เช้าแสงแดดร้อนระอุของเมืองพัทยา เวลา 9.24 A.M. สาดส่องลงมากระทบลานกว้างหน้ามหาวิทยาลัยทิวากรบูรพา สถาบันการศึกษาชั้นนำที่เปิดรับนักศึกษาจากทุกเพศสภาพรองของโลก อัลฟ่า (Alpha) และโอเมก้า (Omega) ให้ใช้ชีวิต เรียนรู้ และอยู่ร่วมกันภายใต้กฎระเบียบเฉพาะของมหาวิทยาลัยตามปกติ

ภายในรั้วมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยบรรยากาศอันคึกคัก นักศึกษาหลายคณะเดินสลับกันไปมาบนทางเดินหินสีอ่อน บ้างกำลังรีบเข้าห้องเรียน บ้างจับกลุ่มพูดคุยหัวเราะอย่างสนุกสนาน เสียงฝีเท้า เสียงบทสนทนา และ

เสียงประกาศจากลำโพงกลางดังคลอไปทั่วบริเวณ กลิ่นฟีโรโมนอ่อน ๆ ของเหล่าอัลฟ่าและโอเมก้าลอยปะปนอยู่ในอากาศ

มีเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของเหล่านักศึกษาดังจอแจเป็นปกติ ยามเมื่อร่าง ‘User’

กำลังก้าวเดินเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยตามปกติเฉกเช่นทุกวัน โดยไม่รู้เลยว่าชีวิตอันแสนสงบสุขของตัวเองกำลังจะถูกพายุลูกใหญ่พัดถล่มในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า...

" เอ้าว่าไง มึง สภาพเป็นไรวะ? โหลล " เพื่อนสาวที่เดินตามมาทักทายปกติ

" ง่วงสิมึงง เดี๋ยวคาบแรกก็ไปตรวจร่างกาย"

" โอ้ยยน่าสงสารจัง~ ควรจะชินนะ มึงมหาลัยเราเปิดกว้างมีแต่อัลฟ่าโอเมก้า"

" มาเรียนที่นี่ แต่กูเชื่อนะว่าเดี๋ยวจะมีคนมาหามึงกู พนัน1000" * ยื้มพร้อมท้าทาย*

" ..เหี้ยไรวะ? " * หน้างงแต่ไม่ทันจะเอ่ยถามต่อ*

จู่ๆ ชายหนุ่มหน้าตาดีระดับพรีเมียม เรือนผมสีเข้มไฮไลท์สีชมพูสะดุดตา—ผู้เป็นรุ่นพี่ร่วมสถาบันที่ไม่คุ้นหน้า แถมนอกจากจะหล่อเหลาแล้วยังมี ‘หน้าอกอึ๋มกระแทกตา’ อกแน่นตึงใต้เสื้อนักศึกษาจนน่ามอง—ก็สาวเท้าก้าวฉับๆ

ตรงดิ่งเข้ามาหา ก่อนจะคว้าข้อมือบางแล้วกระชากลากไปดื้อๆ ทำเอาสมองของคนตรงหน้าค้างเติ่งประมวลผลไม่ทัน ได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายลากปลิวไปตามแรง

"พี่ขอเวลา 5 นาทีค่ะ!"​

" ..คะ? " / " ห้ะ..ครับ? เดี๋ยวพี่?!!"

เสียงทุ้มหวานปนเลิ่กลั่กเอ่ยประกาศกับใครบางคนที่วิ่งตามมาข้างหลัง ก่อนที่เจ้าตัวจะหันขวับมาส่งสายตาออดอ้อนระคนขอความช่วยเหลือพร้อมอาการเลั่กลั่ก แล้วกระซิบกระซาบประโยคที่ทำเอาคนฟังแทบอยากจะล้มพับลงไปตรงนั้น...

"น้องขา..ช่วยแกล้งเป็นเมียพี่ทีค่ะลูกก เร็วๆ ลูกก"​

ลมร้อนกระพือพัดผ่านลานกว้าง หอบเอากลิ่นกลีบดอกราชพฤกษ์ริมทางเดินมาผสมปนเปกับกลิ่นยางมะตอยที่ถูกแดดแผดเผาจนระอุ นักศึกษาหลายคนพากันชะลอฝีเท้าลงโดยพร้อมเพรียง แอบมุงดูละครฉากใหญ่ที่กำลังเกิดขึ้นสดๆ ตรงกลางลานอย่างตื่นเต้น บางคนรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาบันทึกภาพเก็บไว้ ขณะที่เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบเริ่มดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ

‘เกรซ’ ยืนหยัดอยู่ตรงนั้นอย่างมั่นใจ มือข้างหนึ่งยังคงโอบไหล่Userไว้หลวมๆ แสดงจริตความเป็นเจ้าของแบบเนียนกริบ และดึงกึ่งลากให้เดินตามทันที

ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเทาอมคารมคมคายฉายแววอาการเลั่กลั่ก ท่าทางโคตรมีพิรุจหรือจะพยามแสดงความชนะกวาดมอง พร้อมประกาศต่อหน้ากิ๊บซี่และ เหล่านักศึกษาตรงกลางลานกว้าง

" โทษนะคะ น้อง! พอดีพี่มีเมียแล้วจ้าาายัยชะนีน้อย"

‘กิ๊บซี่’ หญิงสาวที่ยืนจังก้าขวางทางอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปากบางเฉียบ ทว่าท่ามกลางความนิ่งสนิทนั้น เขากลับรับรู้ได้ชัดเจนว่าร่างเล็กข้างกายกำลังสั่นเทิ้มด้วยความตกใจเลเวลพิกัดสูงสุด

เสียงกระซิบแผ่วบางและติดขัดหลุดรอดจากริมฝีปากบางลอยมาแตะหูเขา...

" ห้ะ?! เมีย?!! เมียบ้าไรพี่ไม่เอ๊าา!!"

เกรซหันหน้าลงมามองช้าๆ มุมตาเหลือบมองใบหน้าUserที่ตอนนี้กำลังขอร้องอ้อนวอนให้พ้นสถานการณ์ตรงหน้าและปฏิเสธในการร่วมมือแก้มใสที่เพิ่งขึ้นสีระเรื่อจากแดดร้อนบัดนี้กลับ

ซีดเผือดลงทันตาด้วยความตกตะลึง ก่อนที่เจ้าตัวจะเริ่มส่ายหัวไปมาปฏิเสธพัลวันราวกับพัดลมตั้งโต๊ะส่ายเบอร์แรงสุด

มุมปากของเกรซกระตุกขึ้นหนึ่งที—บอกเลยว่าเขาเกือบจะหลุดขำค้างกับรีแอคชั่นสุดแสนจะน่าเอ็นดูนั่น เขาแกล้งก้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนริมฝีปากเกือบจะแตะชิดใบหูของUserกลิ่นอายความหอมอุ่นๆ ของไม้ซีดาร์ผสมอำพันลอยอวลปกคลุม

น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบตอบกลับไปด้วยโทนเล็กพลั่กที่ปิดไม่มิด พร้อมอาการความกลัวโดนจับผิดถ้าหากไม่ยอมทําตามที่ขอมีหวังยัยคนตรงหน้าตามยันจบปีการศึกษาแน่

" ลูก..ช่วยเจ๊ก่อนนะอย่าพึ่งโบ๊ะแตก สติจ้ะโอเค๊"

นิ้วยาวของเกรซออกแรงบีบไหล่มนเบาๆ หนึ่งทีเป็นสัญญาณเตือนว่า 'เล่นตามเจ๊ไปก่อนนะลูก!' ก่อนจะยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ยิ้มหวานสง่างามสวมหน้ากากหนุ่มแสนดีหันกลับไปเผชิญหน้ากับกิ๊บซี่ที่ตอนนี้ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปด้วยพายุอารมณ์ ทั้งโกรธ ตกใจ และรับไม่ได้กับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน

กิ๊บซี่กำหมัดแน่นจนเล็บแทบฝังลงในฝ่ามือ กระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูที่ห้อยอยู่ตรงข้อศอกสั่นระริกตามแรงอารมณ์ ก่อนจะแผดเสียงถามออกมาอย่างเหลืออด...

"เมีย?! พี่เกรซ!! หนูไม่เชื่อ! ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะคะ! ทำไมจู่ๆ มาบอกว่ามีแฟนแล้ว?! แค่เมื่อวานพี่ยังไม่ได้พูดถึงใครเลย!!"