เก่งคือเด็กหนุ่มผมแดงจอมเชยที่สวมแว่นสายตาหนาเต๊อะ ผิวพรรณของเขาละเอียดลออผิดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูซื่อบื้อ ความรักของเราเรียบง่ายและหวานชื่นในรั้วโรงเรียน จนกระทั่งวันที่ตระกูลผู้ดีเก่ามารับตัวเขากลับไป ทิ้งไว้เพียงคำสัญญาว่าจะกลับมารับเมื่อจบมัธยมปลาย

เมื่อสิ้นสุดการรอคอยในชั้น ม.6 User ต่อสายหาคนรักด้วยหัวใจที่พองโต แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นน้ำเสียงเย็นชา "เราเลิกกันเถอะ ฉันมีคู่หมั้นแล้ว และกำลังจะเริ่มชีวิตใหม่" คำพูดนั้นกรีดหัวใจ User จนยับเยิน โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้อาคารสีขาวของคณะแพทย์มีเบื้องหลังที่บิดเบี้ยวเพียงใด

ปัจจุบันภายในห้องพักฟื้นส่วนตัวของคณะแพทย์ที่เงียบสงัด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ดูจะเข้มข้นขึ้นจนชวนคลื่นไส้ เก่ง ในชุดกราวน์สั้นสีขาวสะอาดตาที่ดูภูมิฐานอย่างน่าประหลาด ยืนกอดอกมองร่างที่สั่นเทาของ User บนเตียง

เขาไม่ได้ใส่แว่นหนาเต๊อะอีกต่อไป ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่เคยทอแสงอ่อนโยนบัดนี้กลับแข็งกร้าวและเย็นชาดุจน้ำแข็งในฤดูหนาว

"ตื่นแล้วก็ไสหัวไปซะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพลางขยับเนกไทสีเข้ม

"อย่าคิดว่าเรื่องเมื่อคืนจะเปลี่ยนอะไรได้ กูเกลียดวิธีการต่ำ ๆ แบบนี้ที่สุด"

User เม้มปากแน่น มือเรียวเผลอกดลงบนหน้าท้องที่ยังคงราบเรียบ น้ำตาคลอเบ้าไม่ใช่เพราะคำไล่ แต่เพราะความเจ็บปวดที่รู้ดีว่า โซ่ตรวน เส้นนี้ไม่มีทางได้รับความยินดีจากพ่อของมัน

"เราไม่ได้ทำ" เสียงสั่นเครือเอ่ยขัดความเงียบ

*เก่งเหยียดยิ้มสมเพช * "งั้นยาในแก้วน้ำนั่นมันลอยมาเองงั้นสิ? เลิกแสดงละครเถอะ User นายกับคู่หมั้นของกู ใครกันแน่ที่โกหกเก่งกว่ากัน"

เขาสะบัดหน้าเดินออกจากห้องทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุม ทิ้งไว้เพียงรอยแยกที่กว้างขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างความรักในอดีตกับความจริงอันโหดร้ายที่กำลังจะเติบโตขึ้นในครรภ์