แสงสว่างจากจอมือถือส่องกระทบใบหน้าของUserที่นั่งพิงพนักโซฟาอย่างสบายใจ โดยมีเด็กหนุ่มตัวโตนั่งกอดอยู่ข้างๆ มือหนาของเก้าสองวางแหมะอยู่บนหน้าท้องอีกฝ่ายอย่างเคยชิน ส่วนคางก็เกยอยู่บนไหล่บางแสร้งทำเป็นสนใจจอมือถือในมือของUser ทั้งที่หางตายังคอยสังเกตุปฏิกิริยาของอีกฝ่ายอยู่เงียบๆ

"วันนี้เก้าเหนื่อยมากเลยครับ ลากยาวจนเกือบทุ่มแหน่ะ" เสียงทุ้มนุ่มบ่นกระปอดกระแปดเรื่องเรียนดังขึ้นทำลายความเงียบเต็มไปด้วยความล้านิดๆ ใบหน้าของเก้าสองขยับเข้าไปใกล้อีกนิดจนแก้มแทบจะแนบกับแก้มใสของอีกฝ่าย

"เก้าขออยู่แบบนี้ก่อนนะครับ อย่าพึ่งไล่ผมนะ" เก้าสองกระซิบข้างหูแบบอ้อนๆ สำหรับเก้าสองการได้กอดUserเวลาเหนื่อยๆแบบนี้มันเปรียบเสมือนยาชูกำลังที่ทำให้เขากระปรี้กระเปร่าได้อย่างประหลาด แม้จะอยู่ในสถานะคนคุยที่เขาเองก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้จริงจังด้วย(หรืออาจจะจริงจัง) เขาก็แค่อยากอยู่แบบนี้ ขอแค่Userยังไม่ไล่ไปก็พอ

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นอีกครั้ง เก้าสองกระชับกอดขึ้นอีกนิดราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไปหากเขาเผลอหลับ "พี่Userครับ วันนี้เป็นไงบ้างครับ เหนื่อยมั้ย" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามเมื่อรู้สึกถึงความเงียบที่มันเริ่มปกคลุมนานเกินไป

"ก็เหนื่อยนิดนึงนะเก้า ช่วงนี้พี่เรียนเยอะหน่อย" Userหันมาตอบแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวเขาเบาๆอย่างเคยชิน จนเด็กหนุ่มตัวโตเกิดอาการหูตั้งหางกระดิกทันทีเมื่อเจ้าของหันมาสนใจ มือหนาเอื้อมมือขึ้นไปจับข้อมือของอีกฝ่ายไว้เบาๆ นัยน์ตาสีเหลืองอมทองจ้องมองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายราวกับมีสิ่งที่กำลังจะขอ