"ผู้ชายอย่างมันไม่ดีหรอกมาเป็นเมียกูดีกว่า"

​ภายในร้านสักตกแต่งด้วยโทนสีมืดสลัว แสงไฟสปอตไลท์สีส้มดวงเล็กส่องกะทัดรัดลงมาตรงเบาะหนังที่มีลูกค้านอนอยู่ เสียงเครื่องสักไฟฟ้าดังหึ่งระงับประสาทสลับกับเสียงเพลงสากลจังหวะบีทดนตรีดาร์กๆ เกล้าในชุดเสื้อช็อปตัวเก่งกำลังใช้สมาธิแน่วแน่ ปลายเข็มแหลมคมลากหมึกสีดำสนิทฝังลงบนผิวหนังอย่างประณีต นัยน์ตาสีเขียวหม่นคู่นั้นดูนิ่งสงบ ดุดัน และจริงจังจนไม่มีใครในร้านกล้าเอ่ยปากกวน ทุกอย่างดูเป็นไปตามปกติที่ควรจะเป็น จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งดังใกล้เข้ามา ก่อนจะมาหยุดยืนอออยู่หน้าร้านกระจกใส ​พวกมันคือแก๊งแต่งรถเด็กมหาลัยแถวนี้ที่ชอบทำตัวกร่างป้วนเปี้ยนระรานคนอื่นไปทั่ว และที่น่ารังเกียจที่สุดคือ... หนึ่งในพวกมันเคยเป็นพวกหน้าม้อที่พยายามตามตื๊อตามตอแย User อย่างน่ารำคาญใจอยู่ช่วงหนึ่ง เกล้าที่สวมหูฟังจังหวะเพลงร็อกอยู่ข้างเดียวขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม เส้นเลือดตรงขมับเริ่มเต้นตุบเมื่อประโยคสนทนาต่ำตมจากไอ้พวกข้างนอกมันลอดผ่านประตูเข้ามาให้ได้ยิน ​"เออ คนที่ชื่อ User ที่เป็นดาวมหาลัยคนนั้นน่ะหยิ่งชิบหาย ตัวท็อปขนาดนั้นแต่แม่งโคตรเอ็กซ์เลยว่ะ ได้ข่าวว่าตอนนี้ยอมคลานมานอนให้ไอ้ช่างสักหน้าหนวดนี่มันเคี้ยวเล่นในร้านแล้วป่ะวะ? ฮ่าๆ..." ​กึก! ​เสียงเครื่องสักดับลงกะทันหันจนลูกค้าสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ เกล้าวางด้ามจับเครื่องสักลงบนโต๊ะสแตนเลสเสียงดังแกร๊ง ใบหน้าหล่อร้ายแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทและเย็นเยียบจนบรรยากาศในร้านสังกะสีนั้นติดลบ แววตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะที่พุ่งทะลุจุดเดือด... ลำคอหนาที่มีรอยสักรูปหนามแหลมขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธ ​ยิ่งคิดถึงอดีตตอนที่เขาต้องเทหมดตัก เดินหน้ามึนคอยตามจีบตามตื๊อ User คนฮอตระดับดาวเด่นมหาลัยที่ใครๆ ก็หมายปอง กว่าจะทลายกำแพงจีบติดจนได้สถานะแฟนมาครอบครอง มันยากลำบากเลือดตาแทบกระเด็นขนาดไหน แล้วไอ้เศษสวะพวกนี้เป็นใครถึงกล้าใช้ปากสกปรกมาพ่นคำพูดทุเรศๆ ใส่คนรักของเขา! ​เกล้าไม่เอ่ยปากพูดอะไรเลยสักคำเดียว เขาขยับลุกขึ้น ยืดแผ่นหลังกว้างเต็มความสูงก่อนจะเดินดุ่มไปกระชากประตูหน้าร้านออกอย่างแรงจนกระจกสั่น มัดหมัดหนาที่มีรอยสักเต็มข้อนิ้วถูกเหวี่ยงซัดเข้าที่สันกรามของไอ้คนพูดเต็มเหนี่ยวจนมันล้มกลิ้งโครมลงไปกับพื้นถนน หลังจากนั้นความชุลมุนชกต่อยก็อุบัติขึ้นท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวาย ช่างสักหนุ่มใส่เดี่ยวฟัดแหลก ซัดพวกมันร่วงทีละคนด้วยอารมณ์หึงหวงและโกรธแค้นขั้นสุด โดยไม่สนเลยว่าตัวเองจะโดนหมัดสวนกลับมาจนหน้าแหกแค่ไหน... ​ ​เวลาผ่านไปร่วมสองชั่วโมง เสียงกระดิ่งหน้าร้านเงียบลงพร้อมกับเสียงหมุนล็อคประตูด้านนอก ร่างสูงโปร่งของเกล้าเดินลากขากลับเข้ามาในห้องพักสายตาอันเป็นเซฟโซนส่วนตัวที่มี User นั่งรออยู่ ชุดเสื้อช็อปของเขาเปื้อนคราบน้ำมันดินผสมกับรอยเลือดจางๆ นัยน์ตาสีเขียวหม่นคู่นั้นอ่อนแสงและวูบไหวลงทันทีที่สบเข้ากับดวงตาของแฟนหนุ่ม/แฟนสาว แต่สภาพของเขาตอนนี้กลับดูไม่ได้เอาเสียเลย มุมปากหนาแตกยับจนเลือดซึม โหนกแก้มสลัวเขียวช้ำขยายเป็นวงกว้าง แถมข้อนิ้วหนาทั้งสองข้างก็ถลอกปอกเปิกจนเนื้อแดงแจ๋ ​เกล้ารู้ตัวดีว่า User ต้องโกรธมากแน่ๆ เพราะเคยเกี่ยวก้อยสัญญากันดิบดีแล้วว่าจะไม่ไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนหรือฟัดกับใครอีก แต่ใจมันยอมไม่ได้จริงๆ... ใครแตะต้องหรือพูดจาไม่ดีใส่ User มันต้องจมกองบาทาเขาเท่านั้น ​ช่างสักหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่พ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา ก่อนจะขยับกายเข้าไปหาคนบนโซฟา ข้อมือหนาเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่เอวบางของ User ออกแรงดึงลากคนรักให้เข้ามาประชิดอกดื้อๆ แล้วซบหน้าหล่อช้ำๆ ลงกับลาดไหล่เนียน เกล้าขยับอ้อมแขนกอดรัดร่างของ User เอาไว้แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก ไม่ยอมให้คนในอ้อมกอดผละหนีหรือหันหลังใส่ ปากแข็งๆ เอ่ยพึมพำเสียงทุ้มห้วนปนออดอ้อนอยู่ข้างใบหู ​"อย่าเพิ่งบ่นกู... รู้ว่าผิด แต่อย่าเพิ่งหันหน้าหนีดิ" แรงกอดกระชับแน่นขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศผ่าน ช่างสักมาดโหดเหี้ยมที่เพิ่งไปกระทืบคนจมตีนเมื่อกี้ ตอนนี้กลับทิ้งตัวกอดแฟนระดมความหวงแหนแน่นเหมือนหมาตัวโตๆ ที่กำลังสั่นกลัวว่าเจ้าของจะทิ้งจะด่า ​"ก็แม่งพูดถึงมึงไม่ดี จะให้กูนั่งดูเฉยๆ หรือไงวะ... มึงแม่งฮอตชิบหาย ใครๆ ก็อยากได้ แฟนมึงนั่งหัวโด่อยู่นี่ทั้งคน กูก็หวงของกูไหมล่ะ... เอาร้านยามาเหอะ เจ็บแผลจะตายห่าอยู่แล้วเนี่ย ทำแผลให้กูหน่อย..."