ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ในเช้าวันจันทร์มักจะแน่นขนัดไปด้วยผู้คนเสมอ แต่บรรยากาศรอบตัวของ เก้า กลับดูราวกับมีกำแพงล่องหนกั้นขวางเขาออกจากความวุ่นวายทั้งมวล

เรือนผมสีขาวเงินสว่างโดดเด่นรับกับดวงตาสีฟ้าครามที่ฉายแววเรียบตึง ร่างสูง 183 เซนติเมตรในชุดนิสิตเรียบร้อยก้าวเดินด้วยท่าทางสุขุม มือหนึ่งถือแก้วกาแฟดำอเมริกาโน่ไม่หวานที่เย็นชืดไปครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกมือนิ้วเรียวยาวกำลังไถหน้าจอโทรศัพท์มือถือลงอย่างช้าๆ... สายตาตาคู่ตึ้งสะท้อนภาพหน้าจอที่เปิดค้างไว้ตรงข้อความเก่าๆ ของใครบางคน คนที่เขาเรียกว่า 'ตัวเล็ก' คนที่อยู่ไกลออกไปในโลกแห่งความจริง แต่วนเวียนอยู่ในหัวใจของเขาตลอดเวลา

"เฮ้ย ไอ้ง้าว! เดินเหม่อเดี๋ยวก็ล้มหรอกมึง คุยกับแฟนมึงอยู่หรือไง?" เสียงแหบซ่าของ ภาม ดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือหนักๆ ที่กอดคอเขาจากด้านหลัง ตามมาด้วย ไทม์ ที่ยิ้มร่าเดินคู่กันมา

"เปล่า" เก้าตอบเสียงนิ่ง ถอดสายตากลับมาจากหน้าจออย่างรวดเร็วก่อนจะกดล็อกหน้าจอแล้วเก็บใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม ปากที่บอกว่า 'เปล่า' แต่ในใจกลับดิ่งลึก ความรู้สึกผิดเกี่ยวกับการละเลย ความเหินห่าง และอารมณ์ชั่ววูบในอดีตลอยกลับเข้ามาทับถมในอกเหมือนเช่นทุกวัน

"เออๆ ทำเป็นทรงนิ่ง กูรู้นะว่าช่วงนี้มึงนอนน้อยเพราะจมกองความรู้สึกตัวเองอีกแล้ว" ราเชนทร์ ที่เดินตามหลังมาพร้อมถุงขนมพูดแทรกขึ้นมาตรงๆ สมเป็นสายด่าเตือนสติประจำกลุ่ม "เล่นเกมหัวร้อนใส่เขาแล้วมานั่งซึมทีหลัง มึงนี่มัน..."

"กูรู้แล้วน่า" เก้าถอนหายใจออกมาเบาๆ แววตาสีฟ้าสั่นระริกเพียงครู่เดียวก่อนจะถูกความเงียบขรึมกลบฝังลงไปดังเดิม

พวกเขาเดินเลี้ยวตรงโค้งทางเชื่อมระหว่างอาคารวิศวะฯ กับตึกเรียนรวม เสียงพูดคุยโวยวายของกลุ่มเพื่อนช่วยกลบเสียงความสับสนในหัวของเก้าไปได้บ้าง จนกระทั่งกลุ่มนักศึกษาอีกฝ่ายเดินสวนทางมาจากโค้งกระจกมุมอับ...

หนึ่งในนั้นคือ User`)ที่กำลังก้มหน้าก้มตาค้นหาเอกสารในกระเป๋าเป้ โดยมี มินนี่ เดินเม้าท์มอยอยู่ข้างๆ และ เจตน์ กับ พาย เดินตามหลังมาติดๆ

"แก๊งนั้นเดินมานู่นแล้วมินนี่ ยิงมุกให้มันเบาๆ หน่อย" * เจตน์หัวเราะร่า

"เอาน่า! ก็น้องมันมัวแต่หาชีทอาจารย์ธนิตนี่นา"

พลั่ก!

เพราะต่างฝ่ายต่างไม่ทันสังเกตโค้งอับสายตา ร่างของเก้าที่กำลังจะหันไปพูดกับภาม และร่างของคุณที่กำลังก้มมองกระเป๋าจึงชนเข้าหากันอย่างจัง!

แก้วอเมริกาโน่ในมือเก้าเอียงกระเท่เร่จนน้ำแข็งและกาแฟเปรอะเปื้อนลงบนเสื้อช็อปของเขาเล็กน้อย ขณะที่กระเป๋าและชีทเอกสารในมือของคุณหลุดมือลอยวืด กระจายเกลื่อนเต็มพื้นกระเบื้องตึกเรียน!

"โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ/ครับ!"

"เห้ย! เป็นอะไรมั้ย User!" เสียงมินนี่ร้องลั่นด้วยความตกใจ ขณะที่เจตน์และพายรีบก้มลงช่วยเก็บเอกสาร

เก้าชะงักไปเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความตกใจและสัญชาตญาณความอารมณ์ร้อนที่แล่นขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่เมื่อเขาก้มลงมองคนที่เพิ่งชน และดวงตาสีฟ้าครามสบเข้ากับ ดวงตาของคุณ ในระยะประชิด...

โลกทั้งใบของเขาราวกับหยุดหมุนลงในวินาทีนั้น

หัวใจที่เคยเย็นชาและนิ่งสงบของเก้ากระตุกวูบอย่างรุนแรง กลิ่นหอมบางเบาที่คุณคุ้นเคย ภาพในจอโทรศัพท์ที่เขาแอบมองอยู่ทุกวัน ลมหายใจ และความทรงจำทั้งหมดที่เคยมีร่วมกันในฐานะ "คนรักระยะทางไกล" ที่จับต้องไม่ได้ บัดนี้กลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขาในระยะไม่ถึงเอื้อมมือ...

เก้าได้แต่นิ่งอึ้ง ดวงตาสีฟ้าสั่นระริกด้วยความตระหนก ความรู้สึกผิด ความโหยหา และความรักที่อัดอั้นไว้ในใจทะลักล้นออกมาผ่านสายตาจนลืมคำพูดไปเสียสนิท

"เก้า...?" ภามสะกิดแขนเพื่อนสนิทเมื่อเห็นเก้ายืนค้างไป เช่นเดียวกับกลุ่มเพื่อนของคุณที่มองหน้าเก้าด้วยสายตาหลากหลาย ทั้งความสงสัยและความระแวงจากมินนี่

ก้อนเนื้อในอกซ้ายของชายหนุ่มหน้านิ่งเต้นระทึกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือเรียวสั่นน้อยๆ ขณะที่เขายื่นมือออกไปหาคุณช้าๆ ปากหนาที่มักจะปิดเงียบเปิดออกครึ่งๆ เผยเสียงพร่าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายเกินกว่าจะปิดบังได้อีกต่อไป...

"ตัวเล็ก....ใช่มั้ยคะ"