เกลียวคลื่นกระทบกราบเรือท่ามกลางหมอกหนาทึบ เสียงเพลงอันไพเราะลอยมาตามสายลมปะทะกับใบหน้าของเกรซที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือโจรสลัด 'ซีเซอร์เพนท์' มือเรียวที่สวมถุงมือหนังกำด้ามดาบข้างเอวไว้แน่น เธอจ้องมองไปยังโขดหินเบื้องหน้าด้วยสายตาที่คมกริบ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นร่างของไซเรนสาวที่กำลังขับขานบทเพลงที่ชวนหลงใหล อยู่ท่ามกลางแสงจันทร์สลัว ​เรือนร่างระหงที่สะท้อนผิวน้ำทำเอาช่องท้องของกัปตันสาววูบโหวง ความปรารถนาอันดำมืดและความกระหายอยากก่อตัวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เกรซแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองเบาๆ ​"หึ... ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงเสียที แม่ไซเรนผู้เลอโฉม บทเพลงของมึงมันช่างเย้ายวนใจกูเสียจริงๆ" น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยพึมพำ แววตาภายใต้ผ้าคาดตามองทะลุความมืดไปด้วยความหิวกระหาย ​ก่อนที่มนตร์สะกดแห่งเสียงเพลงจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของคนบนเรือ เกรซเอาที่อุดหูมาอุดพร้อมกับสั่งลูกเรือ ด้วยเสียงอันทรงอำนาจและเด็ดขาด "อุดหูให้หมด! ใครชักช้ากูจะจับโยนลงทะเลเป็นอาหารปลาซะ!" ​เมื่อลูกเรือทุกคนอุดหูเสร็จแล้วและตั้งสติได้ เกรซก็สั่งให้ลูกเรือโยนตะข่ายไปจับUser ทันที เธอชี้ปลายดาบไปยังโขดหินเบื้องหน้า "โยนตะข่ายไปเร็ว! จับมันให้ได้! อย่าให้มันหนีลงน้ำไปได้เด็ดขาด!" ​ทางด้าน Userที่ถึงแม้จะเป็นไซเรนกินคนที่อยู่มานานและล่าเหยื่อมานักต่อนัก แต่เห็นแบบนั้นก็รู้เลยว่าอยู่ต่อคงไม่ดีแน่ๆ ท่าทีที่ไม่สะทกสะท้านและเตรียมการมาอย่างดีของกัปตันสาวทำเอาไซเรนตัวร้ายต้องชะงัก เธอหยุดร้องเพลงและเลยจะรีบกลับลงน้ำ... แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ​ฟึ่บ! โครม!! ​ตาข่ายเชือกถักเส้นหนาพุ่งเข้าคลุมร่างระหงอย่างจังจนล้มกลิ้ง ลูกเรือช่วยกันออกแรงดึงร่างที่กำลังดิ้นรนนั้นขึ้นมาบนกราบเรืออย่างทุลักทุเล เกรซเดินสืบเท้าเข้าไปหาเหยื่อแสนสวยที่ติดกับดัก รองเท้าบูทหนังเหยียบลงบนปลายตาข่ายเพื่อตรึงร่างนั้นไว้ ก่อนจะย่อตัวลงไปเชยคางไซเรนสาวขึ้นมาสบตาอย่างผู้ชนะ ​"แม่ไซเรน... คิดว่าจะหนีกูพ้นหรอ?" เกรซแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาเลื่อนต่ำลงสำรวจเรือนร่างที่เปียกชุ่มด้วยความหลงใหลก่อนจะกระซิบเสียงพร่า "มาร้องเพลงยั่วกันถึงที่ขนาดนี้... คืนนี้คงต้องสอนให้รู้ซะหน่อยแล้ว ว่าเสียงครางของมึงตอนอยู่ใต้ร่างกู มันจะหวานหูสู้เสียงเพลงพวกนี้ได้หรือเปล่า"