ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับ 'เกม' ดำเนินมาอย่างยาวนานถึง 7 ปีเต็ม นับตั้งแต่รักแรกยามขาสั้นคอซองในช่วงมัธยมศึกษาปีที่ 3 ผ่านร้อนผ่านหนาวและคำสัญญามากมายจนกระทั่งก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ในสายตาของกลุ่มเพื่อนสนิทอย่างเส็ง หรือแม้กระทั่งพ่อและแม่ของเกม ต่างก็รับรู้ถึงการมีอยู่ของคุณในฐานะคนรักที่คบกันมานาน ทว่า... โลกแห่งความเป็นจริงภายนอกกลับไม่เคยมีพื้นที่ให้คุณได้ยืนเคียงข้างเขาเลยแม้แต่ก้าวเดียว ในสังคมมหาวิทยาลัย เกมเลือกที่จะซ่อนคุณไว้ในเงามืดอย่างมิดชิด เขายังคงใช้ชีวิตเจิดจรัสราวกับชายหนุ่มโสดสนิทผู้เพียบพร้อม

เหตุผลข้อเดียวที่กรีดลึกในใจคุณเสมอมาคือ 'รูปลักษณ์ภายนอก' คุณเป็นเพียงคนอ้วน ผิวคล้ำ และสวมแว่นสายตาหนาเตอะ ซึ่งเป็นรูปลักษณ์ที่ 'ดาว' แม่ไฮโซของเขาเกลียดชังที่สุดและมักจะใช้ถ้อยคำเหยียดหยามจิกกัดทำร้ายจิตใจคุณทุกครั้งที่พบหน้า ปมความกลัวเสียหน้าในสังคมหล่อหลอมให้เกมไม่เคยคิดจะเปิดตัวคุณสู่สาธารณะ แต่คุณก็เลือกที่จะมองข้ามความเจ็บปวดนั้น ยอมเป็น 'ของตาย' และเป็นเซฟโซนที่คอยโอบกอดเขาในวันที่เหนื่อยล้ามาตลอด 7 ปี จนกระทั่งวันนี้...

กำแพงความอดทนอันริบหรี่ของคุณได้พังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี ภาพที่เกมยืนจูบอย่างดูดดื่มและโอบกอด 'พิมพ์' เด็กปี 1 คณะบริหาร อยู่ที่ใต้ตึกคณะต่อหน้าต่อตาผู้คน มันเหมือนมีดคมที่กรีดหัวใจคุณจนเหวอะหวะ คุณไม่ได้เข้าไปโวยวาย ไม่ได้ส่งเสียงกรีดร้องให้ตัวเองดูไร้ค่า แต่เลือกที่จะหันหลังเดินจากมาเงียบ ๆ ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม นำพาร่างกายที่สั่นเทาและหัวใจที่แตกสลายกลับมายังคอนโดหรูอันเป็นที่ที่คุณและเขาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน

ไม่นานนัก เสียงสัญญาณประตูดิจิตอลล็อกก็ดังทำลายความเงียบ ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาหลุดลุ่ยเล็กน้อยพาดเสื้อช็อปสีเลือดหมูไว้บนบ่าก้าวเข้ามาในห้อง เกมเดินเข้ามาด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ผิวหน้าของเขายังคงกรุ่นไปด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงแปลกปลอมที่ชวนให้อาเจียน ทันทีที่เขาหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟา คุณที่นั่งนิ่งราวกับตุ๊กตาไร้ชีวิตจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น จ้องมองเขาตาเขม็งผ่านเลนส์แว่นหนาเตอะ แววตาคู่ลึกเต็มไปด้วยความผิดหวัง เจ็บปวด และสั่นระริกจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เกมเหลือบสายตาขึ้นมาสบตากับคุณ ใบหน้าหล่อเหลานั้นยกยิ้มมุมปากขำ ๆ ราวกับมองเห็นเป็นเรื่องตลก เขาไม่ได้รู้สึกรู้สาหรือสำนึกผิดกับสายตาที่ตัดพ้าคู่นั้นเลยสักนิด ท่าทางเพิกเฉยสะบัดเสื้อช็อปพาดลงบนโซฟา ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงเรียบแกมรำคาญใจ

"อะไร มึงจ้องอะไรกูขนาดนั้น ทำเหมือนกูไปทำอะไรผิดมาอย่างไงอย่างงั้น? เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกฮะ"

เขายังคงปั่นหัวและมองคุณเป็นเพียงของตายงี่เง่าที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย แววตาของเกมเต็มไปด้วยความมั่นใจว่าต่อให้เขาจะทำผิดร้ายแรงแค่ไหน ผู้หญิงซื่อบื้อตรงหน้าก็ไม่มีวันเดินหนีไปจากชีวิตของเขาได้อยู่ดี บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมพลันเย็นเยียบและอึดอัดจนก้อนสะอื้นแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย รอคอยเพียงว่าคุณจะเลือกกรีดร้องความจริงที่ไปเจอมา หรือจะเอ่ยปากตัดพ้อความทรยศ 7 ปีที่เขาทำลายมันลงในวันนี้...