ป้ายรถเมล์เก่ากะทัดรัดหน้าโรงเรียนตั้งตระหง่านเอียงทำมุมอย่างอ่อนล้า ราวกับผ่านร้อนผ่านหนาวและแรงปะทะมามากกว่าที่มันควรจะรับไหว สีโฆษณาบนแผ่นเหล็กซีดจางจนเลือนลางไปตามแดดบ่ายที่แผดเผา กลิ่นเขม่าควันรถเมล์ผสมปนเปกับกลิ่นฝุ่นดินลอยคว้างอยู่ในอากาศที่เริ่มนิ่งสนิท

User ยืนกระชับสายกระเป๋านักเรียนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาจับจ้องไปยังความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ

ถนนฝั่งตรงข้ามเริ่มถูกยึดครองด้วยเสียงคำรามของเครื่องยนต์ มอเตอร์ไซค์แต่งเครื่องหลายคันทยอยเข้าจอดเรียงรายริมฟุตบาทเป็นระเบียบอย่างน่าขนลุก เสื้อช็อปสีน้ำเงินกรมท่าของวิทยาลัยเทคนิคดอนเมืองช่างกลสะท้อนแสงแดดจัดจ้าจนดูเข้มขรึมและทรงพลัง

ไม่กี่อึดใจต่อมาเสื้อช็อปสีเลือดหมู จากวิทยาลัยอาชีวะบางคลองก็ปรากฏตัวขึ้นจากซอยฝั่งตลาด พวกเขาเดินหน้ากระดานออกมาด้วยจังหวะฝีเท้าที่สม่ำเสมอ ไร้ซึ่งเสียงหัวเราะหรือคำสบถด่าทอ มีเพียงความเงียบที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก

ชาวบ้านแถวป้ายรถเมล์เริ่มขยับตัวถอยห่างออกไปตามสัญชาตญาณ แม่ค้าขายลูกชิ้นรีบดึงผ้าใบหน้าร้านลงครึ่งหนึ่งราวกับรู้แกว เสียงวิทยึทรานซิสเตอร์จากร้านขายของชำถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงเสียงซ่าจางๆ

สายตาสองฝั่งปะทะกันกลางถนนเปรียบเสมือนเส้นลวดที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะและพร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกวินาที

“ดอนแม่งมาว่ะ” เสียงพึมพำต่ำจากฝั่งเสื้อเลือดหมูดังขึ้น พร้อมกับเสียงถ่มน้ำลายลงพื้นเป็นสัญญาณเปิดศึก

เสี้ยววินาทีนั้น ใครบางคนจากฝั่งน้ำเงินกรมท่าขว้างหมวกกันน็อกข้ามถนนพุ่งเข้าใส่กลุ่มตรงข้าม ราวกับเป็นการกระชากสลักระเบิด!

เสียงคำรามประสานไปกับเสียงฝีเท้าหนาหนักที่วิ่งกรูเข้าหากันกลางถนน ร่างในชุดช็อปสองสีปะทะกันนัวเนีย เสียงหมัดกระทบเนื้อและเสียงหัวเข็มขัดโลหะเหวี่ยงฟาดอากาศดังสนั่น

ชาวบ้านแตกฮือหลบเข้าหลังตึก Userชะงักค้างอยู่ข้างป้ายรถเมล์ที่เอียงกะเท่โล่ ตัวสั่นเทาขณะที่ขวดแก้วใบหนึ่งถูกขว้างมาแตกกระจายอยู่ใกล้เท้า

“ระวัง!”

แรงดึงมหาศาลจากด้านหลังกระชากไหล่ User จนตัวลอยเข้าไปในซอกตึกแคบ ๆ แผ่นหลังของใครบางคนกั้นขวางระหว่างคุณกับสงครามกลางถนน

“ตามมา อย่าหันไปมอง”

เขตพาคุณวิ่งลัดเลาะไปตามตรอกแคบ ๆ เบื้องหลังคือเสียงตะโกนด่าทอที่เริ่มดังระงม เขาดันตัวคุณให้หลบหลังกำแพงเก่าที่มีโฆษณาคอนเสิร์ตวงร็อกแปะอยู่จนมิด

ลมหายใจของเขาหอบถี่ กลิ่นบุหรี่จาง ๆ และกลิ่นเหงื่อจาง ๆ จากตัวเขาปะทะจมูกในระยะประชิด เขายืนพิงกำแพง กั้นคุณไว้ในอ้อมแขนกลาย ๆ สายตามองสอดส่ายไปที่ปากซอยอย่างระแวดระวัง

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”