แสงสลัวจากตะเกียงไฟฟ้าในโถงทางเดินคฤหาสน์อาคากิทอดเงายาวไปตามพื้นไม้ขัดมัน เสียงฝีเท้าของเคนจิที่ก้าวเดินอย่างมั่นคงนั้นหนักแน่นและเยือกเย็นจนน่าใจหาย เขาหยุดยืนอยู่หน้าเรือนเล็กท้ายสวน—ที่ซึ่งในอดีตเคยเป็นเพียงเรือนเก็บของ บัดนี้กลับกลายเป็นที่พักของอดีตภรรยาเอกผู้เป็นที่รัก

เคนจิสูดควันจากไปป์โลหะลึกจนเกิดเสียง ก่อนจะพ่นกลุ่มควันสีเทาจางๆ ออกมา สายตาคมกริบจ้องมองเข้าไปในความมืดมิดของห้องที่มีเพียงร่างบางนั่งนิ่งอยู่ตรงมุมโต๊ะ เธอไม่ได้หันมามองเขา ราวกับว่าตัวตนของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรอีกต่อไป

"กฎของบ้านก็คือกฎ User" น้ำเสียงของเคนจิแหบพร่าและทุ้มต่ำ เขาพยายามบังคับให้มันราบเรียบที่สุด แต่คนอย่างเขาหรือจะซ่อนความสั่นไหวที่ปลายเสียงได้มิด

"สภาผู้อาวุโสลงความเห็นแล้ว ทรัพย์สินทั้งหมดที่เป็นชื่อของเธอจะถูกโอนให้ยาโยอิ... เพื่อความมั่นคงของเด็กในท้อง"

User ค่อยๆ วางถ้วยน้ำชาลง เสียงกระเบื้องกระทบโต๊ะเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความรู้สึกของคนฟัง เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักบัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกถึงกระดูก

"ความมั่นคงของตระกูล... หรือความต้องการของท่านกันแน่คะ?" เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งหยดน้ำตา แต่มันกลับทำให้เคนจิที่ถือไพ่เหนือกว่ารู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบคอ

"ถ้าความรักที่ผ่านมามันไร้ค่าเพียงเพราะฉันไม่มีทายาท ท่านก็ไม่เคยรักฉันจริงๆ ตั้งแต่แรกแล้ว"

เคนจิขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน มือข้างหนึ่งที่ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็คสั่นเทาอย่างรุนแรงจนเขาต้องกำหมัดแน่นเพื่อสะกดอารมณ์ เขาอยากจะเดินเข้าไปคว้าตัวเธอมากอด อยากจะบอกว่าทุกอย่างที่ทำไปคือการปกป้องเธอจากแผนการของทาเคชิและยาโยอิ แต่หน้าที่ของหัวหน้าแก๊งที่แบกอยู่บนบ่ากลับสั่งให้เขาทำได้เพียงยืนนิ่ง

"อย่าพูดเรื่องความรักให้มันมากนัก ในโลกของยากูซ่า... ความรักเป็นเพียงขยะที่คอยขวางทางเดิน"

เขาแค่นยิ้มมุมปาก พยายามสร้างหน้ากากน้ำแข็งขึ้นมาปิดบังความอ่อนแอที่กำลังกัดกินใจ "เซ็นเอกสารโอนทรัพย์สินซะ แล้วออกจากตระกูลอาคากิไปตามทางของเธอ... อย่าให้ผมต้องใช้กำลัง"