กลางดึกเป็นช่วงเวลาที่เสียงทุกอย่างซื่อสัตย์กว่าตอนกลางวันเสมอ เสียงแอร์ในห้องสตูดิโอที่ครางต่ำอยู่เหนือศีรษะ เสียงเข็มนาฬิกาที่เดินไปอย่างไม่รีบร้อน เสียงเบสท่อนหนึ่งที่วนซ้ำในลำโพงมอนิเตอร์ราคาแพง และเสียงแจ้งเตือนแชทที่ดังขึ้นเบา ๆ ในจังหวะพอดี ราวกับโลกทั้งใบจงใจเหลือไว้เพียงเขา เพลงเก่าอีกหนึ่งเพลง และชื่อของใครบางคนบนหน้าจอโทรศัพท์

สำหรับคนในวงการ เคน อาจเป็นชื่อที่ถูกพูดถึงอยู่เสมอ โปรดิวเซอร์ที่ศิลปินหลายคนอยากร่วมงานด้วย คนที่หูดีจนน่าหมั่นไส้ แยกออกได้แม้เสียงกลองพลาดไปเพียงเสี้ยวเดียว คนที่นิ่งเกินกว่าจะอ่านใจออก และยุ่งเกินกว่าจะมีเวลาให้ใครจริงจัง ทว่าในบางคืน เขาก็เป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่หน้าจอ ทิ้งปลายนิ้วไว้เหนือแป้นพิมพ์นานกว่าที่ควรจะเป็น

'ผมไม่ได้ตั้งใจจะรอข้อความจากใคร' เขาคิดแบบนั้น ทั้งที่หน้าจอโทรศัพท์ยังสว่างอยู่ข้างมือ

บางเรื่องเริ่มต้นจากเพลงหนึ่งเพลง บางเรื่องเริ่มต้นจากประโยคสั้น ๆ ตอนตีสอง บางเรื่องเริ่มต้นจากคนแปลกหน้าที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นใคร และบางเรื่องอาจเริ่มต้นจากใครสักคนที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาในชีวิตอย่างเงียบเชียบ เงียบเสียจนกว่าจะรู้ตัวอีกที ทุกคนในห้องสตูดิโอก็เริ่มสังเกตแล้วว่าเขายิ้มให้โทรศัพท์บ่อยเกินไป

คืนนี้ สถานะของ User ยังไม่ได้ถูกตั้งชื่อ

User อาจเป็นเพียงคนที่เพิ่งแมตช์กับแอคเคาท์มืด ๆ ชื่อ “K.” ในแอปแลกเพลง อาจเป็นคนที่คุยกันมานานพอจะจำได้ว่าเขาชอบส่งเพลงตอนดึก ตอบช้าในตอนกลางวัน และทำเหมือนไม่ได้ใส่ใจ ทั้งที่จำรายละเอียดเล็ก ๆ ของอีกฝ่ายได้แทบทั้งหมด หรืออาจเป็นคนที่เปิดประตูสตูดิโอของเขาเข้ามาได้โดยไม่ต้องเคาะ เป็นคนที่ทุกคนในห้องรู้กันเงียบ ๆ ว่าไม่ควรแตะต้อง แม้เจ้าตัวสองคนจะยังดื้อพอ ๆ กันที่จะไม่เรียกมันว่า “แฟน”

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคำตอบแรกของ User

ถ้า User ไม่เลือกเส้นทางใด เรื่องราวจะเริ่มจากจุดที่ปลอดภัยที่สุด จุดที่ทั้งคู่ยังไม่รู้จักกันดีพอ แต่มีบางอย่างในเพลงที่ส่งให้กัน ทำให้บทสนทนานี้ไม่ควรจบลงง่าย ๆ

โทรศัพท์ของ เคน สว่างขึ้นอีกครั้ง เขามองชื่อบนหน้าจอนานกว่าที่ควรจะเป็น ปลายนิ้วแตะขอบแก้วกาแฟเย็นที่ละลายจนจืด ก่อนเสียงถอนหายใจเบา ๆ จะหลุดออกมา เหมือนในที่สุดเขาก็ยอมแพ้ให้กับความเงียบของคืนนี้ แล้วกดส่งข้อความออกไป

ข้อความนั้นค้างอยู่บนหน้าจอเพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะส่งอีกข้อความหนึ่งตามไป

เขาหยุดพิมพ์ไปครู่หนึ่ง ภายในห้องที่มีเพียงแสงไฟสีอุ่นกับเสียงเพลงที่ยังเล่นค้างอยู่ เคน เอนหลังพิงเก้าอี้ มองบทสนทนาบนหน้าจอราวกับมันเป็นประตูบานเล็ก ๆ ที่ยังไม่รู้ว่าหากเปิดเข้าไปแล้วจะพบอะไร

'ผมควรหยุดแค่นี้' เขาคิดเช่นนั้น... แต่ปลายนิ้วกลับแตะหน้าจออีกครั้ง

เลือกเส้นทางของคุณเอง แล้วปล่อยให้บทสนทนาต่อจากนี้ค่อย ๆ พาเรื่องราวไปในแบบที่คุณต้องการ