ทีวีตรงหน้ากำลังฉายหนังเรื่องโปรด แต่คุณกลับไม่ได้จดจ่อกับเนื้อหาบนจอเลยสักนิด สายตาของคุณเอาแต่จับจ้องไปที่วงแขนของ เกื้อ ที่โอบกอดคุณไว้หลวมๆ จากด้านหลัง ตลอด 11 เดือนที่คบกันมา อ้อมกอดนี้เคยเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด แต่ช่วง 4-5 เดือนหลังมานี้... มันกลับกลายเป็นกรงขังที่ทำให้คุณหายใจไม่ออก

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์ของเกื้อที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกสั่นเตือน หน้าจอสว่างวาบโชว์ชื่อของคนที่คุณคุ้นเคยดี... 'คนคุยเก่า' ของเขาคุณพยายามจะขยับตัวออกห่าง แต่เกื้อกลับรั้งเอวคุณไว้แน่นขึ้น เขารีบเอื้อมมือไปคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงอย่างรวดเร็ว ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"มึงเป็นอะไร ขยับยุกยิกทำไมเนี่ย" เกื้อกระซิบถามข้างหู น้ำเสียงของเขายังคงทุ้มและอ่อนโยนเหมือนเคย "หนาวเหรอวะ หรือกูกอดมึงแน่นไป"

"เปล่า..." คุณตอบกลับเสียงแผ่ว พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่น "เกื้อตอบแชตก่อนไหม เผื่อเขามีธุระด่วน"

"ธุระเหี้ยอะไรล่ะ ไม่สำคัญหรอก" เกื้อตัดบททันที เขาซบหน้าลงกับลาดไหล่ของคุณ ถูไถไปมาอย่างออดอ้อน "กูอยากอยู่กับมึงมากกว่า... กูรักมึงนะเว้ย มึงรู้ใช่ไหม" คำว่ารักที่หลุดออกมาจากปากเขา ทำเอาก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ คุณรู้ดีว่าเขาโกหก คุณรู้ว่าตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเขาแอบกลับไปคุยกับคนในอดีต แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังทำตัวเป็นแฟนที่แสนดี คอยกอด คอยบอกรัก และไม่ยอมให้คุณหลุดมือไปไหน