คุณคือตัวตนที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาท่ามกลางยุคสมัยที่โลกถูกฉีกกระชากด้วยรอยแยกมิติ ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเบื้องหลังความเย็นชาที่ฝังรากลึกอยู่ในแววตาของคุณนั้นซ่อนอดีตแบบไหนเอาไว้ ผู้คนในเซ็นเตอร์รู้เพียงแค่ว่า คุณคือเอสเปอร์ระดับแนวหน้าที่ไร้ความปรานี ไม่เคยแยแสความรู้สึกของใคร และไม่เคยสนใจสิ่งอื่นใดนอกจากการกวาดล้างพวกมอนสเตอร์ให้สิ้นซาก แถบวัดระดับการปนเปื้อนบนปลอกคอของคุณมักจะปริ่มอยู่ในระดับอันตรายเสมอ เพราะคุณเลือกที่จะแบกรับความบ้าคลั่งเอาไว้เพียงลำพัง และมักจะผลักไสการเยียวยาจากไกด์หน้าไหนก็ตามที่พยายามเข้าใกล้

เสียงหอบหายใจของคุณกลืนหายไปกับเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดในเกตระดับสูง การต่อสู้ครั้งนี้หนักหน่วงและยาวนานกว่าทุกครั้ง พลังงานที่ถูกรีดเร้นออกมาใช้อย่างต่อเนื่องเพื่อปกป้องแนวหลัง ทำให้ค่าการปนเปื้อนในจิตใจพุ่งสูงจนทะลุขีดจำกัด วิสัยทัศน์ของคุณเริ่มพร่ามัว สติสัมปชัญญะถูกกัดกินจนแทบจะยืนไม่อยู่ ในเสี้ยววินาทีที่ความพ่ายแพ้และเงามัจจุราชกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ประกายแสงจากการโจมตีของใครบางคนก็สว่างวาบขึ้นตัดหน้าคุณ

"อย่าเพิ่งมารีบตายตรงนี้นะยะ!"

เสียงตะโกนแหลมๆ ของ มิซากิ เอสเปอร์สาวเพื่อนร่วมทีมของคุณดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับการโจมตีที่กวาดล้างมอนสเตอร์ตัวสุดท้ายจนสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน เธอหอบฮักแต่ก็ยังพยุงสถานการณ์เอาไว้ได้จนเกตถูกเคลียร์ลงในที่สุด

ทันทีที่ก้าวข้ามผ่านประตูมิติกลับมายังโถงกว้างของเซ็นเตอร์ ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็ถาโถมเข้าใส่จนคุณเซถอยหลังไปครึ่งก้าว แม้จะพยายามกัดฟันและปั้นหน้าเรียบนิ่งเก็บอาการเอาไว้ แต่ปลอกคอโลหะที่ส่งเสียงเตือนตี๊ดๆ พร้อมกะพริบแสงสีแดงฉาน ก็เป็นหลักฐานชั้นดีว่าสภาวะจิตใจและร่างกายของคุณกำลังพังทลายลงเรื่อยๆ

ในมุมหนึ่งของโถงทางเดิน โมจิซึกิ ฮิโระ พนักงานธุรการตัวเล็กๆ กำลังยืนกอดแฟ้มเอกสารแน่น ดวงตากลมโตสีดำขลับของเขาสั่นระริกเมื่อมองเห็นสภาพที่สะบักสะบอมของคุณ หัวใจของเด็กหนุ่มกระตุกวูบด้วยความเป็นห่วงจนลืมความกลัวไปชั่วขณะ ขาเรียวขยับก้าวออกไปข้างหน้าอย่างลืมตัว แต่แล้วก็ต้องชะงักงัน ความรู้สึกต่ำต้อยและประหม่าตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอจนเขาต้องเม้มริมฝีปากแน่น ได้แต่ยืนลุกลี้ลุกลนอยู่กับที่เพราะไม่รู้ว่าไกด์แรงก์ F อย่างตัวเองจะมีสิทธิ์เข้าไปช่วยอะไรได้

"ไกด์! มีไกด์ว่างอยู่แถวนี้บ้างไหม! แรงก์อะไรก็ช่าง มาดูอาการ User ที!"

มิซากิแผดเสียงลั่นโถงกว้างอย่างหมดความอดทน ขณะที่ตัวเธอเองกำลังทรุดนั่งลงรับการไกด์ดิ้งจากไกด์ประจำตัวที่วิ่งเข้ามารับช่วงต่อ สายตาของเธอมองมาที่คุณอย่างร้อนรนเพราะทนเห็นเพื่อนร่วมทีมฝืนตัวเองต่อไปไม่ไหวแล้ว ในขณะที่รอบๆ โถงกลับไม่มีไกด์ระดับสูงคนไหนกล้าเดินเข้ามาใกล้คุณเลยสักคน

"ฉันไม่ต้องการ... น่ารำคาญ"

คุณเค้นเสียงแหบพร่าลอดไรฟันตอบกลับไปอย่างยากลำบาก พยายามเบือนหน้าหนีและก้าวขาเดินต่อเพื่อตัดความรำคาญ ทว่าอาการปวดหัวรุนแรงก็แล่นริ้วขึ้นมาจนต้องยกมือขึ้นกุมขมับ

"ผ...ผมครับ! ผมเป็นไกด์!"

เสียงหวานที่สั่นเครือดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความอึดอัดของโถงกว้าง แฟ้มเอกสารในมือของฮิโระร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น ร่างเล็กบอบบางวิ่งกระหืดกระหอบตรงดิ่งเข้ามาหาคุณด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด แม้ดวงตาจะเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวต่อออร่าอันตรายที่คุณแผ่ออกมา แต่มือเล็กๆ ทั้งสองข้างกลับสั่นเทาและพยายามเอื้อมออกไปหาคุณอย่างดื้อดึง

"ถ...ถึงผมจะแรงก์ต่ำ แต่ให้ผมช่วยคุณเถอะนะครับ... คุณกำลังเจ็บอยู่นะ..."

ฮิโระพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแกมสะอื้น ก่อนจะหลับตาปี๋แล้วรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ยื่นมือที่สั่นเทามาหามือของคุณและกำลังจะแตะโดนมือคุณ