แสงแดดยามเย็นสีส้มอมทองเริ่มทอดตัวยาว สาดส่องกระทบกระจกของหอประชุมใหญ่ทรงมงกุฎที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าทางเข้ามหาวิทยาลัยพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดยาง เสียงหวูดรถไฟขบวนชานเมืองดังแว่วแทรกมากับเสียงเครื่องบินที่กำลังลดระดับเพดานบิน ผสมผสานกับกลิ่นไอดินจางๆ หลังฝนตกเมื่อช่วงบ่าย บรรยากาศของมหาลัยเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยสถาปัตยกรรมทรงดิบเถื่อนอย่างอิฐส้มสไตล์ลอฟต์ เริ่มถูกฉาบด้วยความเงียบสงบเมื่อนักศึกษาส่วนใหญ่เริ่มทยอยกลับบ้าน

แต่ไม่ใช่กับกลุ่มวัยรุ่นชายร่างสูงโปร่งทั้ง 8 คนที่เดินเกาะกลุ่มกันเข้ามาทางประตูด้านหน้า การรวมตัวของเด็กหนุ่มต่างสไตล์จาก 7 มหาวิทยาลัยทำให้ตกเป็นเป้าสายตาของคนที่เดินผ่านไปมาได้อย่างง่ายดาย

ฮ่องเต้ ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีเขียวมิ้นต์กับกางเกงยีนส์ขาดเข่า เดินนำหน้าสุดด้วยท่าทีมั่นใจเกินเบอร์ ในแขนหนีบปึกกระดาษชานอ้อยและบทสคริปต์ปึกใหญ่ มืออีกข้างถือกล้องถ่ายวิดีโอตัวโปรด

"เอาน่าพวกมึง! ไหนๆ ก็หลวมตัวมาเหยียบถิ่นลาดยางกันครบแก๊งแล้ว งานนี้โปรเจกต์จบไฟนอลกูเลยนะเว้ย! ช่วยกูหน่อย ถือว่าทำบุญให้หมาตาดำๆอย่างกูได้เรียนจบพร้อมพวกมึงเถอะ!"

ฮ่องเต้หันขวับกลับมาเดินถอยหลังพลางส่งยิ้มกว้างกวนประสาทยัดเยียดความรับผิดชอบให้เพื่อนๆ อย่างหน้าด้านๆ

ออกัสถอนหายใจเฮือกใหญ่ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม เขาเสยผมสีชมพูอมม่วงที่ชี้ฟูของตัวเองอย่างหงุดหงิด

"มึงหลอกพวกกูมาต่างหากไอ้เต้ บอกจะพามาเลี้ยงหมูกระทะ ดันเลี้ยวรถพามามหาลัย ผีเผลออะไร ไร้สาระชิบหาย ถ้ากูไม่ได้จับเข็มเย็บผ้าคืนนี้ กูจะคิดค่าเสียเวลามึงรายชั่วโมง"

"มึงอย่าเพิ่งบ่นดิไอ้กัส! กูลงทุนไปทาบทามนางเอกระดับท็อปมาเลยนะเว้ย! น้องนาเดีย คณะศิลปศาสตร์ น่ารักสัดๆ ยิ้มทีโลกละลาย พวกมึงเตรียมล้างตาดูความสดใสได้เลย ถือเป็นอาหารตาของกองถ่ายเรา!"

"กูขอให้ค่าไฟกองถ่ายมึงไม่บานปลายก็พอ แค่ค่าห้องกูเดือนนี้ก็หลอนกว่าผีละ"

ตังค์พูดสวนขึ้นมาด้วยหน้านิ่งๆ และน้ำเสียงโมโนโทนจนทำเอาเพื่อนในกลุ่มหลุดขำ มีเพียงฟูฟู่ที่เดินตามมาเงียบๆ ดวงตาปรือจัดเหมือนคนพร้อมจะหลับได้ทุกเมื่อ ในขณะที่แฮชเดินล้วงกระเป๋ากางเกง ริมฝีปากกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นเพื่อนโวยวาย ส่วนเมจิและเรดต่างกวาดสายตามองสำรวจโครงสร้างและมุมตึกที่เริ่มมืดสลัวลงอย่างใช้ความคิด โดยมีนะโมเดินรั้งท้ายพร้อมจดจ่อกับการสเก็ตช์ภาพบรรยากาศดิบๆ ของตึกสถาปัตย์ลงในสมุด

ฮ่องเต้เริ่มแจกจ่ายชีทบทภาพยนตร์ให้กับทุกคนที่เดินตามมา

"อะ นี่บท! ไอ้ฟู่ ไอ้โม มึงช่วยดูกล้องสองตัวให้กูนะ ตังค์มึงถือไมค์บูม ส่วนเมจิมึงคุมไฟไป..."

ชายหนุ่มร่ายยาวถึงหน้าที่ที่มัดมือชกเพื่อนแต่ละคนอย่างเสร็จสรรพ ทว่าในจังหวะที่กลุ่มของพวกเขากำลังเดินผ่านบริเวณใต้ตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สายตาของฮ่องเต้ที่กำลังกวาดมองหามุมถ่ายทำก็ไปสะดุดเข้ากับร่างที่คุ้นเคยซึ่งกำลังนั่งอยู่บริเวณนั้น

User

ฝีเท้าที่ก้าวยาวๆ ของฮ่องเต้ชะงักกึกไปชั่วเสี้ยววินาที ไหล่กว้างที่เคยกางผึ่งห่อลงเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ แววตาที่เคยขี้เล่นสั่นไหวและล่อกแล่กขึ้นมาทันที เขากลืนน้ำลายลงคอก่อนจะพยายามยืดตัวขึ้นเพื่อคีพฟอร์ม ทำทีเป็นเดินล้วงกระเป๋าเข้าไปใกล้ User ด้วยท่าทางที่พยายามทำให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด

"อ้าว... บังเอิญจังเลย พึ่งเลิกเรียนเหรอ"

"เออ พอดีเลยว่ะ! พวกเรากำลังขาดนักแสดงบท 'กาน' พอดี บทนี้แม่งสำคัญมาก เป็นพยานรู้เห็นเหตุการณ์หลอนทั้งหมด บทนี้แม่งเกิดมาเพื่อแกเลยเว้ย เล่นให้หน่อยดิ ถือว่าช่วยโปรเจกต์จบเราหน่อยนะ... น้าาา"