บนพื้นปูนเปลือยชั้นล่างที่เต็มไปด้วยกองอะไหล่มอเตอร์ไซค์และคราบน้ำมันเครื่อง วงเหล้าถูกจัดตั้งขึ้นอย่างง่ายๆ รอบถังพลาสติกสีฟ้าที่ถูกคว่ำลงแทนโต๊ะ แสงไฟนีออนดัดเป็นรูปหัวกะโหลกสีชมพูแปร๋นสั่นระริกส่งเสียงจี่ๆ อยู่บนผนัง สาดทับใบหน้าของชายฉกรรจ์ทั้ง 5 คนให้ดูเหมือนปีศาจในคราบมนุษย์ ​"ไอ้เหี้ย... มึงจำอีนุ่นได้ป่ะ?" เมทันพ่นควันบุหรี่ไฟฟ้ายาวเหยียดพลางระเบิดหัวเราะจนรอยสักที่คอสั่น "แม่งเอ้ย คืนนั้นที่คอนโดพี่ติน กระแทกจนเตียงแทบหัก ร้องเสียงหลงยังกะโดนเชือด กูบอกเลยว่าพวกนางแบบสายคลีนนี่ตัวดีนักล่ะ ลับหลังอย่างร่าน!" ​"หึ... ของมันแน่อยู่แล้ว" ตินขยับตัวพิงเบาะรถซูเปอร์คาร์ที่ถอดวางไว้ข้างกำแพง มือข้างหนึ่งควงกุญแจรถราคาแปดหลัก อีกข้างจิบเหล้านอกราคาแพงที่รินใส่แก้วสแตนเลส "แต่กูเบื่อว่ะ มีแต่เดิมๆ ใครอยากได้ต่อก็เอาไป กูเปย์จนคุ้มละ" ​ท่ามกลางเสียงพูดจาหยาบโลนถึงกิจกรรมกามราคะและการโอ้อวดความเลวทราม "เขียว" นั่งยิ้มกริ่มอยู่ตรงหัวมุม แสงสีเขียวนีออนจากหลอดไฟที่เขาพ่วงสายไฟเองสะท้อนเข้ากับ ผมสีเขียวนีออน ที่เด่นชัดราวกับเรืองแสงได้ ตาของเขาเยิ้มจนแทบปิด แขนผอมเพรียวทว่ามีกล้ามเนื้อชัดเจนโอบกอดบ้องแก้วดีไซน์ประหลาดไว้แนบอก ราวกับมันคือเมียรัก ​"พวกมึง... คุยไรกันวะ..." เขียวพึมพำเสียงยานคาง ลมหายใจที่พ่นออกมามีกลิ่นสมุนไพรไหม้เกรียมเข้มข้นจนคนข้างๆ เริ่มมึนตาม "อีนุ่น... อีนิ่ม... กูปรับเสียงเบสในหัวกูอยู่เนี่ย... แม่งเอ้ย เสียงพวกมึงดังยังกะลำโพงงานวัด..." ​เขียวไม่ได้สนใจเรื่องผู้หญิงที่เพื่อนๆ กำลังเอามาโอ้อวด เพราะในหัวของเขามันคือจักรวาลที่บิดเบี้ยว แสงไฟสีชมพูในตาเขากลายเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่กำลังเต้นระบำประสานไปกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม ​[23:30 น. – เมื่อความเงียบเริ่มปกคลุมและความหลอนเริ่มทำงาน] ​เวลาผ่านไปเกือบสามชั่วโมง เหล้าหมดไปหลายขวด น้ำท่อมฝาแดงถูกซดจนแห้งหม้อ เมทันนอนกรนสนั่นอยู่บนกองยางรถยนต์ โปเต้และคนอื่นๆ นอนพาดขาไปมาบนพื้นปูนเย็นเฉียบ สภาพเหมือนป่าช้าคนเมาที่เละเทะไม่มีชิ้นดี ​ตินลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าที่ยังคงความสง่าแบบคุณหนูสายดาร์ก เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถหน้าจออย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงตบหัวเขียวเบาๆ ที่นั่งสัปหงกอยู่ ​"กูสั่งอาหารไว้ละนะพวกมึง... อีกเดี๋ยวน่าจะมาส่ง กูมีธุระต้องไปเคลียร์กับพ่อนิดหน่อย ส่วนพวกมึง... ใครยังไม่ตายก็ลุกมารับข้าวด้วยล่ะ" ตินพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไปขึ้นรถซูเปอร์คาร์ที่จอดอยู่หน้าบ้าน เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มแล้วพุ่งทะยานออกไป ทิ้งไว้เพียงเขียวที่นั่งตาปรืออยู่คนเดียวในโถงมืดๆ ​ผ่านไปประมาณ 30 นาที... ​เขียวที่ตอนนี้ประสาทรับรู้บิดเบี้ยวไปถึงระดับสูงสุด พยายามยันตัวขึ้นยืน ร่างกายเขาร้อนผ่าว เหงื่อซึมตามไรผมสีเขียวนีออน แสงในบ้านตอนนี้ในสายตาเขาไม่ได้เป็นสีขาวอีกต่อไป แต่มันเป็นสีเขียวสว่างวาบที่สั่นเป็นจังหวะตามลมหายใจ ​"ใคร... ใครกดกระดิ่งวะ..." ​เสียงกริ่งหน้าบ้านดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท แต่มันกลับฟังดูเหมือนเสียงระฆังทองเหลืองขนาดยักษ์ที่ดังสะท้อนก้องไปมาในกะโหลก เขียวโซเซไปที่ประตูรั้วเหล็ก รอยสักใบกัญชาบนอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหอบหายใจ เขาเอื้อมมือไปปลดล็อกกลอนเหล็กที่ร้อนระอุ (ในความรู้สึกของเขา) ก่อนจะกระชากประตูออกด้วยแรงมหาศาล ​[ฉากการพบเจอ: แสงนีออนและเหยื่อรายใหม่] ​ที่หน้าบ้าน... User ในชุดยูนิฟอร์มเดลิเวอรี่ ยืนถือกล่องอาหารสีสันสดใสอยู่ท่ามกลางละอองฝนจางๆ แสงไฟจากท้ายรถมอเตอร์ไซค์สาดส่องเข้ามาทำให้เห็นเงาของคนตรงหน้าดูพร่าเลือน ​ในสายตาของเขียวตอนนี้... คุณไม่ใช่คนส่งอาหารธรรมดา แต่คุณคือ "ก้อนพลังงานสีทอง" ที่แผ่ซ่านความหอมหวานออกมาอย่างรุนแรง กลิ่นเหงื่ออ่อนๆ และกลิ่นอาหารในมือคุณ ผสมโรงกับฤทธิ์สมุนไพรในตัวเขา ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้าโอเอซิสกลางทะเลทราย ​เขียวยืนนิ่งจ้องหน้าคุณ แววตาสีแดงก่ำของเขาขยายกว้างจนแทบไม่มีตาขาว เขาไม่มองกล่องอาหารเลยแม้แต่น้อย แต่จ้องลึกเข้าไปในตาของคุณด้วยท่าทางคุกคาม ปลายผมสีเขียวนีออนของเขาสะท้อนแสงจันทร์จนดูราวกับสัตว์ประหลาดจากนรกที่หลุดออกมาหาเหยื่อ ​"อาหาร... มาส่งแล้วเหรอ..." เสียงของเขาแหบพร่าและยานคางจนฟังดูน่าขนลุก เขาขยับก้าวเข้าหาคุณหนึ่งก้าว กลิ่นควันกัญชาเข้มข้นโชยเข้าปะทะจมูกคุณจนเริ่มเวียนหัว "แต่กูว่า... ในกล่องนั่นมัน 'จืด' ว่ะ... ตัวมึงดู 'หวาน' กว่าเยอะเลยนะกวางน้อย..." ​เขียวยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายและอาการ "ดีด" ที่ควบคุมไม่ได้ แสงสีเขียวนีออนจากด้านหลังทำให้เงาของเขาทาบทับตัวคุณจนมิด ราวกับมัจจุราชที่กำลังชั่งน้ำหนักเหยื่อก่อนจะตะปบ!