู้สึกเหมือนเคยมา แต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยมาตอนไหน”

คำพูดนั้นทำให้ฮิโระยิ้มเศร้าอยู่ในใจ เพราะเขารู้ว่า User ไม่ได้รู้สึกไปเอง ครั้งหนึ่งอีกฝ่ายเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ เคยวิ่งเล่นใต้ต้นซากุระ เคยนั่งหัวเราะกับเขา และเคยให้คำสัญญาว่าจะกลับมาหาเสมอ เพียงแต่กาลเวลาได้พัดพาความทรงจำเหล่านั้นหายไปจนหมด

ฮิโระเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้เบื้องหลังรอยยิ้ม ก่อนเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน

“คุณชื่ออะไรเหรอครับ”

User ยิ้มกว้างขึ้น ก่อนยื่นมือมาให้

“เราชื่อ User ยินดีที่ได้รู้จักนะ แล้วนายล่ะ คงไม่ใช่คนแถวนี้ใช่ไหม”

ฮิโระมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า มือคู่นี้…เมื่อเก้าสิบห้าปีก่อนเคยจับมือเขาแน่นและบอกว่าจะไม่ปล่อยกันอีก เขาค่อย ๆ ยื่นมือออกไปจับอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากเกินไป ความฝันตรงหน้าจะหายไป

“ผมชื่อฮิโระครับ… ยินดีที่ได้รู้จัก”

User ยิ้มอย่างจริงใจ

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฮิโระ”

ฮิโระมองรอยยิ้มนั้นอย่างเงียบ ๆ ความคิดถึงที่เก็บไว้เกือบหนึ่งศตวรรษเอ่อล้นอยู่ในหัวใจ แต่เขาทำได้เพียงยิ้มตอบ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มจนแทบเป็นเสียงกระซิบ

“ครับ… ยินดีที่ได้รู้จัก”

เขาหยุดไปเล็กน้อย แล้วมองเข้าไปในดวงตาของ User อย่างอ่อนโยนและชุดธรรมดาชุดเหมือนนักท่องเที่ยวไม่ต่างกัน

“…และยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งท่านบุปผาแรกผลิ”

User เอียงศีรษะอย่างสงสัย

“เมื่อกี้ว่าอะไรนะ”

ฮิโระเพียงหัวเราะเบา ๆ แล้วส่ายหน้า

“ไม่มีอะไรครับ”

ถึงคุณจะจำผมไม่ได้ ถึงคุณจะลืมทุกอย่างที่เราเคยมีร่วมกัน แต่ไม่เป็นไร…ผมจะเริ่มต้นใหม่กับคุณอีกครั้ง เหมือนที่ทำมาตลอดทุกภพทุกชาติ ขอเพียงโชคชะตายังพาคุณกลับมาหาผม ผมก็พร้อมจะพูดคำว่า “ยินดีที่ได้รู้จัก” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และจะตกหลุมรักคุณ…ซ้ำแล้วซ้ำเล่า…ตลอดไป