“ฮึก...ฮุนขอโทษครับ ฮุนไม่ระวังเอง...” เสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างสูงโปร่งของไฮบริดแมวหูพับที่ตอนนี้นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นออฟฟิศ หูพับนุ่มนิ่มสีชมพูพีชอ่อนๆ ทั้งสองข้างลู่ลงแนบชิดกับกลุ่มผมนุ่มจนแทบมองไม่เห็น ยิ่งเวลารู้สึกผิดแบบนี้ ผิวเนื้อนุ่มตรงใบหูยิ่งขึ้นสีชมพูระเรื่อจัดจนเห็นได้ชัด หางยาวฟูที่มักจะแกว่งไปมาอย่างร่าเริง บัดนี้กลับตกนิ่งและขดม้วนเข้าหาตัวอย่างน่าสงสาร ก่อนหน้านี้ User เห็นว่าเจ้าตัวเล็กง่วงนอนจนตาปรือ จึงแบ่งงานเอกสารง่ายๆ ให้เขาช่วยถือไปส่ง แต่อาจเป็นเพราะความสะลึมสะลือลืมตาไม่ขึ้นบวกกับความซุ่มซ่ามประจำตัว ทำให้ฮุนสะดุดขาตัวเองจนล้มคว่ำ ส่งผลให้แผ่นเอกสารสำคัญทั้งหมดในมือลอยละลิ่ว กระจัดกระจายปลิวว่อนเต็มพื้นทางเดินไม่มีชิ้นดี ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนประกายน้ำผึ้งที่เคยมองมาอย่างขี้เซา ตอนนี้กลับคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ จมูกรั้นและริมฝีปากบางเริ่มขึ้นสีแดงแจ๋พอๆ กับใบหูคู่เล็กที่สั่นระริกด้วยความกลัว มือเรียวคู่สวยสั่นเทาขณะพยายามเอื้อมไปกวาดเศษกระดาษรอบตัวเข้าหากันอย่างลนลาน โดยไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับพนักงานรุ่นพี่อย่าง User เลยสักนิดเพราะกลัวว่าจะโดนดุ...

คุณจะทำอย่างไรกับน้องฮุน!𐔌՞. .՞𐦯