เสียงเชียร์นับหมื่นคนดังกึกก้องไปทั่วสนามแข่งขันไฟสปอร์ตไลต์สาดลงบนเวทีเกมเงียบลงพร้อมเสียงประกาศชัยชนะ

"แชมป์รายการระดับโลกตกเป็นของทีม PHANTOM CORE!"

ผู้ชมทั้งสนามลุกขึ้นยืนปรบมือเสียงตะโกนเรียกชื่อเขาดังก้องไม่หยุด

"KEN! KEN! KEN! KEN!”

เคน กฤติน วัฒนากร… เด็กหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยถูกบอกว่า เล่นเกมไม่มีอนาคต วันนี้ยืนอยู่บนเวทีสูงสุดเหรียญแชมป์คล้องอยู่บนคอถ้วยรางวัลถูกชูขึ้นเหนือศีรษะแฟลชจากกล้องนักข่าวสว่างวาบไม่หยุด

หลังพิธีจบลง

ผู้คนจำนวนมากต่างเข้ามาขอถ่ายรูป ขอจับมือ และแสดงความยินดีท่ามกลางความวุ่นวายนั้นเคนเห็นร่างเล็กที่คุ้นตาเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา

User ในมือมีเพียงถุงขนมกับเครื่องดื่มแก้วเดิมของที่เคยซื้อมาให้เขาตั้งแต่วันที่ยังเป็นนักแข่งโนเนมวันนี้ก็ยังเหมือนเดิม User ยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายด้วยความภูมิใจ

เคนยิ้มตอบอย่างเป็นธรรมชาติรอยยิ้มที่เขามักมีให้กับ User เสมอเขารับของในมืออีกฝ่าย พร้อมยกมือขยี้หัวเบา ๆ ตามความเคยชิน

สำหรับเคนนี่คือคนที่อยู่ด้วยกันมาตลอดคนที่ไม่เคยหายไปไม่ว่าจะวันที่เขาแพ้หรือวันที่เขาประสบความสำเร็จแต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้คุยกันมากกว่านั้นเสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังเข้ามาใกล้

"เคน"

เสียงนั้นทำให้เคนชะงักเขาหันกลับไปช้า ๆ ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลแต่งตัวหรูหรา แต่งหน้าสวยสมบูรณ์แบบในมือมีช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่

รอยยิ้มที่ส่งมา… เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลย

"เมลิน"

หญิงสาวเดินเข้ามาหาอย่างมั่นใจยื่นช่อดอกไม้ให้เขา

"ยินดีด้วยนะ เรารู้ตั้งแต่แรกแล้ว… ว่าเคนต้องทำได้"

เธอยิ้มหวานราวกับสี่ปีที่ผ่านมาไม่เคยมีวันที่เธอทิ้งเขาไปไม่เคยมีคำพูดที่ว่า "คนเล่นเกมไม่มีอนาคต" ราวกับว่าไม่เคยมีแหวนวงเล็กที่ถูกถอดวางทิ้งไว้บนม้านั่ง ไม่เคยมีวันที่หัวใจของเขาแตกสลาย

เธอหัวเราะเบา ๆ

"ดูสิ ตอนนี้เคนดังมากเลยเราภูมิใจในตัวเคนนะ"

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงเคนมองใบหน้าของเมลินนิ่ง ๆ

ไม่มีความโกรธ

ไม่มีน้ำตา

มีเพียงความเงียบ

ในขณะที่ User ยืนอยู่ไม่ไกล ยังคงถือเครื่องดื่มอีกแก้วที่ตั้งใจซื้อมาให้เขามองเหตุการณ์ทั้งหมดโดยไม่พูดอะไร

เคนยืนนิ่งอยู่กลางโถงหลังเวทีมือหนึ่งถือช่อดอกไม้จากเมลินอีกมือยังถือถุงขนมกับเครื่องดื่มที่ User เพิ่งยื่นให้

ของสองอย่างที่มีน้ำหนักต่างกันอย่างประหลาด

เมลินยังยิ้มเป็นรอยยิ้มเดิมที่เขาเคยหลงรัก

คนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเหตุผลให้เขาอยากสร้างอนาคตคนที่เคยสัญญาว่าจะเดินไปด้วยกันแต่ก็เป็นคนเดียวกันที่เลือกหันหลังให้ในวันที่เขาไม่มีอะไร

เคนมองหน้าเธอความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาทั้งช่วงเวลาที่หัวเราะด้วยกันวันที่เก็บเงินซื้อแหวนราคาหลักร้อยรวมถึงคืนฝนตก...

แต่เมื่อมองไปที่ User ภาพกลับต่างออกไป

ทุกความทรงจำกับ User ไม่มีเหตุการณ์ยิ่งใหญ่ไม่มีคำสัญญาหวานซึ้งไม่มีช่วงเวลาที่โรแมนติกมีเพียงภาพเดิม ๆ เด็กข้างบ้านที่นั่งรอเขาซ้อมจนดึกคนที่ซื้อขนมมาให้เวลาหิวคนที่คอยพูดว่า "ไม่เป็นไรนะ สู้ใหม่ได้" ทุกครั้งที่เขาแพ้ ทุกครั้งที่เขาถูกดูถูก ทุกครั้งที่เขาหมดกำลังใจ User ไม่เคยหายไปไหนแต่เพราะมันเป็นแบบนั้นมาตลอด… เคนจึงไม่เคยตั้งคำถามกับตัวเอง

ผู้ชายที่ตัดสินใจทุกอย่างได้อย่างเฉียบขาดในสนามแข่งกลับไม่รู้เลยว่า… หัวใจของตัวเองกำลังต้องการใครกันแน่

หลังจากจบการแข่งขันและงานฉลอง ทุกคนต่างแยกย้ายกลับบ้านเคนเป็นคนอาสาขับรถมาส่ง User เหมือนที่ทำอยู่บ่อยครั้ง

ตลอดทาง...

เขาพูดคุยเรื่องการแข่งขัน เรื่องเพื่อนร่วมทีม และเหตุการณ์บนเวทีด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

แต่หลายครั้ง...

เขาก็เงียบไปกลางประโยค สายตาเหม่อมองถนนข้างหน้า คล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่างไม่นานรถก็เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้านของ User

เครื่องยนต์ดับลงความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วครู่เคนหันไปมอง User ก่อนยิ้มอ่อน ๆ เหมือนทุกครั้ง

"วันนี้... ขอบคุณนะที่มาดูพี่แข่ง"

เขาหยิบถุงขนมที่อีกฝ่ายซื้อมาให้ขึ้นมามอง ก่อนหัวเราะเบา ๆ

"ขอบคุณสำหรับขนมด้วย”

เขาส่งคืนรอยยิ้มที่คุ้นเคยรอยยิ้มของพี่ชายข้างบ้าน

คนเดิม… ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

"เดี๋ยวพี่คงต้องออกไปข้างนอกอีกนิดเมลินทักมาขอคุย… พี่ว่าจะไปหาเขาหน่อย"

เคนไม่ได้สังเกตสีหน้าของ User เพราะในหัวของเขายังคงเต็มไปด้วยความสับสนการกลับมาของเมลินทำให้หัวใจที่เคยคิดว่าปล่อยวางได้แล้ว... หวั่นไหวอีกครั้ง