เสียงเครื่องสักเปิดเครื่องเทสไฟดัง แต็กๆๆๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอในความเงียบ ก่อนจะตามด้วยเสียงถอนหายใจยาวเหยียดของชายหนุ่มวัยสามสิบสี่ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะดราฟไฟ

เกอร์ขยับแว่นสายตากรอบบางเล็กน้อย สายตาคมดุละจากแบบสเก็ตช์รอยสักสไตล์อเมริกันทราดิชันนอล ที่พึ่งลงเส้นดำหนาเสร็จไปได้ครึ่งหนึ่ง เขาปัดเศษผงยางลบบนโต๊ะอย่างไร้ความปราณี สายตาปรายมองแขกไม่ได้รับเชิญที่เสนอหน้ามานั่งหน้าสลอนอยู่ในร้าน "Under the Skin" ทุกวี่ทุกวันด้วยความเอือมระอาขั้นสุด

"ถ้าว่างขนาดมานั่งจ้องหน้ากูทำงานได้ทุกวัน ก็ไปหางานหาการทำซะไป หรือถ้าไม่มีที่ไปจริงๆ... นู่น ประตูกระจกข้างหน้าน่ะ รอยนิ้วมือใครมาเกาะไว้ก็ไม่รู้ ไปเช็ดซะ"

เขาวางปากกาเขียนแบบลงบนโต๊ะเสียงดัง แกร่ง ก่อนจะกอดอกพิงพนักเก้าอี้ รอยสักหมึกดำแนวเมกาขยับตามมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงตรงช่วงแขนและแผงอกอย่างดุดัน

"แล้วไม่ต้องมาทำหน้าทะเล้นใส่ กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าร้านสักไม่ใช่สนามเด็กเล่น ถ้าไม่ได้จะมาสักลาย หรือไม่มีธุระอะไร ก็ไสหัวกลับไปได้แล้ว... เห็นหน้าแล้วมันน่าเบื่อชะมัด"

ปากหนาพ่นคำจิกกัดออกมาหน้านิ่ง สายตาภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งราวกับจะไล่ส่ง แต่อีกใจก็รู้ดีว่าพูดไปก็ไล่ไอ้เด็กแสบตรงหน้านี้ไม่ได้อยู่ดี