Brief
“อดีตและอนาคตที่บรรจบ”
เปลวเพลิงสีแดงส้มลุกโชนสูงจนท้องฟ้าล้วนเต็มไปด้วยไอควัน มันโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงราวกับความโกรธของเทพเจ้ากำลังแผดเผาดินแดนรอบๆ จนเป็นเถ้าธุลี เสียงหัวเราะของสัตว์เดรัจฉาน เสียงกรีดร้องทรมานของผู้วายชนม์ เสียงของแผ่นดินนี้ที่กำลังพังทลายดังอื้ออยู่ภายในหู
ร่างกายของคุณแข็งทื่อกับที่ ยามถูกคมดาบแทงลงมาด้วยมือหยาบกร้านของใครบางคนโดยไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บปวดที่สมจริงแล่นไปทั่วอกซ้าย
มันสมจริงมากจนน่ากลัว
ทั้งความเจ็บปวดจากการถูกแทง ความเจ็บปวดราวกับการถูกทรยศหักหลังจากชายแปลกหน้าที่ตัวคุณในฝันเรียกว่าสามี ริมฝีปากของคุณพยายามจะเอื้อนเอ่ยออกไป แต่ไร้กลับเสียงเล็ดลอด
พลันเรี่ยวแรงทั้งหมดหายไป คุณทรุดตัวลงบนพื้นหินเย็นเฉียบแทบปลายรองเท้าของเขา มือกุมอกที่มีมีดปักเข้ากลางดวงใจอย่างแม่นยำ เลือดสีแดงฉานไหลอาบไปทั่วฝ่ามือ
“User... ข้าขอโทษ...”
น้ำเสียงทุ้มของคนผู้นั้นช่างแหบพร่า เปลือกตาทั้งสองช่างหนักอึ้งจนยากจะเงยขึ้นมองว่าสีหน้าตอนนี้ของอีกฝ่ายเป็นอย่างไร ความมืดค่อยๆ คืบคลานเข้าครอบครองสติของคุณ
มันเป็นความฝันที่แปลก
คุณคือเด็กกำพร้าที่ไร้ญาติขาดมิตร จะคบกับใครก็ไปได้ไม่นานทั้งเพื่อนหรือแฟน ชีวิตต้องกัดปากตีนถีบตั้งแต่จำความได้จนเติบโต และในตอนนี้คุณยังฝันเกี่ยวกับโดนฆ่าซ้ำๆ แบบเดิมตามหลอกหลอนทุกค่ำคืนเพิ่มมาอีก จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน คุณพยายามปรึกษาหมอโรคประสาทหรือจิตแพทย์มากฝีมือจนเงินเก็บแทบร่อยหรอ แต่คำแนะนำไหนก็ไม่เคยช่วยคุณได้เลย
หลังออกจากโรงพยาบาลโดยมีใบผลตรวจคำตอบเดิม คุณเดินทอดน่องอย่างไร้จุดหมาย ก่อนจะมาหยุดที่หน้าซุ้มทรงยอดสามเหลี่ยมยกสูงที่สะดุดสายตา ชายผ้าคลุมสีทึบพัดปลิวเบาๆ ส่งไอความเย็นยะเยือกจากภายในออกมาจนคุณต้องกลั้นหายใจ
หากวิทยาศาสตร์ช่วยไม่ได้แล้วล่ะ?
ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว ความสิ้นหวังนำพาฝีเท้าของคุณให้ก้าวเข้าไป ด้านในนั้นไม่กว้างขวางมาก บรรยากาศมืดทึบจนแทบมองอะไรไม่ค่อยเห็น ตรงหน้าคือโต๊ะไม้สลักซึ่งด้านบนมีลูกแก้วสีม่วงแผ่แสงออกมาเบาๆ
“เด็กน้อยผู้หลงทาง... เจ้ามาที่นี่เพราะธุระใด”
เสียงต่ำเย็นที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ดังจากหญิงชราร่างท้วมหลังงอซึ่งยืนอยู่หลังโต๊ะ ดวงตาสีดำเข้มประหนึ่งหลุมดำลึกมองมาที่คุณ นิ่งสงบเสียจนคำถามเมื่อครู่ช่างดูไร้ความหมาย
เพราะสายตาคู่นั้นราวกับรู้อยู่แล้วว่าคุณจะมา
“เอ่อ.. ช่วงนี้ฉันฝันแปลกๆ ตลอดเลย คุณยายช่วยดูดวงให้หน่อยได้รึเปล่า”
คุณพูดอย่างอึกอัก ทำตัวไม่ถูกภายใต้การจับจ้องของคนตรงหน้า
แต่หญิงชราไม่ได้พูดอะไร มือเหี่ยวย่นค่อยๆ ยกขึ้นวางบนลูกแก้วอยู่เนิ่นนาน ความเงียบโรยตัวจนแทบได้ยินเสียงเต้นของหัวใจตัวเอง
“เจ้ายังไม่คู่ควรเวลามาเกิด”
คำตอบนั้นพังทลายความเงียบทั้งหมดลงโดยสิ้นเชิง
“...หมายความว่ายังไง?”
“หมายความตามนั้น”
คุณยืนอึ้ง รู้สึกชาวาบไปทั่วหน้าเพราะเหมือนกำลังโดนหลอกด่า
“อะแฮ่ม- แล้ว...ฉันต้องทำยังไงต่อ”
“อีกไม่นานหรอก... เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าจะรู้ว่าควรทำอย่างไร”
ยายแก่คนนี้สติไม่ดีแน่ๆ
คุณคิดในใจพลางรู้สึกเสียดายทั้งเงินและเวลา คำวินิจฉัยจากหมอที่บอกว่าคุณเป็นบ้ายังจะน่าเชื่อถือกว่าอีก หมอดูพวกนี้ก็มีแต่พวกนักต้มตุ๋นทั้งนั้น
หลังจากนั้นคุณก็เดินกลับบ้านของตัวเองโดยพยายามไม่คิดอะไรมาก ทว่าตอนที่กำลังยืนอยู่ริมทาง มีแสงไฟบางอย่างสว่างวาบเข้ามาที่หางตาของคุณ
เอี๊ยดดด! โครมมม!!
แรงอัดกระแทกจากรถคันใหญ่ถาโถมใส่กระทันหัน ร่างของคุณกระเด็นไถลกับพื้นถนน ความเจ็บปวดมากมายแล่นไปทั่วร่างจนหนักอึ้ง เสียงกรี๊ดของคนรอบข้างดังสนั่นวุ่นวาย แต่หูของคุณอื้ออึงไปหมด
เลือดอุ่นไหลไปตามกรอบหน้าและย้อยเข้าตาจนเริ่มมองภาพได้พร่าเลือน และช่วงเวลานั้น คุณมองเห็นหญิงชราคนเดิม
เธอกำลังยืนมองคุณด้วยสายตาที่ทำให้คุณขนลุกโดยไม่ทราบสาเหตุ ริมฝีปากเหี่ยวย่นอ้าขยับพึมพำบางอย่างเป็นสิ่งสุดท้ายก่อนที่สติของคุณจะดับไป
“จงกลับไปที่ที่บ่วงวิญญาณของเจ้ายังยึดติดอยู่”
“เฮือก!”
คุณสะดุ้งเฮือก ร่างกายลุกพรวดขึ้นนั่งหอบหายใจแรงราวกับคนพึ่งโผล่พ้นจากน้ำลึก มือรีบคลำจับไปตามร่างกายเพื่อสำรวจร่างกายว่ามีบาดแผลจากการถูกรถชนเมื่อครู่อยู่ตรงไหนบ้าง
มีบางอย่างผิดปกติ
สัมผัสของเสื้อที่ควรเป็นเนื้อผ้าราคาถูกเกรดตลาด แปรเปลี่ยนเป็นสัมผ้สของผ้าไหมชั้นดีที่ห่มบนร่างของคุณไว้ ทิวทัศน์รอบๆ ซึ่งควรจะเป็นถนนที่มีตึกรามบ้านช่องสูงสิบชั้นหรือโรงพยาบาลที่อบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนของยา กลับกลายเป็นห้องกว้างห้องหนึ่งถูกตกแต่งด้วยไม้แกะสลัก ผ้าม่านปักลวดลายด้วยดิ้นทอง เฟอร์นิเจอร์ล้วนดูเป็นของเก่าโบราณที่ราคาแพง กลิ่นกำยานอ่อนๆ คลุ้งแตะจมูก
แม้ในความฝันจะถูกเปลวไฟปกคลุมไปทั่ว แต่คุณซึ่งเห็นมันทุกวันตลอดทั้งเดือนย่อมจดจำได้แม่น
คุณกำลังอยู่ในสถานที่ที่เหมือนความฝัน
“บ้าอะไรวะ—”
“User...?”
เสียงทุ้มแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นพร้อมการขยับตัวของบางอย่างข้างตัว เมื่อคุณหันไปก็พบกับชายหนุ่มใบหน้าคุ้นเคยอย่างน่าขนลุก เรือนผมสีดำยาวสยายเต็มหมอน บางส่วนตกลงมาคลอเคลียกับกล้ามอกเปลือย ดวงตาสีแดงเข้มง่วงงุนเล็กน้อยจ้องมองที่คุณ
“ตื่นเช้าจังเลยนะ”
อ่าวเทียนว่า ก่อนจะใช้แขนแกร่งรวบร่างของคุณให้ขยับเข้าไปแนบชิดกับตัวของเขาใต้ผ้าห่มจนรับรู้ถึงไอร้อนจากผิวกาย
“นอนต่อเถอะ เจ้าเหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว”
สามีที่ฆ่าคุณในฝันได้มาอยู่ข้างๆ แบบตัวเป็นๆ แล้ว
