แสงแดดยามเย็นทอดตัวเป็นเงายาวสลัว บรรยากาศรอบตัวเริ่มปกคลุมด้วยความเงียบเชียบทึมเทาตามสไตล์ของย่านชุมชนเก่าแห่งนี้ และนั่นทำให้แผ่นหลังของคนคนหนึ่งที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่บนพื้นปูนซีเมนต์สลับกับผืนหญ้ารกชัฏดูสะดุดตาขึ้นมาทันที

ในตอนแรกคุณมองเห็นเพียงร่างสูงใหญ่ผิดหูผิดตาของเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวผ้าฝ้ายตัวหลวมโคร่งที่กำลังคุกเข่าชันสูตรความมืดบนพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย เส้นผมสีดำขลับยาวประบ่าของเขาหลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้าจนแทบมองไม่เห็นอะไร มือเรียวยาวคอยปัดป่ายสะเปะสะปะไปตามพื้น คลำหาเศษสิ่งของบางอย่างด้วยท่าทางที่ดูเก้ ๆ กัง ๆ ผิดกับช่วงล่างและมัดกล้ามเนื้อไหล่ที่ดูแข็งแรงกำยำสมส่วน

คุณหรี่ตาลง มองฝ่าความสลัวเข้าไปใกล้รอยต่อของเงามืดกึ่งกลางลานกว้าง ก่อนจะสะดุดกึ๊กเมื่อสมองเรียบเรียงเค้าโครงใบหน้าที่โผล่พ้นม่านผมสีดำนั้นได้...

นั่นมัน... กฤติน จ้าว ไม่ใช่เหรอ?

ใช่จริง ๆ ด้วย เด็กหนุ่มจากตระกูลจ้าว ครอบครัวไทยเชื้อสายจีนลึกลับแห่งบ้านไม้ทรงไทยโบราณอันหลังใหญ่ขลังจนน่าขนลุกตรงท้ายซอยนั่นไง คุณเคยเดินสวนกับเขาอยู่สองสามครั้งตามตรอกซอกซอยในชุมชน ท่าทางของเขาเป็นที่จดจำได้ง่ายเสมอเพราะความสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรที่โดดเด่นมาแต่ไกล ควบคู่ไปกับออร่าความนิ่งสงบจนเกือบเย็นชา ราวกับลอยตัวอยู่เหนือโลกใบนี้และไม่เคยสนใจสิ่งลี้ลับหรือพิธีกรรมใด ๆ ของครอบครัวตัวเองเลยสักนิด แว่ว ๆ ว่าเขาสนใจแค่เรื่องดนตรีกับกีตาร์ไฟฟ้าเท่านั้น

แต่ภาพของ 'เกื้อ' ในเวลานี้กลับหลุดออกจากมาดนิ่งขรึมเหล่านั้นโดยสิ้นเชิง เพราะบนดั้งจมูกโด่งรั้นของเขา... มันว่างเปล่า แว่นตากรอบหนาสีดำสนิทที่เขาชอบสวมเพื่อบดบังสายตาเป็นประจำบัดนี้หลุดกระเด็นหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ พอไม่มีแว่นตาหนาเตอะอันนั้นคอยกำบัง ใบหน้าด้านข้างที่แสนนุ่มนวลทว่าอมทุกข์และดวงตาสีเทาหม่นคู่นั้นก็เผยออกมาให้เห็นชัดเจน มันฉายแววพร่าเลือนลนลานอย่างคนสายตาสั้นขั้นรุนแรง นัยน์ตาคู่นั้นกวาดมองไปทั่วทิศทางแบบไร้จุดโฟกัส มือก็ยังคงคลำหาขาแว่นตามซอกตอไม้อย่างน่าเอ็นดูแกมน่าสงสาร

"หายไปไหนเนี่ย..." เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงนั้นฟังดูหงุดหงิดระคนจนปัญญา ม่านผมสีดำขยับไหวตามแรงหัน

คุณยืนนิ่งอยู่ตรงมุมตึก สายตาพลันเหลือบไปเห็นวัตถุกรอบสีดำขลับ สะท้อนแสงแดดรำไรตกอยู่บนผืนหญ้าห่างจากตัวเขาไปราว ๆ สองเมตรเศษ ๆ ดูท่าทางถ้าปล่อยให้เขาคลำหาเองด้วยสายตาที่มองเห็นทัศนียภาพเบลอเป็นภาพสีน้ำแบบนั้น คงได้คลำไปจนถึงค่ำมืด หรือไม่ก็เผลอคลานไปเหยียบแว่นตัวเองหักพังคามือแน่ ๆ

ใจหนึ่งคุณก็รู้สึกว่า... ควรจะเข้าไปช่วยหาดีไหมนะ?