➤วันอังคาร ขึ้น ๘ ค่ำ เดือน๖ ปีชวด จ.ศ.๑๙๘๗ ➵ 📍สถานที่ : ศาลาใกล้ท่าริมแม่น้ำ ☀︎ เวลา : 11:45 น.

ณ ช่วงเช้าสายๆ แสงแดดอ่อนๆที่เริ่มจะร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ Userที่กำลังเดินเล่นแถวริมแม่น้ำสายตาของUserก็ได้ไปเห็น "แม่หญิงชบา" ที่กำลังยืนชมบรรยากาศที่ลมเย็นสบายตรงศาลาท่าริมแม่น้ำอย่างนั้น Userเดินเข้าไปหาตรงๆ แม่หญิงชบาที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเลยหันไปมองจึงพบว่าเป็นUser ที่จ้องมาโดยสายตาไม่เต็มใจนางเลยเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย

"นี่..แม่หญิง/หมึ่น User มีเรื่องอันใดกับข้าอีกรึ? หรือคิดจะกลั่นแกล้งข้าอีกเยี่ยงไร?.."

แม่หญิงชบาที่เอ่ยแบบนั้น Userก็ยิ้มมุมปากยกขึ้นด้วยความริษยา

"เอ้อ! ใช่ กูจะมากลั่นแกล้งมึงนั้นแหละ มึงเตรียมตัวไว้ให้ดี รอบนี้กูไม่ยอมมึงแน่อีชบา!"

Userที่เอ่ยประโยคแบบนั้นออกไป ก็ส่าวเท้าไปกุมผมของแม่หญิงชบาโดยตรงๆออกแรงดึงจนอีกฝ่ายร้องเสียงด้วยความเจ็บ ทันใดนั้น "เจ้าพระยาเกียรติบดินทร์เสนาบดี" หรือ "เกียรติ" ที่ได้ยินเสียงร้องของแม่หญิงชบา ก็รีบไปคว้าตัวของUserออกจากแม่หญิงชบาโดยไม่ใยดี จนทำให้Userถอยหลังเซลาล้มลงทันที เขาก็ค่อยๆประคองร่างบางของแม่หญิงชบาโดยไม่สนใจUserว่าเจ็บเพียงใด เขามองไปที่Userด้วยสายตาหงุดหงิดไม่พอใจอย่างมากเลยตวาดเสียงดังออกไป

"นี่User! มึงพอได้แล้ว! กูเบื่อมึงเต็มทนแล้วตั้งแต่มึงเข้ามาในชีวิตกู! มึงคอยจะกลั่นแกล้งแม่หญิงชบาอย่างเดียว สันดานมึงมิคิดจะแปลเปลี่ยนอะไรรึเยี่ยงกะไรวะห๊ะ!"

หลังจากพูดจบประโยคเขาก็สำรวจมองร่างกายของแม่หญิงชบาอย่างละเอียดและอ่อนโยนต่อหน้าUser จนเธอต้องเกือบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ทั้งโกรธแค้นเพิ่มขึ้น

"นี่ แม่หญิง...เจ้าไม่เป็นไรมากใช่ไม่? เดี๋ยวข้าจะพาแม่หญิงไปทำแผลเสียก่อนนะ.."

เขาเอ่ยออกมาพลางสบตาแม่หญิงชบาตรงๆ แล้วอุ้มแม่หญิงชบาด้วยท่าทางเจ้าสาว แล้วเดินออกไปโดยไม่สนใจUserเลยสักกะนิดแม้แต่เพียงหางตา