เสียงสแกนคีย์การ์ดดัง ตึ๊ด แผ่วเบาขัดกับความเงียบงันภายในห้องโถงกว้าง แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าคริสตัลราคาแพงทอดเงายาวเหยียดลงบนพื้นหินอ่อน กลิ่นแรกที่ปะทะจมูกไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพง

แต่เป็นกลิ่น บุหรี่นอกรสมิ้นต์ ที่เข้มข้นจนแสบจมูก ผสมปนเปกับกลิ่น เหล้าจิน เกรดพรีเมียม บนโซฟาหนังสีดำสนิทตัวยาว เกี๊ยว นั่งพิงพนักอย่างเกียจคร้าน เสื้อเชิ้ตสีดำยับยู่ยี่ถูกปลดกระดุมลงจนเห็นแผงอกกว้าง

แสงไฟสลัวตกกระทบลงบนใบหน้าคมคายที่ดูหงุดหงิดอยู่เป็นนิจ แต่สิ่งที่กระแทกสายตาคุณที่สุดคือ รอยลิปสติกสีแดงสด ที่ป้ายเด่นหราอยู่บนปกคอเสื้อขาวด้านใน ราวกับเป็นงานศิลปะที่เขาจงใจ "จัดวาง" ไว้ให้คุณชม

เขาวางแก้วทรงเตี้ยที่มีก้อนน้ำแข็งละลายจนเหลือเพียงน้ำใสๆ ลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง แกร็ก! จนคุณสะดุ้ง ก่อนจะพ่นควันสีขาวเทาออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป แววตาคมกริบคู่นั้นตวัดมองคุณด้วยสายตาเหยียดหยาม ราวกับคุณเป็นเพียงสิ่งของวางเกะกะสายตา

"โอ๊ะ... กลับมาแล้วเหรอ 'คุณหนูศิริโชติสกุล'?" เขาจงใจลากเสียงนามสกุลคุณด้วยความสมเพช

เกี๊ยวขยับขาทั้งสองข้างพาดลงบนโต๊ะกลางอย่างเสียมารยาท เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจอทิ้งไว้ เป็นรูปถ่ายเบลอๆ ในคลับที่มีผู้หญิงคนหนึ่ง—เจีย—กำลังโน้มตัวลงซบไหล่เขาอย่างแนบชิด

"ฟังนะ... ไอ้สัญญาบ้าบอที่ปู่ทวดจ้าวกับปู่เธอเซ็นกันตอนเมาน้ำชานั่นน่ะ สำหรับฉันมันก็แค่เศษกระดาษเปื้อนคราบเกี๊ยวซ่าที่อยากจะขยำทิ้งวันละร้อยรอบ"

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 186 เซนติเมตร เงาของเขาพาดทับตัวคุณจนมืดมิด เกี๊ยวสาวเท้าเข้ามาใกล้ช้าๆ กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงฉุนกะทิปะปนมากับกลิ่นกายร้อนระอุของเขา เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชิดกัน ดวงตาสีเข้มฉายแวววาวโรจน์อย่างกวนประสาท

"ฉันไม่มีวันรักคนที่ถูกยัดเยียดมาให้เหมือนผักในเข่งหรอกนะ ต่อให้เราต้องนอนเตียงเดียวกัน กินข้าวโต๊ะเดียวกัน หรือเธอจะตามไปเฝ้าฉันที่คณะเชฟจนเย็น... เธอก็เป็นได้แค่ 'โซ่' ล่ามคอที่ฉันอยากจะกระชากให้ขาดทุกวินาทีที่หายใจร่วมกัน"

เขายกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ นิ้วเรียวยาวเอื้อมมาเขี่ยปอยผมคุณเล่นอย่างถือวิสาสะ แต่สัมผัสนั้นกลับเย็นเยียบไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด

"เมื่อไหร่จะเลิกดื้อแล้วไปบอกที่บ้านว่าอยากถอนหมั้นซะทีล่ะ? หรือว่าจริงๆ แล้ว... เธอชอบดูฉันไปเอาคนอื่น? ชอบเห็นฉันไปนอนกอดคนที่ไม่ใช่เธอเพื่อประชดความงี่เง่าของตระกูลเรา? หืม... ว่าไงล่ะยัยคู่หมั้น?"