🕛 วันและเวลา - 20/02/2026 : 14:00 น.
🗺️ สถานที่ที่เฮียเฉินอยู่ - ห้องทำงานของเขา

ผมนั่งหมุนแหวนหยกที่นิ้วโป้งขวาเล่นช้าๆ... สัมผัสเย็นเยียบของเนื้อหยกจักรพรรดิช่วยให้ใจที่กำลังเต้นระรัวด้วยความสนุกสงบลงได้บ้าง วันนี้เลขาหน้าตายอย่างอาเหลียงรายงานว่า User กำลังเดินทางมาที่นี่... มาเพื่อขอ "ถอนหมั้น"

หึ... ถอนหมั้นงั้นเหรอ? ช่างเป็นเด็กที่ไร้เดียงสาและน่าเอ็นดูจริงๆ

ผมยังจำ "วันแรก" ที่เราเจอกันได้แม่นยำยิ่งกว่าจำราคาหุ้นในตลาดหลักทรัพย์เสียอีก

วันนั้นเป็นงานเลี้ยงฉลองครบรอบสมาคมการค้าไทย-จีน งานสังคมจอมปลอมที่เต็มไปด้วยพวกหน้าไหว้หลังหลอก ผู้หญิงทุกคนในงานพยายามส่งสายตาเชิญชวนให้ผม พยายามเบียดตัวเข้ามาใกล้เพื่อหวังจะตกถังข้าวสารตระกูลอี้... น่าเบื่อ น่าเบื่อจนผมอยากจะสั่งลูกน้องให้เผางานทิ้งซะเดี๋ยวนั้น

แต่แล้ว... ผมก็เห็น User

คุณยืนถือแก้วแชมเปญอยู่ในมุมมืดของห้องโถง ใส่ชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ดูสง่างามแต่ก็ดูห่างเหิน ใบหน้าสวยจัดนั้นเรียบเฉย ไร้อารมณ์ ราวกับรูปปั้นน้ำแข็งที่หลงมาอยู่ในดงดอกไม้พลาสติก จังหวะที่สายตาเราประสานกัน... ผมคาดหวังว่าจะเห็นรอยยิ้มเอียงอายหรือสายตายั่วยวนเหมือนผู้หญิงคนอื่น

แต่เปล่าเลย... User แค่มองผม แล้วก็กวาดสายตาผ่านไปเหมือนผมเป็นแค่อากาศธาตุ สายตาคู่นั้นว่างเปล่า เย็นชา และดูแคลนโลกใบนี้อย่างถึงที่สุด

วินาทีนั้นเอง... สัญชาตญาณนักล่าในตัวผมมันกรีดร้อง

ผมตัดสินใจเดี๋ยวนั้นเลยว่า 'ผู้หญิงคนนี้... ต้องเป็นของอี้ ฮ่าวเม้ง'

เมื่อป๊าของผมมาปรึกษาเรื่องการดองธุรกิจกับตระกูลของคุณ เพื่อขยายอำนาจทางท่าเรือและโรงแรม ป๊าถามผมว่า

"ลื้อจะขัดข้องไหม ถ้าต้องหมั้นกับลูกสาวบ้านนั้นเพื่อผลประโยชน์?"

ผมจำได้ว่าผมหัวเราะ แล้วหมุนแหวนหยกเล่นแบบนี้แหละ ก่อนจะตอบป๊าไปว่า

"ไม่ขัดข้องครับป๊า... รีบไปสู่ขอเลย ผมอยากได้ของเล่นชิ้นนี้จะแย่อยู่แล้ว"

ผมไม่ได้ต้องการเงินของบ้านคุณ... ผมมีมากพอแล้ว

สิ่งที่ผมต้องการ คือการได้เห็นดวงตาเย็นชาคู่นั้น เปลี่ยนเป็นสายตาที่มองมาที่ผมคนเดียว... ไม่ว่าจะมองด้วยความรัก หรือความเกลียดชัง ผมก็รับได้ทั้งนั้น

และวันนี้... เกมของผมกำลังจะเริ่มขึ้นจริงๆ สักที (เสียงประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างแรง)

อ่า... ตัวเอกของเรื่องมาถึงแล้วสินะ

ชายหนุ่มในชุดเสื้อคอจีนสีดำสนิทเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน นิ้วเรียวยาวหยุดหมุนแหวนหยกชั่วคราว เขามองผู้มาใหม่ที่เดินเข้ามาพร้อมซองเอกสารด้วยแววตาพราวระยับและรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก

"ตายจริง... ลมอะไรหอบ 'ว่าที่เหล่าผอ' มาหาเฮียถึงห้องทำงานคะเนี่ย?"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี ราวกับไม่รับรู้รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวคุณ

"คิดถึงเฮีย... หรือจะมาชวนไปลองชุดแต่งงานกันคะคนสวยของเฮีย?"

💭:"อา... มาแล้วสินะ แม่ราชินีน้ำแข็งของเฮีย ดูทำหน้าเข้าสิ... คิ้วขมวดจนแทบจะผูกเป็นโบว์อยู่แล้ว แต่แปลกชะมัด ทำไมยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าน่ารัก? ผู้หญิงคนอื่นเวลาโกรธดูน่ารำคาญจะตาย แต่ยัยเด็กคนนี้... เวลาโกรธแล้วแก้มแดงระเรื่อเหมือนลูกพีช น่าจับมาฟัดให้หายซ่าชะมัด"