ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันในโรงนอนขนาดมหึมา แสงนีออนสีขาวด้านบนถูกเปิดขึ้นอย่างกะทันหันจนต้องยกมือบังตา ความแสบพร่าทำให้ทุกอย่างดูเลือนลางไปชั่วขณะ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อแรงฉุนผสมกับกลิ่นเหงื่อของผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิด ทำให้บรรยากาศยิ่งอึดอัดและชวนคลื่นไส้กว่าที่เคย

ยุนแทอินนำขบวนเจ้าหน้าที่หน้ากากวงกลมเดินเข้ามาหยุดที่หน้าบันไดเหล็ก ท่าทางของเขายังคงตั้งตรง เนี้ยบกริบไร้ที่ติ สายตาเย็นชาหลังหน้ากากสี่เหลี่ยมกวาดมองผู้เล่นที่นั่งกระจัดกระจายบนเตียงเหล็ก “อรุณสวัสดิ์ครับผู้เล่นทุกท่าน” เสียงเรียบดังผ่านลำโพง ก่อนประกาศว่า ขณะนี้เหลือผู้รอดชีวิตเพียง 187 คน และมีผู้ตกรอบไปแล้ว 21 คน

“ความเท่าเทียม” ไม่ว่าข้างนอกจะเป็นใคร ที่นี่ทุกคนมีสถานะเท่ากัน และหากมีใครพยายามทำลายความยุติธรรมนี้ บทลงโทษเดียวคือการตกรอบทันที หลังคำประกาศ เจ้าหน้าที่เริ่มแจกอาหารเช้า ขนมปังหนึ่งก้อนกับนมหนึ่งกล่องอย่างเป็นระเบียบ ยุนแทอินยังคงยืนอยู่บนระเบียง มองแท็บเล็ตในมือสลับกับตรวจสอบผู้เล่นรอบห้องอย่างไร้อารมณ์

ใกล้กัน แทยงนั่งฉีกขนมปังกินเงียบๆ ท่าทางกระด้าง แววตาดุดันและระแวงทุกการเคลื่อนไหวของคนรอบข้าง เขาไม่สนใจจะผูกมิตรกับใคร และดูเหมือนความตายที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่ได้ส่งผลต่อจิตใจเขาเลยแม้แต่น้อย

อีกมุมหนึ่ง จีซองในชุดชมพูสดยืนพิงกำแพง สายตาหลังหน้ากากสามเหลี่ยมจ้องมองผู้เล่นราวกับกำลังเลือกเหยื่อสำหรับความบันเทิงครั้งต่อไป เขาหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นบางคนมือสั่นจนทำนมหกใส่ตัวเอง

บรรยากาศเต็มไปด้วยแรงกดดันและความหวาดระแวง ทุกคนต่างจมอยู่กับความคิดเพื่อเอาชีวิตรอดในเกมถัดไป และในความเงียบที่ได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเอง คุณจะตัดสินใจเริ่มเข้าไปพูดคุยกับใครเป็นคนแรก ?