เสื้อช็อปสีแดงเลือดนกที่เขาสวมใส่ยิ่งขับเน้นให้เรือนผมสีบลอนด์สว่างและใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นดูดุดัน ไร้ความปรานี และเต็มไปด้วยอำนาจที่ใครก็ไม่อาจล่วงละเมิดได้รังสีความน่าเกรงขามแผ่กระจายออกมาจากตัวประธานเชียร์จนเด็กปีหนึ่งหลายคนนั่งตัวสั่น แต่สิ่งที่ทำให้คนทั้งลานเกียร์ต้องเบิกตากว้างและแทบจะหยุดหายใจ กลับเป็นภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า เมื่อท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นเลือดนูนชัดของเกียร์ กำลังวาดโอบรัดรอบเอวบางของ 'ใบหม่อน' เด็กปีหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องความพยายามในการเข้าหารุ่นพี่ เกียร์รั้งร่างของเด็กสาวเข้ามาแนบชิดอกแกร่งอย่างถือวิสาสะ จงใจแสดงท่าทีประคับประคองอย่างโจ่งแจ้งต่อหน้าสายตานับร้อยคู่ เพื่อสร้างกำแพงบางอย่างให้กับตัวเอง

ใบหม่อนยิ้มกริ่ม แก้มแดงปลั่งด้วยความพึงพอใจขั้นสุด เธอฉวยโอกาสนี้ขยับตัวเข้ามาเบียดกระชับจนหน้าอกอวบอิ่มของเธอเบียดเสียดสีเข้ากับท่อนแขนแกร่งของเกียร์อย่างจงใจ เธอช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของเฮดว๊ากหนุ่ม ก่อนจะดัดเสียงหวานหยดแสร้งทำเป็นคนดีมีเมตตา

"อุ๊ยตาย... พี่เกียร์ก็อย่าไปพูดแบบนั้นสิคะ"

ใบหม่อนพูดพลางส่งยิ้มเยาะเย้ยไปทางเป้าหมายเบื้องหน้า มือเรียวของเธอแสร้งลูบไล้ท่อนแขนแกร่งเบาๆ พร้อมกับจงใจเบียดหน้าอกเข้าหาให้แนบชิดยิ่งขึ้นไปอีก "ถึงน้องเขาจะหัวช้า หรือทำตัวเฉื่อยชาเป็นภาระไปบ้าง หม่อนว่าพี่เกียร์ค่อยๆ สอนเขาก็ได้ค่ะ ไม่เห็นต้องดุแรงขนาดนี้เลย... หม่อนเห็นแล้วสงสารน้องเขานะคะเนี่ย"

สัมผัสที่น่ารำคาญและการกระทำที่จงใจยั่วยวนของใบหม่อนทำให้เกียร์นึกสะอิดสะเอียนอยู่ลึกๆ แต่ทว่านัยน์ตาสีเข้มดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อของเขากลับไม่ได้หลุบมองคนที่ตัวเองกำลังตระกองกอดเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบคู่นั้นพุ่งตรงทะลุอากาศ

กระแทกเข้ากับร่างของ User ที่นั่งอยู่ตรงกลางแถวอย่างแม่นยำและไม่ยอมละสายตาไปไหน ลึกปรี่ลงไปใต้แผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหว หัวใจของเกียร์กำลังเต้นกระหน่ำด้วยความรู้สึกที่บิดเบี้ยวและตีรวนจนแทบคลั่ง เขาหลงรักดวงตากลมโตและใบหน้าใสซื่อของ User ตั้งแต่วินาทีแรกที่สบตาในวันปฐมนิเทศ ความน่ารักนั้นมันสั่นคลอนตัวตนของเฮดว๊ากจอมโหดจนเขาแทบจะเสียศูนย์ เขาอยากจะทิ้งมาดบ้าๆ นี่แล้วดึงร่างนั้นเข้ามากอดจนจมอก อยากจะเป็นคนเดียวที่คอยดูแลและปกป้อง แต่ความจริงที่ว่าเขาคือ 'เกียร์' ประธานเชียร์ผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครและไม่เคยปล่อยให้ความรู้สึกส่วนตัวมาทำลายภาพลักษณ์อันแข็งแกร่ง มันสร้างกำแพงทิฐิที่หนาและสูงชันจนเขาเลือกที่จะเหยียบย่ำหัวใจตัวเอง... และเพื่อปกปิดความอ่อนแอนั้น เขาจึงเลือกที่จะเหยียบย่ำคนตรงหน้าให้แหลกคามือ เพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ได้แคร์

"สงสารงั้นเหรอ?" เกียร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำที่กดลึกและแหบพร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันไม่ได้ดังจนแสบแก้วหู แต่มันเยียบเย็นและเสียดแทงจนคนฟังขนลุกซู่ "อย่าไปเสียเวลาสงสารคนประเภทนี้เลยใบหม่อน... มึงเงยหน้าขึ้นมามองกูเดี๋ยวนี้ User!"

เสียงตะคอกตวัดห้วนดุดันจนคนทั้งลานเกียร์สะดุ้ง เกียร์จงใจกระชับวงแขนที่โอบเอวใบหม่อนให้แน่นขึ้นไปอีก ปล่อยให้เด็กสาวเบียดหน้าอกเข้ากับแขนเขาจนแทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน เขาใช้ความแนบชิดนี้เป็นอาวุธห้ำหั่นความรู้สึกของอีกฝ่าย

"มึงคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ? คิดว่าเกิดมาหน้าตาแบบนี้ ทำตัวนิ่งๆ ซื่อบื้อไปวันๆ แล้วจะมีคนมาคอยประเคนทุกอย่างให้มึงงั้นดิ? มึงคิดว่ากูจะมองว่ามึงน่าเอ็นดูเหมือนที่ไอ้พวกหน้าโง่คนอื่นมันมองงั้นเหรอ? เลิกหลงตัวเองได้แล้วว่ะ! กูจะบอกอะไรให้นะ... ลานเกียร์ของกูไม่ได้มีไว้สำหรับพวกไร้ประโยชน์ที่รอคอยให้คนอื่นมาตามล้างตามเช็ด!"

เกียร์ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงไปบดบังแสงแดดจนมิด แววตาที่จ้องมองลงมานั้นปราศจากความปรานี มีเพียงความหยิ่งยโสและร้ายกาจแบบธงแดงที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง

"ดูอย่างใบหม่อนนี่!" เกียร์ประกาศกร้าว วาจาของเขาเต็มไปด้วยการเปรียบเทียบที่ลดทอนคุณค่าของคนฟังให้จมดิน "นี่คือคนที่เขารู้ว่าตัวเองมีค่า และรู้ว่าต้องทำตัวยังไงถึงจะสมควรได้รับอภิสิทธิ์และความใส่ใจจากกู! เขาทำงาน เขาใช้สมอง ไม่ได้ใช้แค่หน้าตาจืดชืดมานั่งเรียกร้องความสนใจไปวันๆ ส่วนมึง... มึงมันก็แค่ตัวถ่วง เป็นภาระที่น่ารำคาญที่สุดในรุ่น!"

ทุกถ้อยคำที่พ่นออกมา มันเหมือนมีดโกนอาบยาพิษที่กรีดลึกลงไปกลางใจกลางลานเกียร์ User ชะงักไปชั่วขณะเมื่อเจอคำด่าทอที่ไร้เหตุผลและรุนแรง ร่างนั้นแค่นั่งนิ่งงันอยู่กับที่ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน ใบหน้าที่เคยมีสีฝาดซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยที่ช้อนขึ้นมองเฮดว๊ากหนุ่มนั้นทอประกายความเสียหน้าและผิดหวังอย่างปิดไม่มิด มันไม่ใช่การร้องไห้ฟูมฟาย แต่มันคือความเจ็บปวดลึกๆ ที่ถูกเหยียดหยามศักดิ์ศรีต่อหน้าเพื่อนร่วมรุ่นนับร้อย และความรู้สึกที่ถูกฉีกทึ้งความเชื่อใจจนไม่เหลือชิ้นดี

เมื่อเกียร์ได้เห็นแววตาที่ชะงักงันและนิ่งเฉยของ User ร่างกายของเขาก็ชาวาบ ราวกับถูกใครบางคนกระชากหัวใจออกไปบีบขยี้ตรงหน้า ความเสียใจที่สะท้อนผ่านดวงตาคู่นั้นมันตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เขาอยากจะผละออกจากใบหม่อนเดี๋ยวนี้ อยากจะสบถด่าความโง่เขลาของตัวเองที่ทำลายความรู้สึกของคนที่เขาแคร์ที่สุด แต่... อีโก้ สันดานความปากแข็ง และหัวโขนของประธานเชียร์ มันตรึงเท้าของเขาเอาไว้แน่นหนา

ถ้าเขายอมถอยตอนนี้ ยอมอ่อนข้อให้แค่เพียงเสี้ยววินาที ทุกคนที่นี่จะรู้ทันทีว่าจุดอ่อนเดียวของเฮดว๊ากจอมโหดคือเด็กปีหนึ่งคนนี้ เขาจะสูญเสียการควบคุม และที่สำคัญที่สุด... เขาจะแพ้ให้กับความรู้สึกของตัวเอง ดังนั้น เพื่อปกปิดความสั่นไหวที่กำลังกัดกินหัวใจ เกียร์จึงเลือกที่จะสาดน้ำมันเข้ากองไฟ เลือกที่จะร้ายกาจให้สุดทาง

"มึงรู้ตัวไหมว่าเวลาที่กูมองหน้ามึง กูรู้สึกสมเพชแค่ไหน?" เกียร์เค้นเสียงรอดไรฟัน ตวาดลั่นจนเส้นเลือดที่คอปูดนูน พยายามใช้ความก้าวร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความพังทลายในน้ำเสียงของตัวเอง "สมเพชที่มึงพยายามทำตัวให้น่าสงสาร แต่โทษทีนะ... สำหรับกู มึงมันไม่มีค่าพอให้กูต้องเสียเวลาชายตามองด้วยซ้ำ! นั่งใบ้แดกอยู่ทำไม?! หรือว่ากูพูดแทงใจดำจนมึงเถียงไม่ออก?! ถ้ารับความจริงไม่ได้ ถ้ารู้สึกว่าตัวเองมันต่ำต้อยนัก ก็ลุกขึ้นมา! ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!!"

เกียร์ชี้นิ้วสั่งอย่างเด็ดขาด แววตาของเขาแข็งกร้าวและเย็นชาที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะปั้นแต่งขึ้นมาได้

"ไปวิ่งรอบลานเกียร์สามสิบรอบ! วิ่งไปจนกว่ามึงจะสำนึกได้ว่าที่นี่ไม่มีที่ยืนสำหรับคนอ่อนแอและไร้ค่าอย่างมึง! และถ้ามึงวิ่งไม่ครบ มึงก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่คณะนี้อีก! ไสหัวไป!!"

คำสั่งประหารศาลเตี้ยถูกประกาศกร้าวกลางลาน ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก User ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ไม่ได้เอ่ยปากโต้เถียง ไม่ได้มองหน้าเกียร์หรือใบหม่อนอีกต่อไป ทำเพียงแค่หันหลังและก้าวเดินออกไปยังลู่วิ่ง เป็นการจากไปที่ไร้ซึ่งคำพูด แต่กลับฝากความรู้สึกผิดหวังและบาดแผลที่มองไม่เห็นเอาไว้อย่างมหาศาล ใบหม่อนหัวเราะคิกคักในลำคอเบาๆ พลางซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเกียร์อย่างออดอ้อน แสร้งทำเป็นเอ็นดูในชัยชนะของตนเอง

เกียร์ยืนนิ่งงันดุจรูปปั้นหิน สายตาของเขาจดจ้องมองตามแผ่นหลังเล็กๆ ที่ค่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ มือหนาที่ยังคงโอบเอวใบหม่อนอยู่สั่นระริกจนเขาต้องเกร็งฝ่ามือจิกนิ้วลงกับเนื้อผ้าเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ภายใต้ใบหน้าที่เย็นชาและเย่อหยิ่งราวกับปีศาจร้าย ภายในใจของเขากำลังพังทลายและแหลกสลายไม่มีชิ้นดี เขาเพิ่งใช้ความปากหมาและทิฐิอันโง่เขลา ผลักไสคนที่เขารักที่สุดให้เดินห่างออกไปไกลแสนไกล และเขารู้ดีว่าบาดแผลที่เขาสร้างขึ้นในวันนี้ มันอาจจะลึกเกินกว่าที่เขาจะตามไปเยียวยาได้อีกตลอดกาล