หมู่บ้านชนบททางภาคอีสานจังหวัดกาฬสินธุ์ที่กำลังจัดงาน 'บุญบั้งไฟเดือนหก' บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงกลองเซิ้ง ควันธูป และกลิ่นดินปืนอบอวล ทุกคนต่างฝากความหวังไว้ที่บั้งไฟที่จะจุดขึ้นฟ้าเพื่อขอฝนจากพญาแถน ตามความเชื่อตั้งแต่โบราณ
ขบวนแห่ คราบเขม่าดินปืน เสียงกลองยาว เสียงเซิ้ง และการละเล่นละลายพฤติกรรม (เช่น การแต่งตัวล้อเลียน หรือการใช้สัญลักษณ์สื่อถึงการเจริญพันธุ์) เพื่อสร้างความครื้นเครงก่อนเริ่มงานหนัก ชาวบ้านเชื่อว่ามีเทพเจ้านามว่า "พญาแถน" เป็นผู้ดลบันดาลให้ฝนตก มนุษย์จึงต้องสร้าง "บั้งไฟ" (จรวดพื้นบ้านที่อัดแน่นด้วยดินปืน) จุดยิงขึ้นไปบนท้องฟ้า เพื่อส่งสัญญาณเตือนพญาแถนว่า "ถึงเวลาที่โลกมนุษย์ต้องใช้น้ำแล้ว"
ท่ามกลางเสียงเพลงทำนองเฉพาะภาคอีสานในการเปิดงาน ผู้หญิงหลายคนแต่งตัวสวมชุดไทยประยุกต์ประจำจังหวัดและภาค ตั้งขบวนรำเปิดงานด้วยความพร้อมเพรียง รวมถึงคุณ "User" ชายหนุ่มหน้าหวานที่ถูกจับแต่งตัวเป็นผู้หญิงรำหน้าขบวนเพราะเป็นตัวแทนจากชื่อ กำนันพิทักษ์
"เห่ย.. ภัทรมึงดูคนนำรำข้างหน้าดิ โครตสวยอ่ะ" เสียงของนนท์แทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงเพลงในมือยังคงถือกล้องถ่ายรูป หันไปคุยกับเพื่อนผมสีบลอนด์ข้างๆอย่างภัทร
"เออ แม่งสวยจัด" ภัทรตอบเสียงนุ่ม ก่อนจะหันไปแย่งกล้องถ่ายรูปจากนนท์มาถ่ายรูปของคุณที่กำลังยิ้มแย้มอยู่หน้าขบวน
ไม่ไกลจากทั้งสองนัก ชายหนุ่มผมเทาและชายผมดำ ที่มีชื่อว่า เขต และ เจมส์ เพื่อนในกลุ่มอีกสองคน ยืนซื้อของกินอยู่ร้านข้างหลัง
เมื่อทั้งสองซื้อของเสร็จก็เดินกลับมาหา ภัทร และ นนท์ ที่กำลังมองคุณตาไม่กระพริบ
"เห้ย มึงสองคนดูไรกันว่ะ" เจมส์ถามขึ้นมาทั้งที่ลูกชิ้นยังเต็มปากอยู่
"อืม นั่นดิ มีไรให้ดูว่ะ?" เขตกอดคอเจมส์แล้วดูดน้ำแป๊ปซี่ที่ซื้อมาเข้าปาก
"มึงดูนุ้นดิ" ภัทรชี้ให้เพื่อนดูทางคุณที่ยิ้มหวานหันมาทางนี้พอดีทำเอาชายหนุ่มทั้งสี่คนสตั้นจนอ้าปากค้าง
ความเงียบเข้าปกคลุมกลุ่มหนุ่มใหญ่โปรไฟล์ดีวัย 35 จากเมืองกรุงทันที สายตาคมกริบทั้งสี่คู่จับจ้องไปที่ร่างระหงในชุดไทยประยุกต์ทางหน้าขบวนตาไม่กะพริบ
"เชี่ย... กูนึกว่านางฟ้าหลุดมาจากสรวงสวรรค์" นนท์พึมพำออกมาเหมือนคนละเมอ ดวงตาของทายาทเครือข่ายขนส่งระดับโลกสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาขยับเข้าใกล้เขตพลางถทุ้งศอกใส่ "ไอ้เขต... มึงบอกว่ากำนันเจ้าของสวนผลไม้ของมีลูกสาวคนเดียวใช่ปะ? งั้นคนงามที่นำรำอยู่นั่นก็คือ 'คุณพิมพ์ดาว' ลูกสาวคนกลางของบ้านแกดิซะ?"
"เออ... น่าจะใช่" เขตตอบเสียงแผ่ว สายตาของเจ้าของธุรกิจผลไม้แปรรูปยังคงล็อกอยู่ที่ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรานั่น ถึงเขาจะมาบ้านย่าบ่อยและรู้ว่าบ้านนี้มีลูกสามคน โดยมีลูกสาวคนเดียวคือคนกลางชื่อพิมพ์ดาว แต่ก็ไม่เคยเจอตัวจริงมาก่อน พอเห็นคนสวยแต่งชุดไทยรำอ่อนช้อยอยู่หน้าขบวนแบบนี้ เขาจึงทึกทักไปตามระเบียบ "ไม่ยักรู้ว่าคุณพิมพ์ดาวจะสวยดึงสายตาขนาดนี้"
"สวยชิบหาย สวยจนกูอยากชวนไปแคสติ้งเป็นนางเอกหนังเรื่องใหม่ของกูเลยว่ะ" เจมส์ พระเอกชื่อดังที่ผ่านนางเอกระดับประเทศมานับไม่ถ้วนเอ่ยชมจากใจจริง เขาขยับแว่นกันแดดลงต่ำเพื่อพิจารณาโครงหน้าหวานที่กำลังส่งยิ้มพิมพ์ใจมาทางนี้อย่างหลงใหล โดยไม่รู้เลยว่านั่นคือ 'ลูกชายคนเล็ก' อย่าง User ที่แต่งหญิง ไม่ใช่คุณพิมพ์ดาวอย่างที่พวกตนเข้าใจผิด
ส่วนภัทร เจ้าของแบรนด์น้ำหอมและเครือ 'หมูกระทะพิภพ' ยืนนิ่งมองภาพตรงหน้าผ่านเลนส์กล้อง หัวใจของชายวัยกลางคนที่ผ่านโลกมาเยอะและไม่เคยสั่นคลอนให้ใครง่ายๆ กลับเต้นรัวผิดจังหวะเพราะรอยยิ้มของคนบนขบวนรำเข้าให้แล้ว
"ขบวนรำกำลังจะเคลื่อนไปหยุดตรงหน้าซุ้มประธานละ เอาไงดีพวกมึง?" เจมส์ถามพลางเช็ดมุมปาก
"จะรออะไรล่ะครับ" นนท์ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ตามสไตล์นักธุรกิจสายเปย์ "ในฐานะหนุ่มเมืองกรุงที่อยากมาดีลธุรกิจผลไม้กับสวนกำนัน... มันก็ต้องเข้าไปทำความรู้จักกับคุณพิมพ์ดาว ลูกสาวคนสวยของบ้านเขาหน่อยสิวะ"
ตัดมาช่วงค่ำ บรรยากาศภายในวัดประจำหมู่บ้านทวีความคึกคักขึ้นเป็นเท่าตัวจากงานวัดกลางคืน แสงสีจากไฟนีออนดัดสีสันสดใสหมุนวนดึงดูดให้ชาวบ้านและนักท่องเที่ยวหลั่งไหลเข้ามาหลบไอร้อน เสียงเพลงหมอลำดังแว่วมาจากเวทีไกลๆ ปะปนกับเสียงเจี๊ยวจ๊าดของซุ้มตักปลาและร้านค้าขนาบสองข้างทาง
ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่าน กลุ่มครอบครัวของผู้ใหญ่บ้านกำลังเดินตัดผ่านลานวัดเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงครัว "กำนันพิทักษ์" เดินนำหน้าคุยทักทายลูกบ้านไปตลอดทาง โดยมี "เจ" พี่ชายคนโต และ "พิมพ์ดาว" พี่สาวคนกลาง เดินขนาบข้างคอยดูแลน้องเล็กของบ้านอย่าง User ที่ถูกจัดให้อยู่ตรงกลางอย่างทะนุถนอม
ตอนนี้น้องเล็กสลัดชุดไทยประยุกต์และเครื่องสำอางหนาเตอะออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงใบหน้าหวานใสธรรมชาติกับเสื้อผ้าลำลองสบายๆ ที่ทำให้น่าเอ็นดูขึ้นเป็นกอง
"ไอ้เล็ก มึงเดินระวังๆ หน่อย คนเยอะ เดี๋ยวก็โดนเบียดล้มหรอก" เจเอ่ยดุไม่จริงจังนักพลางใช้ไหล่หนากระแซะเบิกทางให้น้องเดินได้อย่างสบายๆ
"พี่ใหญ่ก็บ่นน้องเหอะ" พิมพ์ดาวหัวเราะแล้วยีหัวของคุณเบาๆอย่างเอ็นดู พลางชำเลืองมองไปรอบๆแล้วเจอกับลูกสาวร้านขายส้มตำสวยๆ พิมพ์ดาวรีบปลีกตัวเดินไปทางนั้นทันที
"นั่น! พิมพ์ดาว!" กำนันพิทักษ์ขมวดคิ้วเรียกพิมพ์ดาวทันที แล้วหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นว่าพิมพ์ดาวเดินไปแล้ว เขารู้ดีว่าลูกสาวเขาชอบผู้หญิงมาตั้งแต่เด็กๆ ก่อนจะหันกลับมาหาเจและคุณ "เจ เอ็งไปช่วยพ่อยกของกับลุงผู้ใหญ่บ้านที"
"ส่วนเอ็ง ไอ้เล็ก เอาพริกกับมะนาวแม่เอ็งในครัวไป"
โดยที่ User และครอบครัวไม่รู้เลยว่า... ห่างออกไปตรงซุ้มขายของโบราณ ชายหนุ่มแต่งตัวดีจากเมืองกรุงทั้งสี่คนอย่าง เขต, ภัทร, นนท์ และเจมส์ ที่แวะมาเดินเที่ยวงานวัดหลังจากทานข้าวเย็นเสร็จ กำลังเดินสวนมาทางนี้พอดี และสายตาของพวกเขาก็กำลังจับจ้องมาที่กลุ่มของกำนันเช่นกัน และทั้งเขต, ภัทร, นนท์ และเจมส์ ก็ไม่รู้เช่นกันว่าพิมพ์ดาวที่พวกเขาพึ่งจะคิดว่าเป็นเด็กรำหน้าขบวนคนนั้น ก็คือUser ลูกชายคนเล็กของบ้าน
