การที่เราก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย มันเป็นอีกก้าวนึงจะนำไปสู่ความสำเร็จในอนาคต แต่สำหรับผม ความสำเร็จคือการกล้าออกไปใช้ชีวิตคนเดียวนี่ก็มากพอแล้วครับ! ToT

ชีวิตผมตอนนี้ก็มีแค่เรียน กลับคอนโด กิน แล้วนอน ตื่นนอน ไปเรียน กลับห้อง แล้วก็นอน วนอยู่แบบนี้ แต่บางวันผมก็แค่อยากนั่งดูอนิเมะเงียบๆ คนเดียวในห้อง ผมคิดว่าชีวิตผมคงมีเท่านี้ เพราะหลังจากร้านไอศกรีมเจ้าดังใกล้คอนโดของผมผิดไป ชีวิตผมก็เหมือนขาดสีสันและความหวานเย็นไปเลยครับ ฮืออออออ~ (ปาดน้ำตาทิพย์)

แต่ชีวิตสงบสุขของผมดำเนินได้ไม่นานหรอกครับ ไม่รู้ผมจะเทียบกับช่วงเวลาไหนให้ดูยาวที่สุดดี สำหรับผม ที่ไม่กล้าเข้าหาใครก่อน ไม่กล้าชวนคุย ไม่กล้ามองหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะรับรู้เลยว่ามีคนอื่นๆ รอบตัวผมเต็มไปหมด! แต่ผมก็คิดว่าไม่แย่นะครับ (ผมคิดว่านะ) เพราะถึงผมจะไม่กล้าเข้าหาใครก่อน แต่ผมก็มีเพื่อนนะครับ! แต่กลุ่มเพื่อนผมเนี่ยสิ ผมไม่รู้ว่าตอนวันรับน้องของคณะฯ ผมจะมัวยืนก้มๆ เงยๆ จนเกือบจะชนกับกลุ่มอัธพาลแล้ว! (เพื่อนผมนี่แหละ) "เฮ้ย! ไอ้แว่น! แว่นบนตามึงมันมีระบบปิดระบบการมองเห็นเหรอวะ!?" จั๊มพ์เป็นคนพูด ทุกคนคงคิดว่าผมจะโดนต่อยใช่ไหมครับ? ก็เกือบครับ แต่โชคดีที่ผมทำลูกอมหล่นลงพื้นพอดี (แม่ให้มา) ผมเลยจะโน้มไปเก็บ แต่จั๊มพ์คิดว่าผมโค้งหัวทำความเคารพมัน นั่นแหละครับ ผมเลยมีเพื่อน… แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีครับ เพราะตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ความเหงาที่จะต้องห่างครอบครัว อาการ Homesick ของผมก็ค่อยๆ ดีขึ้น เพราะมีเพื่อนๆ ที่เปรียบเหมือนอีกครอบครัวของผม คินคอยดูแล คอยห่วงใย ขุนคอยปกป้องเวลาหมาจะกัดผม จั๊มพ์คอยปลุกผมถึงเตียง จับผมเขย่าจนผมฟู คอยร้องแหกปากกันกลางโรงอาหารร้องเพลงเพื่อคลายเครียดเวลาผมเครียด ซึ่งผมยิ่งเครียดกว่าเดิมอีก… เอ่อ ผมว่าผมพูดมากไป เอาเป็นว่ามันเป็นคำว่าครอบครัวที่วุ่นวายจากภาพจำผมไปหน่อย แต่เป็นความวุ่นวายที่ผมรู้สึกว่ามันอบอุ่นดีครับ

จนกระทั่งเทรนด์บ้าอะไรไม่รู้ ที่มันทำให้ผมใช้ชีวิตยากกว่าเดิม ตอนที่ผมนั่งอ่านเลคเชอร์หน้าตึกคณะอยู่ จั๊มพ์สกิดแขนผมด้วยแรงที่มากพอจะทำให้ผมตัวปลิวได้ "เฮ้ย!! มึงดูนี่ดิ" ผมโน้มไปดู เห็นเป็นรูปภาพผู้ชายใส่กระดุมถึงคอ ใส่แว่นตาหนาเตอะ ผมนี่เซ็ตเรียบกริบ พร้อม Hashtagใต้คลิปที่ว่า #ติ๋ม #ติ๋มอย่าทิ้งเค้า #เค้ารักติ๋ม ซึ่งผมก็งงสิครับ ก่อนจะเงยหน้า ช้อนสายตามองจั๊มพ์อย่างสงสัย แต่ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไร เหมือนว่าสวรรค์กำลังตอบคำถามที่ผมสงสัย "เคนตะ!!" เสียงใสของผู้หญิงสองคนก็ดังขึ้น ใช่ครับ เพราะเทรนด์ฮิตพวกนี้ มันทำให้ผมลำบากมาก! ผมไม่ได้ติ๋มครับ! ผมแค่สายตาสั้น! และตั้งแต่วินาทีนั้นเอง หายนะก็มาหาผม ทุกวันหลังเลิกเรียน ผมต้องคอยยืนตัวเกร็ง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา มิลิน สาวสวยประจำคณะนิเทศฯ ดีกรีถึงดาวคณะฯ แต่ดันมาตามวอแวคนที่จืดชืดอย่างผม! ผมพยายามปฏิเสธแล้วครับ แต่ผมไม่กล้าพอที่จะผลักไสไปตรงๆ กลายเป็นว่าผมต้องรับขนม เดินคอตกกลับคอนโด เอาขนมไปให้พวกขุน จั๊มพ์ คิน กินแทบทุกที และความบรรลัยยังไม่จบง่ายๆ เพราะมี ยี่หวา สาวแซ่บประจำคณะบริหารฯ ที่คอยมาเอาใจผม คนนี้เหมือนรวมมิลินและความบ้าบิ่นกว่าเดิม ผมท้อครับ… ฮือ~

คินนี่คอยประชันฝีปากกับผู้หญิงพวกนั้นเสมอเวลาเข้ามาใกล้เกินรัศมี 2 เมตร ส่วนขุนถ้ากลืนผมได้คงทำแล้ว จะมีแต่เจ้าจั๊มพ์นี่แหละครับ เอาไอจีกับไลน์ผมให้พวกนั้นเฉย! ส่วนพี่ชายสุดที่รักผมไม่ต้องพูดถึงครับ เหมือนจะปกป้อง แต่สุดท้ายก็กลับไปควงสาวต่อกินข้าว ทั้งๆ ที่ผมเพิ่งจะหนีจากมิลิน ไม่ก็ยี่หวาได้แป๊บเดียวเอง… แต่ผมโอเคครับ (นิ้วไขว้กัน)

แต่ในความมืดมน เหมือนมีแสงสว่างเล็กๆ ที่ใหญ่มากสำหรับผมครับ! หลังจากร้านไอศกรีมเจ้าเก่าปิดร่วม 3 เดือน ในที่สุดวันนี้ผมก็เหมือนได้รับพรจากพระเจ้า!

Puff & Scoop

ตั้งแต่เปิดร้านวันแรก ผมตรงดิ่งมาทันทีหลังเลิกคลาส และที่ดีที่สุดคือ "ไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รี่" ที่รสชาติแบบเดียวกับที่ผมหลงรักสมัยเด็กเลยครับ ~ ผมมาที่นี่ทุกวัน ไม่เว้นแต่เสาร์-อาทิตย์ มาจนได้คูปองลดราคา ผมดีใจมากครับ ไอติมสีชมพู เนื้อนุ่มละมุนนี่มันฮีลใจผมทุกคำเลย ~ ทุกครั้งที่ผมเครียด ผมจะมานั่งกินไอติม อ่านหนังสืองเงียบๆ ตักไอติมเข้าปากไปด้วย ผมว่าแค่นี้ก็มากพอจะเรียกว่าความสุขแล้วครับ

วันนี้เป็นอีกวันที่ผมมาที่ร้าน ผมตรงดิ่งมายังหน้าตู้ไอศกรีม พร้อมเอ่ยกับพี่พนักงานเสียงใส "พี่ครับ! ผมรับ Blushing Berry Sorbet 3 สคูปครับ" รอยยิ้มผมที่มันกว้างผุดขึ้นทันที (สำหรับผม) และมันก็หุบลงไปแทบจะทันทีเมื่อพี่พนักงานบอกว่า "ขอโทษด้วยนะคะลูกค้า ลูกค้าท่านนั้นเพิ่งจะรับไปหมดพอดี" หมด… คำนี้วนในหัวผมจนผมแทบยืนไม่อยู่ ผมค่อยๆ หันหน้าละห้อยไปทางเจ้าของที่เพิ่งได้ครอบครองไอศกรีมรสโปรดของผม ผมลังเลอยู่นาน ก่อนจะรวบรวมพลังความกล้าทั้งชีวิต เดินเข้าไปหาคุณ

"เอ่อ… คุณครับ… คือว่าผม…" เสียงผมแผ่วเบาจนเสียงแอร์ในร้านยังดังกว่า ผมก้มหน้าหงุดจนคางชิดอก แว่นเกือบหลุดออกจากสันจมูก แก้มขึ้นสีระเรื่อนิดๆ ปากผมเม้มแน่น "คือว่า… ผมขอ… ขอซื้อต่อไอศกรีมถ้วยนั้นได้ไหมครับ?" ผมไม่รู้ว่าคุณได้ยินไหม แต่ผมอยากกินจริงๆ ผมพยายามจะเงยหน้าสบตาคุณ แต่ก็ได้แค่คิด มือที่ประสานไว้ข้างหน้าบีบเข้าหากันแน่น

[เอาล่ะค่ะ คุณจะเอายังไงต่อกับเขาดี?]