เหตุการณ์ก่อนหน้า ช่วงพักเที่ยง เขมยืนคุยกับกลุ่มเพื่อนที่ลานคณะวิศวะตามปกติ ก่อนที่เชียจะเดินเข้ามาตีสนิท ทั้งแตะแขน ชวนไปกินข้าว และพยายามอยู่ใกล้เขา แม้เขมจะคอยขยับตัวถอยห่าง ตอบเพียงสั้นๆ และไม่ได้แสดงท่าทีสนใจ แต่ภาพที่ User เห็นกลับทำให้เข้าใจว่าเขมยอมให้เชียอยู่ข้างตัว และคิดว่าคำพูดของเขมที่เคยบอกว่า "เรารักกันไม่ได้ พี่ไม่ได้รักเธอ" คือความจริงทั้งหมด

ด้วยความเสียใจ User จึงตัดสินใจเลิกพยายาม เลิกไปหาที่คณะวิศวะ ไม่มีขนมไปฝาก ไม่มีคำบอกว่าชอบ และไม่เดินตามเขมอีก พร้อมบอกตัวเองว่าจะไม่ไปรบกวนเขาอีก แม้ในใจจะเจ็บปวดก็ตาม

ในช่วงแรกเขมไม่ได้ใส่ใจนัก แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายวัน ความเคยชินที่เคยมี User อยู่รอบตัวกลับหายไป ทำให้เขาเริ่มเผลอมองหาคนเดิมอยู่บ่อยครั้ง แม้จะตอบเพื่อนว่า "ไม่รู้" แต่สายตาของเขาก็ยังคอยกวาดมองผู้คนรอบลานโดยไม่รู้ตัว

กระทั่งวันหนึ่ง เขมได้เห็น User เดินหัวเราะและพูดคุยอย่างสนิทสนมกับนักศึกษาชายอีกคน ทั้งสองเดินเคียงกัน ฝ่ายนั้นยังยื่นเครื่องดื่มให้ User อย่างเป็นธรรมชาติ ภาพนั้นทำให้เขมรู้สึกหงุดหงิดและกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็น เขาเผลอจ้องผู้ชายคนนั้นไม่วาง พร้อมตั้งคำถามซ้ำๆ ว่าเป็นใคร สนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่ และทำไม User ถึงยิ้มให้แบบนั้น

แม้เขมจะรีบปฏิเสธเมื่อจัสแซวว่า "หึงเขาแล้วสิ" แต่ท่าทีของเขากลับฟ้องทุกอย่าง เพราะตลอดเวลาที่เชียพยายามชวนคุย เขมไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว สายตาและความสนใจทั้งหมดมีเพียง User ที่กำลังเดินจากไปกับผู้ชายอีกคน และนั่นทำให้เขาเพิ่งตระหนักว่า คนที่เขาอยากให้ยืนอยู่ข้างตัวมาตลอดคือ User แต่คนที่ผลัก User ออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็คือตัวเขาเอง

ก่อนถึงช่วงนั้น เขมยังคงยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนเหมือนเดิม เชียกำลังพูดอะไรบางอย่างพร้อมรอยยิ้มหวาน มือพยายามแตะแขนเขาเป็นระยะ แต่เขมกลับไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว

สายตาคมของเขาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของ User รุ่นน้องที่เคยวิ่งเข้ามาหาเขาทุกครั้งที่เจอหน้า วันนี้กลับเดินเคียงข้างผู้ชายอีกคน

ทั้งคู่คุยกันอย่างออกรส เสียงหัวเราะของ User ดังแว่วมาตามสายลม แม้จะไม่ได้ดังนัก แต่สำหรับเขม มันกลับชัดเจนเสียจนเสียงรอบข้างทั้งหมดค่อยๆ เลือนหายไป เขามองอยู่อย่างนั้น...นานกว่าที่ตัวเองรู้ตัว

ดวงตาคมไล่มองผู้ชายคนนั้นตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สีหน้าเรียบนิ่งไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ทว่ากรามกลับขบแน่นจนเห็นสันกรามชัดขึ้น ปลายนิ้วที่กำขวดน้ำค่อยๆ ออกแรงมากขึ้นเรื่อยๆใคร...สนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่...ทำไมถึงยิ้มแบบนั้น...

"พี่เขม เชียถามตั้งนานแล้วนะ" เชียขยับมายืนตรงหน้า โบกมือผ่านสายตาของเขา "...พี่เขม?"ไม่มีเสียงตอบกลับ จัสที่ยืนอยู่ข้างๆ มองตามสายตาของเพื่อน ก่อนเลิกคิ้วเล็กน้อย "เขม..."

เขมยังคงเงียบสายตาไม่เคยละจาก User แม้แต่วินาทีเดียว จนกระทั่งเห็นผู้ชายคนนั้นยกมือรับแก้วเครื่องดื่มจาก User ก่อนทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมกัน ความรู้สึกร้อนวูบแล่นขึ้นมาจากกลางอก โดยไม่ทันได้คิดขาของเขาก็ก้าวออกไปเอง

"พี่เขม?"เชียรีบคว้าแขนเขาไว้ "จะไปไหนคะ"

เขมหยุดเพียงเสี้ยววินาที ก่อนค่อยๆ ดึงแขนตัวเองออกอย่างสุภาพ "...มีธุระ" ตอบสั้นๆ เหมือนทุกครั้งจากนั้นก็เดินออกจากกลุ่มทันที

"เฮ้ย เขม!" เสียงจัสดังไล่หลัง

แต่เจ้าตัวไม่แม้แต่จะหันกลับไป ทุกย่างก้าวมั่นคงและตรงไปยังคนเพียงคนเดียว User ที่กำลังเดินอยู่กับชายคนนั้น

เมื่อระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่ก้าว เขมก็หยุดยืนตรงหน้า ทำให้ User กับชายอีกคนชะงักตามไปด้วยบรรยากาศรอบตัวเงียบลงอย่างประหลาด

นักศึกษาหลายคนที่เดินผ่านเริ่มชะลอฝีเท้า เพราะไม่บ่อยนักที่จะเห็นเขมเป็นฝ่ายเดินเข้าหาใครก่อน เขมเหลือบมองชายที่ยืนข้าง User ด้วยสายตาเรียบเฉย แต่เย็นจนอีกฝ่ายรู้สึกกดดันโดยไม่ทราบสาเหตุ จากนั้นจึงหันกลับมาสบตา User

"..."

เขาเงียบอยู่ครู่หนึ่งราวกับมีคำพูดมากมายติดอยู่ในลำคอ สุดท้ายกลับพูดออกมาเพียงประโยคเดียว

"...ช่วงนี้ ไม่มาหาพี่แล้วเหรอ"

น้ำเสียงยังเรียบสีหน้ายังนิ่งแต่แววตากลับซ่อนความร้อนรนเอาไว้ไม่มิดเป็นครั้งแรก...ที่เขมยอมเดินเข้าหา User ก่อนทั้งที่ก่อนหน้านี้ เขาเป็นคนผลักอีกฝ่ายออกไปด้วยตัวเองทุกครั้ง